Het is alleen maar goed nieuws deze weken. Ondermeer dat ik beter ben verklaard van TBC. Dit was 6 maanden geleden bij mij ontdekt. het bleek een gesloten, dus niet besmettelijke, vorm. Ik heb een half jaar vrij heftige medicatie geslikt en afgelopen dinsdag kreeg ik dus het nieuws dat het voorbij was en ik de medicatie niet meer hoefde te slikken. De zon begint weer te schijnen voor mij.

In het huis waar ik werk was TBC vastgesteld bij een bewoonster. Dat ik TBC had bleek na controle die ik moest afleggen bij de GGD in Rotterdam. Daar was ik niet erg blij mee. Iemand zei voor de grap dat ik nu een echte teringlijder was. Ik vond het niet echt grappig opeens.

De TBC bleek na onderzoek uit India afkomstig te zijn. Hoogswaarschijnlijk opgelopen bij de patiënten van Kalighat. Toch ben ik niet in de buurt van hun mond geweest en wendde ik altijd mijn gezicht af als de mannen moesten hoesten. Het schijnt dat iemand met hoesten de ziekte in de lucht brengt en dat bij een slecht geventileerde ruimte voor een half uur in de lucht kan blijven hangen.

De zon schijnt.

Het manuscript van Drifting Around over het jaar 2007 waarin ik als vrijwilliger gewerkt heb in het buitenland is afgewezen door Ankh-Hermes. Nu ligt het nog bij een andere uitgeverij en dat wacht ik even af. Anders ga ik het in eigen beheer uitgeven.

Wel krijg ik door de tekst van Drifting Around behoefte om de Gnostische teksten verder uit te werken. Dit zal meteen een Magnum Opus worden. Nou ja, deel 1 dan.

De eerste regel heb ik al:

Ik ben misschien niet de grootste spirituele persoon en zeker niet de intelligenste maar ik heb wel bepaalde gedachten waarvan ik meen dat zij het waard zijn om met je te delen.

Zo word ik nu iedere dag wakker door het geluid van een bulldozer 5 meter naast mijn slaapkamer die het leegstaande blok naast mij aan het slopen is.  Crooswijk is on the move!

Toen ze pas begonnen ben ik buiten gaan kijken naar dit toch wel indrukwekkende schouwspel. Wat een kracht in die machines. Tegelijkertijd besef ik dat dit een tijdperk is dat afgesloten wordt. Het oude Crooswijk gaat tegen de vlakte en maakt plaats voor nieuwbouw. Raar is dat, dacht ik bij mijzelf, dat je als Dordtenaar dan eigenlijk de enige bent die daar staat als een soort eerbetoon aan dat oude Crooswijk.

Toen was het weer op pad naar werk. Maar als ik thuiskom is er weer een gat in de gebouwen geslagen en zo gaat er steed meer neer.

Gisterenmiddag liep ik van het station naar de Slegte waar ik een cadeautje kocht voor mijn jarige neefje. Daarna liep ik verder naar het Groothandelsgebouw op de Coolsingel waar ik ging zitten en een sigaartje begon te roken. Ik wijdde mij aan één van mijn favoriete hobbies: mensen kijken. Opeens zag ik vanuit mijn ooghoeken iemand mij rechtstreeks benaderen. Ik keek de persoon aan en het bleek een jonge man te zijn, gehuld in het Feyenoordshirt en met tattoo's in zijn nek en op zijn armen. Hij sprak mij aan en vroeg om wat geld voor een slaapplek. Ook begreep ik dat hij het gratis uitgaansblad van Rotterdam aan mij probeerde te verkopen als de Straatkrant, maar dat kan ik verkeerd geinterpreteerd hebben. Ik zei hem wat ik iedere bedelaar zeg: ik geef nooit geld. Maar, vulde ik aan, ik kan je wel een sigaar schenken. hier bleek de man blij mee te zijn, zeker toen ik het doosje opende en hem duidelijk werd dat ik mijn laatste sigaar aan hem schonk.

Voorzichtig deed hij de sigaar in zijn tasje om de sigaar niet te beschadigen en onder een dankwoord verdween de man in de richting van de Lijnbaan in de gehaaste stap die zo kenmerkend is voor mensen van de straat. 

Toen ik na mijn dienst in de donkere avond naar huis ging en daarbij op een zeer donkere plaats werd aangesproken door iemand werd ik zeer voorzichtig. ik was nu eenmaal in Rotterdam de stad waar een straatoverval zo kan gebeuren. Ik liep op hem af maar had uit voorzorg wel een vol blikje in mijn hand mocht de man mij gaan bedreigen. Dit was niet het geval, de man sprak mij netjes aan en vroeg of ik wat kon missen zodat hij wat te eten kon kopen. Ook hem zei ik weer dat ik geen geld geef. Maar ik had net wat boodschappen gedaan en heb hem daar wat van gegeven. Onder het uitspreken van een zegening door God, verdween de man vervolgens weer in de nacht van Rotterdam.

Dus nu vraag ik mij af: ondermeer Sint Nicolaas is beroemd geworden omdat hij de helft van zijn mantel afsneed om aan een arme te geven. Er zijn nog meer voorbeelden van Heiligen die met een dergelijke daad hun goedheid hebben bestempeld in de geschiedenis.

 Zou nu van mij ooit herinnerd worden dat ik mijn laatste sigaar aan iemand schonk? Of dat ik mijn eten met iemand deelde?

Alweer een maandje voorbij sinds mijn laatste schrijven. Wat is er gebeurd? Beetje achter de computer gezeten. Veel gewerkt. Vrienden ontmoet. Aan de ene kant niets vermeldenswaard voor dit webblog aan de andere kant genoeg.

Ik lees veel en studeer ook veel. Voor de rest gaat alles zijn gangetje. Soms wat beter en soms wat slechter. Maar nooit saai! Tenminste niet te lang.

Zo overlijdt afgelopen donderdag een oud-bewoonster. Te jong gestorven, 43 jaar, waarschijnlijk aan de schade die zij overgehouden heeft van de ongezonde manier van leven van haar.

Het brengt heel wat commotie teweeg bij de bewoonsters op mijn werk. Die avond houden we dan ook een gedenkbijeenkomst voor de overleden vrouw. In een kring zitten we om de salontafel in de huiskamer en een foto wordt op de tafel geplaatst. Dan wordt een kaars aangestoken en terwijl de kaars van hand tot hand gaat zeggen we onze gebeden en herinneringen over haar. De ene persoon in zich zelf de ander hardop. De één haalt een verhaal op van een vechtpartij met haar en hoe de relatie toch weer goed is geworden, de ander vertelt een mop en weer een ander zegt niets en zwijgt met een kleine traan in de rechterooghoek.

Afgelopen dinsdag is het dan zover de oud-bewoonster wordt begraven. Ik en mijn collega's zijn de dagen daarvoor druk in de weer geweest om te zorgen dat deze dag goed verloopt en de dames niet op de een of andere manier emotioneel gekwetst worden bij dit zo moeilijke moment.

Ik haal het busje op en de dames stappen in samen met de collega's. Eén van mijn collega's neemt het stuur over en rijdt want ik vind het toch wel een hele grote bus om te besturen na zolang niet te hebben gereden. Eerst naar Coetzee in Crooswijk waar zij ligt opgebaard. Ik persoonlijk herken haar wel maar herinner mij haar levend toch heel anders. Ook nu vallen de nodige tranen.

Verhalen worden opgehaald hoe de overleden vrouw altijd verteld dat zij op 8 augustus 2008 ( 08-08-08 ) zou overlijden of zou trouwen. Het is enige dagen eerder geworden maar toch opmerkelijk. Alles verloopt voor de rest netjes en we stappen terug in het busje om haar naar haar laatste rustplaats te begeleiden op de Crooswijkse begraafplaats.

Daar aangekomen stappen we uit. De lijkwagen met de kist komt aan en de andere belangstellenden en familieleden arriveren ook. We wachten en er gebeurt niets. Ik spreek tenslotte één van de begrafenisbegeleiders aan en zeg hem dat iedereen er is dus waar wachten we op? Zijn antwoord is dat we moeten wachten op de man die ons het graf wijst. N a 10 minuten komt een man aangelopen die ons doodleuk meedeelt dat we nog maar even moeten wachten omdat de papieren nog niet geregeld zijn vanuit het Stadshuis. Nou ja!!! We wachten en we wachten en na een half uur komt de man weer. Dezelfde mededeling: U moet nog even wachten. De vrouw mag niet begraven worden zolang de papieren op het Stadshuis nog niet geregeld zijn. En zo staan we uiteindelijk 1 uur en 15 minuten met zijn allen te wachten voor de poorten van de Crooswijkse begraafplaats terwijl men nog een "paarse krokodil" moet regelen.

Het afscheid is kort en zonder dat ik iemand te veel wil kritiseren vind ik het van zeer slechte smaak getuigen als er bij de eindrede door weer dezelfde man wordt gezegd dat het tekend voor het leven van de vrouw is dat de laatste formaliteiten zo fout verliepen.

Eén van de dames leest nog een gedicht en dan is het over.

Dezelfde middag ga ik nog naar het ziekenhuis waar een goede vriendin van mij ligt die die dag een zware operatie heeft gekregen. Zij is nog helemaal suf, dus we wisselen enkele woorden en ik hou haar wat gezelschap. Dan ga ik weer weg en loop de lange weg van het EMC naar mijn huisje in Crooswijk.

Al die commotie over de begrafenis van de oud-bewoonsters heeft de dames doen nadenken over hun dood. Zo komt één van hun met de opmerking dat als zij dood gaat, dat zij wil dat wij een basepijp ( crackpijp ) met een rode lint in haar doodskist leggen.

Ik protesteer heel heftig, dat begrijpt U. Ook al werk ik lang in de verslavingsozrg dit kan natuurlijk niet: ..een rood lint!!!

Groeten uit het pittoreske Rotterdam

Erik

Ik kwam na een lange avond bij vrienden thuis en ging moe naar bed. Zoals ik dan altijd pleeg te doen liet ik die dag nog door mijn hoofd doorspelen om de dingen nog wat door te denken. Terwijl ik dit zo deed voelde ik mijn lichaam gewoon heel erg warm worden. Om precies te zijn bij mijn hart. Ik was even bang dat ik een hartaanval had, maar ik had daarvan gehoord dat je dan pijn voelde en dat was dit gevoel beslist niet. Het was een dermate warm gevoel dat ik daarnaast ook dacht dat het wel leek of ik een witte licht in mij had. De schitterende gedachte kwam bij mij op dat ik nu eindelijk lichamelijke verlichting had bereikt. Eindelijk had al die meditatie iets opgeleverd en zo zat ik volledig te zwijmelen in dat fantastische gevoel ( want dat was het zeker ) van wat ik interpreteerde als lichamelijke verlichting. Ha, dacht ik ondertussen nu kan het ook niet lang meer duren of ik zal mijn lichaam kunnen laten zweven, ik zal de boeken in mijn visioenen ook kunnen lezen en onthouden, en zo had ik nog wat voortrazende gedachten. Totdat....ik meende dat het nodig was om mijn lichaam te verplaatsen en kwam erachter dat het intense gevoel werd veroorzaakt door een arm die heel hard tegen mijn lichaam was gedrukt en daardoor de warmte had gemaakt. 

Toch. Ik heb in de dagen erna geprobeerd het gevoel weer op te roepen door bewust in dezelfde positie te liggen. Dit is niet gelukt. Ook was het gevoel dermate doordringend en intensief dat ik het niet alleen kan verklaren als dat het puur logisch uitgelegd kan worden.

Hele theorien zijn er bij mij over deze gevoelens. Al een hele tijd ben ik met lichtmeditatie bezig. De ene keer is het een gewone meditatie maar de andere keer raak je in hogere sferen. Soms zelfs in extase van het Licht. Wat ik wel merk is dat de gevoelens die ik van die meditaie krijg steeds steker worden in vergelijking met een paar jaar geleden. Maar toch is het zo dat het niet echt te sturen valt. Wanneer je in extase komt of wanneer je een gewone meditatie hebt is niet te zeggen van te voren. Wel merk ik dat er dus door de tijd heen een stijgende lijn is in krachtsbeleving. Daarnaast heb ik ook gemerkt dat de sfeer van de dag ervaringen intensiever maakt. Als ik een bijzondere dag heb gehad met vrienden, of ik ben in een speciale bui door bepaalde muziek, dan is de kans groter dat ik in extase raak. Dat gevoel kan ik beschrijven als een gevoel dat je 1 bent het Licht, een bent met het Universum, een bent met de materie. Je lichaam is het Licht, is de muur, is de Ether oftewel de lucht om je heen.

Zoals gezegd ik merk een duidelijk stijgende lijn in de sterkte van gevoelens en daardoor kwam het niet als verassing dat ik een puur lichamelijk gevoel kreeg dat ik kon uitleggen als lichamelijke verlichting. Ook kwam het niet als verassing dat het als verassing kwam. Zo zijn eerdere eerste ervaringen ook gekomen. Een mystieke ervaring of een spirituele ervaring. Ze kwamen toen ineens bij mij op en pas later ( veel later ) kon ik daar iets mee. Wist ik wat het was en kon ik het een plaats geven binnen mijn persoon. Die als gevolg van die spontane gebeurtenissen een spirituele richting is uitgegaan.

Toch echte sturing is nog steeds moeilijk en ik kan het alleen maar stimuleren en dat doe ik dan ook want het is gewoon een fantastisch gevoel en het lijkt ook voorbestemd.

Tja, wat is er zoal gebeurt de laatste tijd? Er kwam politie aan mijn deur die even binnen wilde kijken want de buren hadden geklaagd ( buren, welke buren? er woont niemand meer in mijn blok ) dat mijn bovenbuurman een weedplantage zou hebben. Later op de dag kwam ik de buurman tegen en ze waren toch ook maar bij hem langsgeweest maar hadden daar alleen maar wat plantjes gevonden. Niet genoeg om hem te arresteren. die dag naar buiten geweest om wat doelloos rond te wandelen en toen ik later op de avond naar bed ging was alles rustig totdat ik om 3.00 in de ochtend wakker werd van slaande deuren. Even gekeken en het was de brandweer! Geen brand te zien echter dus ik ging maar weer slapen. Toen ik 's ochtendsvroeg naar buiten liep op weg naar de bushalte zag ik echter dat het huis op de hoek volledig afgebrand was. Deze was, hoorde ik later van een vriend, in brand gestoken door de oudbewoner. Maar door de hele brand heb ik dus voor de rest heen geslapen.

Verder gaat het op het werk lekker, ik krijg er steeds meer plezier in om daar naar toe te gaan en af en toe is het ook wel lachen. Wat gebeurt er? Ik ben de medicatie aan het uitdelen en er staan 3 bewoonsters om mij heen ( allemaal gepokt en gemazzeld door de straat ) en ze praten over valium. Waarbij de ene vrouw op een gegeven moment opmerkt dat zij de valium op haar tong opzuigt omdat dit lekkerder smaakt. Dus ik wil dit meteen corrigeren en maak de zeer slimme opmerking: Ja, dat moet je niet doen natuurlijk Simone. Je kan beter slikken dan zuigen!

Tja.

Als 12-jarige jongen werd ik getroffen door die zwerver, die volwassen man, die mij om geld vroeg. De omgekeerde wereld. Vragen kwamen bij mij op: hoe kom je in de goot terecht? Kan het iedereen overkomen? Dit is geen persoonlijke ervaring van mij maar het zijn de woorden van Sander de Kramer. Hoofdredacteur van de Straatkrant, columnist van de Telegraaf en schrijver van het boek “van miljonair tot krantenjongen”. Sander is een voorbeeld van iemand die zonder een professionele opleiding in sociaal werk toch een ontzettend hoop werk verzet voor de zwakkeren in deze samenleving. Voor mij niet zomaar een voorbeeld maar hét voorbeeld van hoe het zou moeten zijn.

Ikzelf heb een dergelijke ervaring niet gehad als kind of als jonge jongen. Toch ben ik ook gepassioneerd in de hulpverlening en velen met mij.

Naastenliefde: theorie en praktijk.

Wat is de theorie? Gebaseerd op religieuze leringen in onze beschaving wordt ons geleerd om onze naaste lief te hebben. Christus zijn woorden zijn de grondleggers hiervan. Als we dan ook spreken over naastenliefde spreken we dan ook, of in ieder geval ik, vaak van Christelijke naastenliefde. Voor mij betekent dit een vorm van onbaatzuchtige liefde tot de medemens waarbij die liefde met daadkracht gepaard gaat door de medemens waar mogelijk te helpen. Het onbaatzuchtige deel is dat ik er zelf niets wijzer van wordt en zelfs in veel gevallen iets van mijzelf kan verliezen bij deze hulp. Al is het maar energie, tijd en moeite, inzet, woorden, concentratie en daadkracht.

In het Oude zowel als het Nieuwe Testament vinden we herhaaldelijk de oproep: “heb je naaste lief als jezelf”.

Een citaat van de Nag Hammadi teksten: het evangelie van Thomas. Vers 25.

Jezus zei:

Heb je broeder lief als je eigen ziel

Behoed hem als de appel van je oog.

In het apocriefe Evangelie van Hebreeën vinden we de uitspraak van Jezus: “en nooit zullen jullie blij zijn als je niet vol liefde naar je broeder kijkt”.

Tja…en hoe nu verder? Ik moest weer een huis vinden, een baan, het contact herstellen met mijn vrienden. Dit laatste was het makkelijkst. Doordat ik onregelmatig werk heb gekregen is het soms moeilijk om die dingen te doen die ik zou willen. Ik doe een beetje dit en beetje dat erbij. Maar de dingen doen ik die ik voor ogen had daar kom ik niet aan toe. Op het spiritueel vlak doe ik het nodige. Ik ga naar bijeenkomsten, ik lees en studeer, ik doe lichtmeditatie.

In 5 zinnen staat mijn leven in Nederland beschreven. Is dat het nu? Goed ik ben altijd nog veel en veel beter uit dan al die mensen die ik op mijn reizen heb ontmoet. In de wintermaanden in Calcutta om de 5 meter liggend in de goot met een deken om zich heen geslagen, mannen, vrouwen, hele gezinnen soms inclusief hun honden. In Addis Ababa lagen de mensen ook in de goot helemaal vervuild met allerlei ziektes.

Voor hun heb ik absoluut niets kunnen betekenen. Sterker nog, ik ben er telkens gewoon aan voorbij gelopen. Een stuk zelfbescherming, blijf ik mijzelf voor houden, als je echt iets probeert om voor iemand iets te doen, word je leeggezogen ( letterlijk, het geld vliegt uit je portemonnee ) en dan kan je bij hun gaan liggen en daar is uiteraard helemaal niemand bij gebaat. Het enige positieve aan zoiets zou zijn  dat je het leven deelt van de armen maar ik moet zeggen dat ik hier nu niet van die diepe inzichten over heb opgedaan. Behalve natuurlijk dat het straatleven een strijd is om te overleven. Elke dag weer. En om te overleven moet je dingen doen die je normaal nooit zou doen.

Mensen aanklampen voor geld. Voedsel uit een vuilnisbak eten. Water drinken van fonteinen. In de rij staan voor het Leger des Heils voor gebruikte kleding en wat eten. Suikerklontjes pakken in een café. Een boterham nemen uit een supermarkt of stiekem in een appel bijten. Of… je lichaam verkopen. Een nier, je bloed of je kont.

In Rotterdam wordt er al actie ondernomen op dit gebied. Mensen krijgen onderdak. Hebben een uitkering. Mensen hoeven hier niet zoals in het buitenland op straat te leven. Kijk als iemand drugsverslaafd is dan wordt het een heel andere problematiek. Dan is geen geld genoeg om het gebrek eraan te stoppen. Toch zijn heel wat drugsverslaafden nu opgevangen in beschermde woonvormen waar zij in ieder geval een dak boven hun hoofd hebben, te eten en de mogelijkheid om hun kleding te wassen en zichzelf. Zo slecht doen we het dus niet hier. Dat mannen en vrouwen nog steeds hun lichaam verkopen of gaan stelen of God weet wat voor trucen nog meer, heeft dan ook meer te maken met hun problematiek dan met het feit dat de maatschappij niet voor hun zou zorgen.

In de avond liep ik moe van het werk naar de tramhalte. Terwijl ik daar zo stond te wachten werd ik door een man aangesproken over de plaatjes op mijn benen. Het was een grote man en de buurt staat niet echt goed bekend dus ik was wel voorzichtig om met hem in gesprek te raken. De tram stopte en we stapten in de conducteur bleek de man ook te kennen en dus vond ik de situatie ok en we raakten in een gesprek over Rotterdam en zijn buren. De man stapte uit op de Binnenweg en ik vervolgde mijn weg naar het Kruisplein.

Daar uitgestapt werd ik verwelkomd door geschreeuw tussen 2 jongens en een Chinese vrouw. Deze werd uitgescholden door de jongens en zij nam niet dit niet en schold terug. De jongens waren vrij dronken zo te zien aan hun gedrag en het blik bier in hun handen. Al schreeuwend vervolgden zij hun weg en terwijl ik hun passeerde schreeuwden zij over de straten hoe gek zij waren, want zij kwamen uit Dordrecht en waren voor Feyenoord. De jongens zeiden niets tegen mij.

Ik liep gehaast verder om mijn bus te halen op het Kruisplein maar die reed net voor mij weg. Volgens mijn horloge 2 minuten te vroeg. Er komt wel weer een volgende bus dacht ik maar echt blij was ik er ook niet mee. Ik had nu wat tijd en ben de nachtwinkel binnengelopen op het Kruisplein om een blikje pepsi-light te kopen ( cola-light hebben ze niet ).

Aangekomen bij de bushalte stak ik een sigaar op en ging wachten. Fietsers, voetgangers en auto's passeerden. Op een gegeven moment zag ik 2 jongens vanuit het CS komen met 2 golfclubs. Om 23.35 legden zij een golfballetje neer op de stoep op de kruising Weena Kruisplein en begon de bal te slaan. Dan sta je wel even te kijken. Dat kan alleen in Rotterdam!

De eerste jongen sloeg de golfbal richting Kruiskade maar de tweede jongen sloeg de bal tegen een boom en op de een of andere manier belandde de golfbal, terwijl de jongens 30 meter naast mij stonden en de jongen vooruit sloeg, voor mijn voeten en stuiterde weer de weg op. De jongen liep mij scheldend voorbij en midden in de nacht, midden op de straat met de auto's voorbijrijdend begon hij de golfbal ook richting Kruiskade te slaan.

De bus kwam aan en ik had zo'n gevoel dat de rit nog meer in petto had. Onderweg kwam ik dan ook bij de Pompenburg een paartje tegen waarvan de man de vrouw in zijn armen droeg. En bijna thuisgekomen stond er bij een bejaardenwijkcentrum allemaal politie. Er bleek net een ruit ingegooid te zijn.

Na al deze avonturen liep ik naar huis. Opende de deur. Deed het licht en de muziek aan en ging vervolgens terwijl ik bijkwam van de reis liggen op de bank met een sigaartje. 

Veel thuisgezeten, veel geypt. Wat vrienden bezocht. En nu is de vakantie weer voorbij en ben ik weer aan het werk. Ook in deze vakantie met al dat schtijven stil gestaan wat ik nu eigenlijk wilde voordat ik naar het buitenland ging en of wat ik nu doe daarbij in de buurt komt. Er zijn verschillende mogelijkheden om verder te gaan.

1. projectwerk gericht op het buitenland

2. Charitas

3. terminale zorg

4. verslavingszorg

Alle 4 leuk en uitdagend om te doen. Op dit moment werk ik in de verslavingszorg en dat is gewoon leuk werk. Moet ik dan nog verder kijken? Bij de andere 3 ligt ook een stuk van mijn hart. Charitas kan ik in mijn vrije tijd doen als ik dit pers'e zou willen, zo ook met terminale zorg die ik jammer genoeg niet professioneel kan doen omdat daar zo goed als alleen met vrijwilligers wordt gewerkt. Project in het buitenland vraagt een goede orientatie en de vraag is of ik nog voor langere tijd naar het buitenland wil omdat dit ten koste gaat van mijn binnenlandse bezigheden.

 Ik wil voorlopig een paar jaar werken op de locatie waar ik nu zit voornamelijk omdat er zoveel mutaties zijn op mijn locatie en ik een stuk vastigheid wil geven aan de bewoonsters. Toch ben ik realist genoeg dat ik weet dat de zorg nu eenmaal een werkrichting is die flexibiliteit vraagt. Zo heb ik het al meermalen meegemaakt dat ik mij ergens genesteld heb en mij gevraagd wordt om ergens anders te gaan werken omdat ik daar dan meer nodig ben. 

We zullen zien. Even op de plaats rust. Gewoon werken. Door de mutaties krijg ik ook weer wat meer verantwoordelijkheden, wat wel leuk is.

Wat is er deze week gebeurt in dat boeiende leven? Redelijk wat. Het hoogtepunt was dat ik Jan uit Ethiopie weer ontmoette en dat toen we opde Westersingel in Rotterdam aan het bijpraten waren, in een scene van Fame zaten. Om ons begonnen de mensen opeens te dansen en dat een half uur lang. Het bleken studenten van de nabijgelegen Havo dansschool te zijn.

Naar een concert van Ellen ten Damme geweest in Waterfront. Was dolle pret. Ik ben gewend aan Dordtse tijden dus was daar om 21.45 en dacht dan nog veels te vroeg te zijn. Dit bleek niet het geval het voorprogramma naderde al zijn einde. Dit was best lekkere muziek en als ik het eerder had geweten dan was ik ook eerder gegaan.

Morgen of misschien al vanavond begin ik dit webblog te bewerken. Ik heb 10 dagen vrij dus dat zou genoeg moeten zijn. Ik werk daarin uit wat ik zoal heb meegemaakt en wat mijn gedachten daarover waren en zijn. Mijn zus wees mij op de mogelijkheid van een uitgeverij die webblogs als boek uitbrengt maar dat is het toch niet helemaal. Dat zou natuurlijk wel makkelijk zijn geweest.

Ik ben dus al weer een tijdje bezig met Tarotleggen. Ik heb daar ook een soort examen voor moeten doen voordat ik toegelaten werd tot een Tarottelefoonlijn. Mensen komen met allerlei vragen dus het is best een grote verantwoordelijheid hoewel ik blijf zeggen dat de Tarot een waarheid is en niet dé waarheid.

Ik ben er wel een beetje trots op dat dit binnen mijn mogelijkheden is omdat het toch aangeeft dat je een verbinding met het hogere hebt, anders werkt het natuurlijk niet. Dat die verbinding er is, wist ik wel, maar dit voelt als 1 van die tastbare bewijzen ervoor waar je anders alleen op je gevoel op af moet gaan.

Voor de rest ga ik dus veel, heel veel schrijven de komende tijd. De meeste gedachten en theorien en filosofische en Gnostische gedachten zullen in een boekje komen. Daar zal ik hier de mensen niet mee lastig vallen want het is allemaal van een bepaald abstract denkniveau en ik heb gemerkt dat dat niet iedereen ligt. Er bestaat echter vanuit het buitenland wel een beetje ( dus een beetje, niet veel ) belangstelling om deze gedachten in het Engels te bewerken voor publicatie. Maar dat is weer een andere brug die veroverd moet worden. Dat betekent wel, voor zover ik dat nog niet deed, dat ik mij terdege bewust ben dat mijn hersenspinsels een publiek zullen bereiken dus dat ik wel 1. goed moet formuleren 2. duidelijk moet proberen te zijn 3. to the point blijven   

 Daarnaast moet ik mijzelf afvragen hoeveel ik van mijzelf wil laten zien. Sommige dingen zijn voor mij te gevoelig om over te praten maar anderszins laat ik op andere gebieden wel het achterste van mijn tong en hart zien. Dus dat is een overweging die je maakt.

 Mensen, juliie zijn weer bijgepraat. De groeten en moge de zon jullie pad verlichten.

Tarot consults gegeven in Den Haag en Rotterdam. UItgenodigd voor 2 presentaties over Ethiopie bij spirituele verenigingen en 1 presentatie bij Hogeschool InHolland over het werk in het buitenland na het voltooien van de studie SPH.

Recensie die ik geschreven heb voor One Flew Over the Cuckoo's Nest is verschenen in het personeelsblad van de Bouman GGZ; de B12.

Het weekend staat voor de deur of is eigenlijk al begonnen want bij het moment van dit schrijven is het 20.30 vrijdagavond.

Mijn werkplek heeft vandaag de Telegraaf gehaald met nieuws over een bewoonster die door een wethouder na overlast uit onze woonplek is gezet.

Het weekend is voor een deel werken en voor een deel naar familie gaan. De afgelopen dagen heb ik gewerkt en een beetje gechilld. De dagen vliegen voorbij in een zucht. Geen noemenswaardige dingen.

Opstaan, douchen, aankleden, op pad, werken, naar huis, nog even mediteren en dan is de dag weer voorbij en is het slapen geblazen.

Financiën blijven een zorgenkindje. Maar ach dat mag de pret niet drukken. Wat stond er op de agenda? Werken en vrij. Was een beetje somber deze week en moest daar van bijkomen. Geen reden tot bezorgdheid.

Een leven dat alleen geluk kent, kent geluk niet.

Gisterenavond naar het Hof geweest in Dordrecht. Er was 16e eeuwse zang met voorlezen van Kees van Kooten, deze vertelde over de achtergronden van de componist en van de tekstschrijver. Gepassioneerde muziek gemaakt door Italianen met duistere gedachten. Paranoia, moord, ontrouw, grafschennis, het passerde allemaal de revue en maakte de muziek levendiger voor de toehoorder. Ik voelde mij kiplekker na de voorstelling, de batterij is weer opgeladen.

Toen ik thuis kwam luisterde ik nog even naar Radio Veronica en zond een sms-je voor rockballad. Er van uitgaand dat ik toch niet zou worden teruggebeld ging ik in lichtmeditatie. Toen deze zijn einde naderde ging de telefoon. het bleek de DJ van Veronica te zijn. Hij vroeg mij naar mijn inbreng. Who wants to live forever van Queen antwoordde ik hem, ter nagedachtenis aan een veels te vroeg overleden vriend. Even later kon ik mijn gesprek beluisteren op de radio. Altijd leuk natuurlijk.

Ik ga binnenkort verder in de discussie over wat belangrijker is: de kwaliteit van het leven of de kwantiteit?

Er is een discussieavond hierover door Confetti, een jongerenforum, boven cafe Engels te Rotterdam. Ik heb mij al in die discussie gemengd in het forum van het ministerie van VWS dat hier ook over ging. Dus ik ga hier in verder. Ik meen ook een verantwoordelijkheid hierin te hebben vanuit mijn vak, maar ook vanuit mijn levensfilosofie en mijn attitude.

Van de week minder prettig nieuws gehad. Ach ja, het kan niet altijd mooi weer zijn. Ook nog tussen een gevecht van 2 vrouwen moeten springen. Nou ja, allemaal bij elkaar best wel een paar schokkende dagen.

Eindelijk een kaartje gekocht voor Neil Diamond. Ik dacht moet ik nu gaan of niet, vooral vanwege de prijs natuurlijk. Maar uiteindelijk besloten toch te gaan omdat de man een fenomeen is en ik mijzelf weleens moet kietelen. Toen ik eenmaal dat besluit had genomen heb ik dan ook een kaartje dicht bij het podium gekocht. Als je het doet moet je het goed doen!

De dag nadert dat ik met Tarot e.d op een Paraview beurs kom te staan. Ook wel spannend. Ik probeer mij daar op voor te bereiden door elke avond mij te concentreren op de kaarten. 

Tja, alweer bijna 3 maanden terug. Werk geregeld en een huisje in het pittoreske Crooswijk, Rotterdam waar de bulldozers tegenover mijn huis 's ochtendsvroeg de panden aan het slopen zijn. Morgen zijn er trouwens filmopnamen in mijn straat.

Na het fundament en de rust te hebben gevonden ben ik weer aan het uitkijken naar nieuwe avonturen, nieuwe mogelijkheden en "iets er mee doen' met mijn ervaringen in het buitenland en wat het met mij gedaan heeft.

Plannen en nieuwe avonturen: Website vertalen van Engels naar Nederlands van een voedingssuplement, Spirituele Internetsite openen. Aan Paraview beurzen deelnemen. Esoterische Seminars organiseren. Gastlessen geven, voordrachten en lezingen houden over de reizen naar India en Ethiopié, het werken met terminale patienten en wat het met je doet. Een nieuw stuk in voorbereiding heet Naastenliefde: Theorie en Praktijk. Natuurlijk zo veel mogelijk kennis op doen op mijn authentieke vakgebied de verslavingszorg o.m. door seminars en cursussen bij te houden.

Reizen: Italie, Rome, Venetie, Turijn. Frankrijk, Parijs, Duitsland, Berlijn, India, Dharamsala in februari als de Dalai Lama daar is. Engeland, Gnosis. Amerika en Canada, Las Vegas, Los Angeles, San Francisco, New York.

Genoeg te doen. Genoeg te beleven. Daarnaast het contact blijven houden met iedereen. Een belangrijk punt op mijn agenda. Na al mijn reizen besef ik des te beter wat ik hier voor een fijn contact heb met mijn vrienden.

Erik uit een regenachtig Roterdam

In ieder geval komt er van nu af aan weer elke week 1 berichtje op dit webblog en zal er binnenkort een link naar een nieuwe site die ook van mij is op komen.

Om 22.30 kwam de taxi die ik besteld had om mij op te halen en met een bloedgang reden we naar het vliegveld. Onderweg feestgangers passerend waaronder een naakte voortrennende man. Op het vliegveld ging ik in een hoekje zitten ver van de politie vandaan. Dit vanwege mijn negatieve ervaring op het vliegveld van Dire Dawe waar ik een boek moest afstaan aan "behulpzame" staatspolitie. Om 24.00 hoorde 1 persoon juichen op het wat verlaten vliegveld en dat was het. Er werd door niemand handen geschud, wensen geroepen of gekust. Als er al vuurwerk was is mij dat totaal ontgaan omdat ik binnen zat.

De vlucht naar Kartoun verliep goed en ook onderweg naar Istanbul ging de vlucht voorspoedig op een bijnadode vrouw 2 rijen voor mij, na, die haastig werd geranimeerd door de volledige medische staf die natuurlijk aanwezig was op deze vlucht van Soedan.

In Istanbul moest ik wat uurtjes doden en ik liep een beetje half verdwaasd daar rond. Mijn dorst naar cola-light, die ik al 2 maanden niet had kunnen krijgen in Ethiopie, moest nog even wachten want men vroeg 3,90 Euro voor een blikje. Hierbij roep ik het vliegveld van Istanbul dan ook uit tot de duurste plek voor cola-light.

Bij het inchecken werd ik in de businessclass gezet en voor 15 minuten had ik de illusie in grote stijl terug te reizen naar Nederland. Het bleek echter een misverstand en ik kwam als snel met beide benen weer op de grond in de economyclass. Het volledige vliegtuig zat bomvol met Turken en ik dacht dat het allemaal feestgangers waren van het nieuwe jaar. Toen ik op Schipho aankwam hoorde ik later dat ik in een vliegtuig had gezeten dat eigenlijk totaal gereserveerd was voor pegrims die terugkwamen van Mekka. Er stond hun dan ook een heel ontvangstcomite op te wachten. Ondanks dat de bagage zeker een uur duurde voordat alles geklaard was stond mijn ontvangstcomite er gelukkig ook nog.

Terug in Nederland.

Ik heb besloten om mijn verblijf in Ethiopie op zeer korte termijn af te ronden. Ik vertrek op 1 januari om 3.05 van Addis Ababa en hoop in de middag veilig op Schiphol te landen.

Iedereen een gelukkig 2008 toegewenst.

Erik

Zaterdagochtend om 5.40 opgestaan, aangekleed en naar buiten gegaan. Toen in een grote jeep gestapt en met 1 zuster aan het stuur en 10 zusters verspreid over de jeep en 1 andere vrijwilliger naar de kerk geraced. Daar een mis bijgewoond en toen we terug reden naar de compound gingen de zusters nog even vrolijk bidden en zingen.

De rest van die dag en vandaag erg last van diarree.

Zondagochtend naar de orthodoxe Ethiopische kerk. Een kakafonie van geluid door enorme luidsprekers voor 2 1/2 uur lang. We ( een Ethiopische werker en ik ) gingen binnen kijken ( je kan ook kiezen om buiten te blijven ). Er moesten verschillende diepe buigingen worden gemaakt en ik was bang dat ik een scheet zou laten en door mijn diarre alles onder zou poepen maar ik kon het gelukkig in houden. Na de kerk gingen we naar de Ethiopische werker zijn huis. Dit was een kamer van 3 X 3 waar hij met een vriend sliep. Samen met hem heb ik hun plannen om een weeshuis te beginnen doorgenomen. Ik kon wat aanvullingen geven en volgende week gaat hun voorstel naar het ministerie van Justitie. We houden contact hierover hebben we afgesproken.

Er was nog een fiets racewedstrijd in het centrum dus we hadden moeite om terug te komen op de compound omdat alles afgezet was. 

Toen doorgegaan naar het voetbal tussen de werkers en de patienten op de compound. De patienten trapten er gelijk 2 in toen ik aankwam en de wedstrijd was afgelopen. De patienten stelden zich rug tegen buik op in een lange, lange rij.

Op dit moment masseer ik dus de patienten. In Dire Dawe zitten daar niet veel terminale patienten onder. Ik begin 's ochtends met fysiotherapie in samenwerking met anderen en 's middags doe ik alleen massage. In 1 dag behandel ik zo gemiddeld 10 tot 15 patienten. Soms 25, soms 10. Zo heb ik nu rond de 400 massages uitgevoerd. Op de een of andere manier lijken de patienten in Dire Dawe wat blijer te zijn dan dat ze waren in Siedist Kilo, Addis Ababa. In Siedist Kilo waren ze ook blij maar hier zijn ze wat uitbundiger. 

Ik heb natuurlijk wat meer vaardigheden gekregen doordat ik wat les heb gekregen in fysio. Met name mijn duimen gebruik ik meer en ik doe meer dieptemassage.

Het opvallend is dat ik merk dat de patienten in Dire Dawe van hardere massage houden dan die van Addis Ababa. Dit kan mij natuurlijk ook ontgaan zijn toen. Het lijkt wel alsof als het geen pijn bij hun doet dan vinden de patienten het geen lekkere dus geen goede massage. 

Het laatste nieuws.

Het rolgordijn in de internetwinkel wordt een stuk omlaag gedaan omdat er optocht langskomt. Gewoon een voorzorg zegt de eigenaar tegen mij. Even later komt een vrolijk swingende groep mensen langs die geleid worden door een grote muziekwagen met een zanggroep die kei- en keihard staat.

Vrienden. Ik zag dat het goed koud was en ik moet zeggen dat ik die echte kerstsfeer wel mis. Maar daar heb ik bewust voor gekozen dus niet klagen achteraf.

DE groeten en een goede kerst. Vier het leven in deze dagen, andere dagen zijn er om je zorgen te maken maar nu even niet.

Heb afgelopen woensdag hele dag in bed gelegen. Totaal geen energie. De volgende dag voelde ik mij fysiek niet lekker en 1 van de zusters kwam bij mij kijken. 2 Ibuprofen geslikt en weer in bed en vervolgens was het ergste leed geleden wat de ziekte betreft.

Wel, na een serieus gesprek met Jan besloten dat ik na de Christelijke Kerst vertrek uit Dire Dawe. Een stuk eerder dan gepland.

Jan had via omgekeerde flessen een soort vliegenvangers gemaakt en de eerste vliegen zijn hier mee gevangen.

Heelhuids? Ja, we ( Jan en ik ) hebben net de rechte weg vanaf de compound naar het internet in het centrum gelopen in ongeveer 35 minuten. Dit gebeurde rond het middaguur. Het lijkt wel of de mensen steeds gekker en gekker worden. Ze schreeuwen naar ons of willen dat we drinken voor ze kopen. Ook waren er 2 die boos waren op Amerika. Een ander liep te zeggen dat hij van Al-Quida was. Zoals eerder gezegd de overgrote meerderheid van Dire Dawe is moslim. Soms zijn de reacties leuk maar vandaag vond ik het een beetje dreigend. Morgen is het een moslimfeestdag en dan ga ik dus niet weg van de compound tenzij met een brommertaxi. Overigens zit ik te overwegen om voortaan altijd met een brommertaxi naar het centrum te gaan inplaats van lopend. De sfeer langs de weg vind ik beslist minder worden. In het centrum is het een normale sfeer. Wel veel bedelaars natuurlijk.

Jan was gisteren zijn scheermeshouder kwijt en was in zak en as daardoor. Zijn hoofdactiviteit is namelijk de patienten scheren. Hij kon geen winkel vinden om een nieuwe te kopen. Ik besloot om voor hem te gaan zoeken. Toen ik in de middag naar het centrum ging, liep ik naar een straattentje dat toiletspullen had. Ik maakte het gebaar voor scheren en de man antwoordde dat hij geen scheerspullen had. Niet uit het veld geslagen ging ik naar de overkant naar een andere straatwinkel. De verkoper gebaarde mij om hem te volgen naar een derde straatwinkel. Hier hadden ze wel scheermessen maar geen scheermeshouder. De verkoper liep te zoeken en te zoeken terwijl een andere verkoper zei dat er echt geen scheermeshouders waren. Ik bleef staan en toen zei de man die mij gezegd had dat er niets was dat ik even moest wachten. Hij liep naar de overkant, naar de straatwinkel waar ik begonnen was met mijn zoektocht(!?) en haalde van deze winkel triomfantelijk een grote strip scheermeshouders tevoorschijn. Ze kostten 4 Bir en ik kocht er maar meteen 2 voor Jan voordat ze helemaal zouden verdwijnen. Jan was weer helemaal in zijn humeur toen hij de scheermeshouders had.

Vliegen, vliegen, vliegen. Vliegen op het eten, vliegen op je lichaam, vliegen op je gezicht. Tientallen vliegen om zieken heen. Bah. Bah. Bah.

Vanochtend vroeg opgestaan om met een Ethiopier naar een dienst van de Orthodoxe kerk te gaan. Hij kwam niet opdagen. Later naar een dienst gegaan die speciaal voor de psychiatrische patienten was. Ze probeerden de hele tijd weg te lopen en werden dan door werkers hardhandig op hun plaats neergezet.

Het middag eten dat verzorgd wordt door de keuken, was weer erg goed: rijst, soep en smakelijk vlees. Als er maar goed vlees is ben ik tevreden!

Op weg naar het internet werden we ditmaal niet door kinderen begeleid maar door een chad-kauwer die voor ons uit liep te preken. Hij was niet de enigste chad-kauwer bleek al snel. Het hele dorp loopt met zakken chad rond of zit langs de kant van de weg te kauwen.

Ik heb de voorgaande dag wel wat gemasseerd nadat ik eerst een Ethiopische werker met een Ethiopische trapbeweging had duidelijk gemaakt dat hij met zijn handen uit mijn broekzak moest blijven. Toen ik hem ook nog uitlachtte omdat hij alleen aan het werk was als er een zuster in de buurt was, was de toon voor een korte tijd gezet. Heel serieus kreeg ik instructie in taal en fysiotherapie en elke fout werd afgestraft met een boze blik of opmerking. Aangezien dit geen Japanner was hield hij dit niet lang veel ten opzichte van mijn open houding en daarna hebben we fijn samengewerkt met de patienten.

Ik was echter wel zo moe dat ik ongeveer 16 uur heb geslapen.  Nu voel ik mij weer uitgerust. Zondag is verder een rustdag.

De retreat in Galilee gaat niet door, ze hebben maar plaats voor 4 dagen. De andere retreat heb ik het goede nummer niet van. Dus wordt het waarschijnlijk toch het klooster. Sommige zaken lijken onafwendbaar voor het pad dat ik bewandel. Waar ik mij ook naar toe wend ik kom op het uitgestippelde pad terecht. We zullen zien waar het naar toe leidt!?

Eerst maar rustig de dag begonnen. Een praatje hier, een praatje daar. Toen mijn angst tegemoet getreden en naar de binnenplaats gegaan waar 600 psychiatrische patienten zouden zijn. Ik kreeg een escorte van een werker die mij rondleidde. Tijdens de rondleiding kwam ik langs de patient die mij zo seksueel had benaderd. Deze zat nu met zijn rechterenkel vastgeketend aan een pilaar. Dit weerhield hem overigens niet om te blijven rondstrooien met zijn praatjes. Op een gegeven moment kwam ik in het voedselpakhuis van de compound die tot de nok was gevuld met balen rijst van US-Aid. Mannen liepen af en aan met de balen. Ik besloot dat ik wilde weten wat dit nu voor arbeid was en liet mij ook een baal op de schouders gooien. Deze bleek 50 kg te wegen. Onder luide steunbetuigingen van de patienten en de werkers droeg ik de baal rijst naar de keuken, ongeveer 100 meter verderop.

Ik was daarna naar het sporten aan het kijken toen een zuster naar mij toekwam en vroeg of ik met fysiotherapie kon helpen omdat ze daar omkwamen in het werk. Natuurlijk deed ik dit. Vervolgens heb ik of alleen of met de fysiotherapeut patienten gemasseerd en/of gerevalideerd. Het is overigens een werkwijze die ik vaker wil toepassen in Nederland, met name bij terminale patienten. Masseren en daarnaast begelidingsgesprekken. Ik denk dat dit een synergetische werking heeft ( 1+ 1=3 ).

Vanavond na het werk zijn we naar het dorp gelopen ( Dire Dawe is de 1 na grootste stad van Ethiopie, maar dus een dorp ) met kinderen die ons achtervolgden voor 2 km lang. Wat boodschappen gedaan. Oploslimonade en natuurlijk het zeer belngrijke wc-papier. Wat gegeten en gedronken ( het bier smaakt goed in Ethiopie ) en vanavond terug met de tjoek-tjoek , de brommertaxi. Ik ga als we terug zijn langs de zalen lopen en kijken wie er aan het infuus ligt. Dit onthoud ik als zijnde de terminale patienten en misschien maak ik direct een praatje maar anders zoek ik ze morgen op om ze te masseren.

Vanochtend uitgechekt uit het hotel een brommertaxi zoals ze in India hebben naarhet opvanghuis genomen. Ons geinstalleerd en toen de boel verkennen. Op het eerste gezicht een complex met 2 grote pleinen waar de zalen omheen gebouwd zijn. Veel verstandelijk gehandicapten, wat terminale patienten maar de hoofdzaak van de 600 a 700 mannen is psychiatrisch patient. Dat leek allemaal wel mee te vallen totdat ik op een ruimte achteraf stootte waar patienten zeer nadrukkelijk hun hand gaven ( stevige handdruk ), een kleine vechtpartij brak uit en 1 van de patienten bleek nogal seksueel geobsedeerd te zijn. Nou ja, gewoon vermijden dacht ik. Ik maakte kennis met een locale psychiatrisch verpleger en die nam mij mee een klein gangetje door. En toen kwam het. Ik kwam op een plein zo groot als een half voetbalveld die propvol met psychiatrische patienten was. Ik schrok echt. Voordat de patienten door hadden dat ik daar stond en met zijn allen op mij af zouden komen verdween ik snel terug in het gangetje.

Nou ja, een uitdaging. Tegen de zuster vertelde ik dat ik in de ochtend massage wilde gaan geven en in de middag met de psychiatrische patienten wil werken. De sfeer veranderen van afwachtende stilte tot een positievere atmosfeer. Ook informeerde de zuster of zij een beroep op ons kon doen voor het Kerstfeest op 6 januari. Dat kon natuurlijk, zei ik.

Vanmiddag teruggelopen door de straten van Dire Dawe naar het internet en om de 5 meter wordt er wel iets naar je geroepen of willen mensen met ons praten. Meestal vriendelijk maar niet altijd.

Na een zeer vroege start ( opgestaan om 4.15 ) een rit van 11 1/2 uur achter de rug en erg moe. Wel een schitterende rit door vlaktes en bergen. Kuddes dromedarissen, koeien en geiten versperden soms de weg. Metershoge cactussen langs de weg. Onze chauffeur was flink aan het chat kauwen om een goede tijd te maken. Hij heeft bijna zonder stoppen gereden. Altijd leuk om mee te rijden, een bestuurder die onder invloed rijdt.

Groeten uit Deri Dawa 

Het is zondagochtend, plaatselijke tijd 9.55 wat in Ethiopische tijd 3.55 is. De zon schijnt ( zoals altijd ) en ik zit te typen in het internetstraatje bij Piazza. Als dit blog klaar is ga ik kijken of ik nog wat famile telefonisch kan bereiken want in hetzelfde straatje zitten de goedkope telefoonverbindingen. Ik wil het allemaal bijgewerkt hebben want volgens het schema verlaten Jan en ik, Addis Ababa a.s. dinsdag voor een busrit die 12 uur duurt naart Diredawa. Diredawa ligt overigens niet 50 km van Addis maar 545 km richting NoordOosten van Addis. Eenmaal daar aangekomen moet ik natuurlijk weer zoeken naar een goede internetverbinding. Altijd een grote uitdaging!  

Tja, Sinterklaas is geweest en Kertsmis komt eraan. Het leek mij erg leuk om temiddden van de Ethopische patienten kerst te vieren. Echter de Westerse Christelijke Kerst wordt hier niet gevierd. Wel de Ethiopische Orthodoxe Kerst op 6 januari. Ik ga er gewoon het beste van maken hoewel het moeilijk in de kerstsfeer komen is zonder het gure winterweer, dat je lekker dicht bij de kachel kruipt met een hete kop chocolademelk. Ook de kerstboom ontbreekt hier natuurlijk. We gaan wel morgenavond naar de Duitse Kerk om naar een koor te luisteren dat kerstliederen zingt en natuurlijk zullen we op Kerst zelf eens uitgebreid gaan eten. Want dat is zonder meer goed te noemen hier. Erg belangrijk voor je algemeen welbevinden en voor het moreel.

Vanavond neem ik afscheid van de Amerikaanse vrijwilligers. Susie gaat naar Calcutta. Sean en Casy gaan terug naar Maine en ik ga naar Diredawa. De fles gin is gekocht en de Amerikanen kennende wordt het een leuke en ook wat lawaaierige afscheidsavond. Ik zal ze missen.

Kerstleed

Waar ik ook loop kom ik bedelaars tegen. Knderen die in groepen op straat slapen. Moeders met baby's in dekens gewikkeld. Oude mannen die nauweljks kunnen lopen. Mensen met verschrkkeljke wonden. Met name beenwonden kom je vaak tegen. Benen opgezwollen tot 6X de gewone dikte met open vlees. De laatste tijd geef ik deze mensen soms wel eens wat geld. Net zoals de meeste Ethiopiers trouwens. Het is niet zo dat je her als toerist een echte melkkoe bent voor de bedelaars. Deze zijn trouwens vrij beleefd. Ze benaderen je met een een vraag maar als je 1 keer nee zegt dan dringen zij niet aan. 

Een moment dat mij bij is gebleven is toen de vrjwilligers zich verzamelden om gezamenlijk te gaan eten. We kletsten wat en maakten grapjes tot het ogenblk dat we zouden vertrekken. Toen kwamen 2 Ethiopische werkers langs met een brancard waarn een lijk lag in lakens gewikkeld. Iedereen bleef gewoon doorpraten en ik dacht is de dood nu al zo gewoon voor ons geworden dat we zelfs niet even zwijgen als er een dode langskomt?

Ik doe massage in Sieddist Kilo en de ene dag probeer ik mij te richten op de terminale patienten en de andere dag op de "gewone"  patienten. Maar als ik na een dag met gewone patienten de terminale patienten ga opzoeken gebeurt het vaak dat ik tevergeefs zoek. Het bed is leeg of er ligt een andere patient. Ik doe dan navraag en de patient blijkt dan in de meeste gevallen overleden. Op dat moment probeer ik een moment stilte in te lassen uit eerbied voor de overledene. Maar ook voor mijzelf om te verwerken dat een patient is heengegaan. Toch is het niet altijd zo. Ik ben een paar dagen geleden begonnen met het masseren van een jonge jongen en de eerste keer was dat zijn linker been. Hij zag eruit als hij nog maar een paar dagen te leven had en toen ik voor de 2e keer kwam was hij net al zijn eten aan het uitkotsen. Ik heb die dag allebei zijn benen gemasseerd. Toen ik de 3e keer hem liep te zoeken vond ik hem op het binnenplein in de zon. Massage was niet nodig zei hij. Hij vertelde dat hij zijn eten ook weer binnenhield. Toen stond hij op en even later zag ik hem vroljk voetballen!

Een andere patient was een paar weken terug een schaduw en lag in bed met alleen zijn ogen zichtbaar onder de dekens. Hij was te zwak om eruit te komen. Overdekt met wonden. Nu loopt hij zelfs soms op krukken buiten. Gaat op het pleintje zitten en geniet dan van het zonnetje. Ook hij behoort tot mijn vaste klantjes die ik naast de massage ook wat revalidatie probeer te geven.

Gelukkig zijn er die mooie moment maar over het algemeen gebeurt er veel treurnis in het opvanghuis voor zieken zonder geld. Ik ben mij bewust dat ik als vrijwilliger, als werker, mede de sfeer bepaal en probeer dan ook altijd met een lach rond te lopen en als het even kan een grapje te maken. Als ik echter merk dat iemand teveel pijn heeft zet ik meteen mijn serieuze hoed op want het is natuurlijk niet goed als een patient pijn lijdt en jij staat daar bij te lachen. Ik heb als feedback van Jan gekregen dat hij na navraag over mij bij de patienten te horen gekregen had dat ik een aardige en beleefde man ben. Ik ben met die feedback blij. Beleefdheid is iets wat binnen de Nederlandse maatschappij wel eens vergeten wordt. Maar wat ik in het kader van de juiste omgangsvormen zeer waardeer en ik merk dat dit in Ethiopie met zijn etiquette ook gewaardeerd wordt. Het is ook tactiek: door een bedelaar of een stervende beleefd te bejegenen krijgt de persoon weer wat eigenwaarde. Je ziet ook mensen oplichten als je ze beleefd begroet. Als mensen weer als mensen worden behandeld inplaats van als vee of dat men hun "for granted" neemt.

Nou. Jan ligt nog te ronken en we hebben afgesproken dat ik een donut voor hem mee terug neem straks. Zo nog een ontbijtje: injeera met vlees en ei.

Mensen, ik hoop dat ik bij een volgend schrijven in Diredawa ben. Het is nog afhankelijk of wij toestemming krijgen maar dat horen we vandaag.

Zonnige groeten uit Addis Ababa

Erik 

Dus niet! Geen surprises, geen rijmpjes en zeker geen cadeautjes. Wel veel Zwarte Pieten. Vandaag is wel Jan aangekomen en na samenspraak met hem hebben we een kamer geboekt bij een hotel ( 2-persoons 63 Bir ( 5 Euro ) een nacht ) We zijn daarna met mijn vaste taxichauffeur Bouse, doorgereden naar Siedist Kilo. Ik heb mijn spullen gepakt en daarmee gedag gezegd tegen een slaapkamer met veel kleine ratten en 1 grote rat. Hoofdstuk op dat gebied afgesloten. Jan en ik blijven 5 dagen in Addis Ababa en trekken dan door naar Deradawa ( of zoiets ) een andere compound ongeveer 55 kilometer van Addis en net zo groot als Siedist Kilo. We moeten alleen nog toestemming krijgen en dan pakken we de bus.

Op dit moment is het schema zo dat ik ongeveer 1 maand met Jan optrek tot de Ethiopische kerst ( 6 januari ) dan voor 2 weken naar Addis ga ( voor prive en werk ) en dan voor 40 dagen in retraite ga. Er zijn nu 3 plekken in de picture. 1. Het klooster in Bahar. 2. Een speciale retraite plek in Awasa, schijnt een schitterende omgeving te zijn en 3. Nog een andere speciale retraite plek. Ik verwacht morgen wat folders te hebben. De speciale retraiteplekken ( 2 en 3 ) houden rekening met je budget als vrijwilliger, gunstig dus.

Het gaat mij allemaal niet in de koude kleren zitten. Met name het nieuws over het afgelaste project blijft op mijn emoties werken. Dus toen ik vanochtend ( 5 december ) naar de I-pod van Susie zat te luisteren kwamen opeens de tranen in mijn ogen. Josh Browne- you are beautiful, Creed-My sacrifice, U2 and Mary J. Blige-One, Mariah Cary- Hero.

Ik liep snel naar de veranda om dit moment alleen te hebben voor mijzelf. Waarbij ik het nu deel met jullie.

Het project: de meisjes hebben niet geklaagd over ons. Ook de zuster die vertaalde wist van niets. Dus de reden die de hoofdzuster zei om het project af te gelasten klopt gewoon niet. Er is een verborgen agenda.

Maar dan komt 2 dagen later het nieuws dat de hoofdzuster naar mij gevraagd heeft, hoe het met de Social Worker en zijn project gaat. Of deze navraag is  voor het project door te zetten of een andere doorstart is niet duidelijk. Dan komen de vragen natuurlijk. Moet ik teruggaan? Ben ik het niet verplicht aan de kinderen? Heeft het zin? De zuster heeft 1 keer, zoals het nu overkomt in een slechte bui, het project afgelast. Wat doet ze over 1 week of over 1 maand? Weer aflasten?

Ik besluit om niet in te gaan op in mijn ogen wispelturige politiek. Hoe moeilijk mij dit besluit ook valt naar en voor de kinderen. Maar de kinderen zijn er niet mee geholpen als straks het project op de rails zit en het weer onverwachts wordt afgelast met alle open wonden die er dan zijn zonder de dokter in de buurt.

Zaterdag heb ik nog een afspraak met de manager van Asco om nog na te praten.

Ach, sommige dingen zijn door sturen en werken te verkrijgen en sommige zaken zijn nu eenmaal niet zo bedoeld. Het klinkt fatalistisch maar zo is het niet bedoeld. Ik moet gewoon toegeven dat dit project door de politiek erom heen voor mij niet haalbaar is.

s' ochtends op om 6.50. Snel kleding aan, wat water op het hoofd om het haar in fatsoen te brengen en dan op naar de kapel voor de mis. Op de een of andere manier deed het mij niet zoveel die dag. Na de mis terug naar het vrijwilligershuis. Beetje zitten lezen en onder een koude douche gestapt. Wat gegeten en om 12.50 vertrokken van Sieddist Kilo naar mijn afspraak met Hajlu ( een Ethiopische werker ). Samen naar zijn huis gegaan waar ik vergast werd op een koffieceremonie. Dit begint met de bonen verhitten, daarna fijnstampen en dan koffie zetten. Een werkelijk voortreffelijk kopje koffie. Smaakte naar koffie met caramel. Daarna kreeg ik ook nog eten voorgeschoteld en samen met de rest van het gezelschap at ik de injeera ( pannekoek ) met saus en een soort erwten, met mijn handen.

Voor de rest wilde ik hier een beschrijving geven van de rest van de dag die uiterst leuk verliep maar ik heb net ruzie gehad met een vrijwilliger en ben behoorlijk pissig. Hij kwam mij onder het werk even vertellen dat ik van mijn slaapkamer moest vertrekken en dat ik mijn intrek maar in de andere kamer moest nemen. Deze kamer noemen wij de rattenkamer omdat door de gaten van de muur de ratten 's nachts naar binnenkruipen in deze kamer.

Ik was verbouwereerd maar toen ik bij mijn positieven kwam ben ik naar zijn werkruimte gegaan en heb hem in het bijzijn van alle patienten en werkers de waarheid gezegd ( mijn waarheid althans )Dat als hij moeite met mij heeft hij maar moet vertrekken want ik ga niet naar de rattenkamer. Dit is een kort samenvatting van de ruzie die hoog opliep.

Hoe het ook zij. Het zit mij niet lekker. Ik heb zin om mijn koffers te pakken en een hotelletje te pakken. Maar er zijn allerlei overwegingen waarvoor ik dat nu nog niet doe. Ik probeer in ieder geval mijn temperament in bedwang te houden tot Jan hier is en dan kijken we weer verder.

Het was te verwachten. Op de 33e zondag ( A.D.) van het jaar 2000 ( Ethiopische TIJD ) op mijn 33e (1967 (A.D.) -2000 (Eth.Tijd)) krijg ik een mystieke ervaring terwijl ik bij een klein winkeltje een flesje cola aan het opdrinken ben. Ik voel de Heilige Geest over mij komen. Hier ben ik. Hier in Afrika. De Derde wereld. Ik ben op de juiste plaats op de juiste tijd.

Ik voel mij langzaam 1 worden met de mensen om mij heen. Er bestaat geen individu Erik meer, er bestaat alleen maar wij. Wij, de mensen, de wereld, het universum.

Het gaat niet om levensomstandigheden. Het gaat niet over armoede. Het gaat om ons.

HEt gaat om het besef dat elk lot, elke Will, met elkaar verbonden is.

Zoals de sterren allemaal hun eigen plaats in het Universum hebben.

Een eigen plaats die echter wel in evenwicht is met het Universum. Met God.

Doe wat Uw Wil is, zal het geheel zijn van de Wet.

Doen wat Uw Wil is, God, zal het geheel zijn van de Wet

Het vinden van je Wil en het nastreven van je Wil is niets anders dan de Wil van God uitvoeren.

I believe in one secret and ineffable Lord

And in one Star in the company of Stars

Er is inmiddels een nieuwe maand begonnen. Ik ben nu exact 4 weken ( ongeveer 1 maand ) in Ethiopie. Aangekomen in Sieddist Kilo, het ziekenhuis, en daar 2 weken verbleven. Toen naar Asco, het HIV-weeshuis, voor 1 1/2 week en inmiddels weer terug in Sieddist Kilo.

Ik heb mij de hele tijd nuttig gevoeld, hoewel ik na het stopzetten van het project dat ik opgestart had voor kinderen met HIV wel erg teleurgesteld was. Maar het leven gaat verder.

Op dit moment ben ik de mogelijkheid aan het onderzoeken of ik naar een andere locatie vertrek van de Missionary of Charity of zelfs bij een andere instelling ga werken. Ik hoor namelijk dat er weer een lading vrijwilligers voor de maand december aan zit te komen en dan blijft er over het algemeen nog maar weinig over om te doen. Dit zal ik in samenspraak met Jan doen. Jan is de Nederlandse vrijwilliger die ik ontmoet heb in Calcutta. Hij zal hier op 5 december aankomen en ik ga hem dan oppikken van het vliegveld.

Ik ben 1 keer buiten Addis Ababa geweest naar een berg die Entoto genaamd is. Hier was de lucht fris en het uitzicht mooi. Wat dat betreft kijk ik nu al uit naar de periode die ik ingepland hebom te gaan reizen in Ethiopie. De planning is om in februari te gaan reizen maar zoals net gezegd het zou kunnen dat ik naar een andere locatie ga en dus eerder ga reizen.

Het eten is goed. Ook het locale eten. Hoewel ik niet zo gecharmeerd ben van de pannekoek met saus, zijn er andere gerechten die bijzonder goed bevallen. Met name het vlees is erg lekker en wordt met goede kruiden geserveerd. Aangezien ik een echte carnivoor ben voel ik mij op dat gebied erg thuis in Ethiopie. Ook hebben ze een soort fruitshake die Spritz wordt genoemd. Een groot glas met fruitpuree voor 3,50 Bir. daarnaast heb je samosa's: een soort gefrituurde beslag met als inhoud rijst of erwten. Deze kosten 1 Bir.

Ik lees veel uit de bibliotheek van Sieddist Kilo. Ik probeer mij ook geestelijk voor te bereiden op de planning van de 40 dagen in retraite. maar wie weet wat de toekomst zal brengen? Blijven in Sieddist Kilo? Ergens anders naar toe? Een stuk onzekerheid die een bepaalde flexibliteit vraagt van mij. Maar ik vind het wel goed zo. Op dit moment hoef ik geen zekerheid. Het is een avontuur.

Terugkomend op het project: er waren uitspraken als:" ik voel mij treurig", "ik heb vaak nachtmerries", " ik wil naar Jezus in de Hemel" , "ik huil vaak", "ik ben bang dat ik in mijn agressie anderen pijn doe". Dit waren de uitspraken in de eerste gesprekken met de jongeren. Hoewel ik het net met de alinea's hiervoor alleen over de toekomst heb, zijn mijn gedachten nog bij deze jongeren en de gesprekken die ik met hun had. Ik baal er ontzettend van.

Nou ja, het is zondagochtend. Het zonnetje schijnt, zoals elke dag in Ethiopie tot nu toe. Ik voel mij een beetje verkouden. Vanmiddag ga ik met een Ethiopische werker op tocht. Nu ga ik op internet nog even de mogelijkheden onderzoeken voor ander werk en daarna terug naar de compound.

Groeten uit Addis Ababa. Ik voel mij geestelijk goed. Lichamelijk zou het ietsje beter kunnen.

Erik

Jantje komt bij zijn moeder en vertelt dat vader zich op zijn vingers heeft geslagen met de hamer.

Moeder: wat zei vader toen?

Jantje: wilt U dat ik het letterlijk vertel of moet ik de scheldwoorden weglaten?

Moeder: natuurlijk moet je de scheldwoorden weglaten.

Jantje: Dan zei hij niets.

Gisterenavond kreeg ik zeer onverwacht. te horen van de hoofdzuster, dat het project moet worden stopgezet.

Je ziet hier dus allerlei auto's. Het wagenpark bestaat voor 50 % uit blauwe auto's, dit zijn taxi's en minibusjes. Als ikvanuit het centrum van Addis Ababa naar Asco reis met de taxi kost dit 50 Bir. ongeveer 4 Euro voor een reis van een half uur. Met het busje kost het 1,50 Bir. Soms zit je dan wel krap maar het scheelt aanmerkelijk. Voor de rest stoppen de busjes overal waar mensen zeggen dat ze willen uitstappen of waar mensen aangeven dat ze mee willen reizen.

Je ziet hier veel oldtimers. honda Civic van 1975, Toyata Corolla van 1976, oude Kevers, Peugoet 504, enz, enz. Ik dacht eerst dat de Ethopiers de waarde van deze auto's niet wisten maar na navraag bleek dat deze auto's duurder kosten dan in Europa. Hoewel daar enige verwarring over is. Ik stapte gisteren op de eigenaar van een Ford Capri 1965 Amerikaans model, met de originele lak, af. Hij bleek de eigenaar van een hotel. Ik vroeg de prijs van de auto en hij vertelde dat zijn vraagprijs 65.000 Bir is. Dit is 5.000 Euro. Dit zou dus weer een stuk goedkoper zijn dan in europa en misschien is het dus de moeite waard om deze auto's terug te importeren naar Nederland. Het schijnt echter dat er daarnaast nog een hoop belasting betaald moet worden.

Voor de rest gaat alles goed. Ik heb iedere dag gesprekken met de kinderen. Soms goed, soms minder goed. Er zijn jongelui bij die honderduit praten. Er zijn er echter ook bij die totaal niet willen praten en zeggen geen tweede gesprek te willen. Wat ik heb opgemerkt is dat de kinderen erg letten op wat er genoteerd wordt van wat hun zeggen. Ze kijken met grote, een beetje bange ogen naar het schrijven van mijn collega. Ik heb daarom het besluit genomen om niets meer te  noteren waar de kinderen bij zijn.

Ook vanavond heb ik weer gesprekken. 2 met tienermeisjes en 2 met tienerjongens. Voor vandaag overdag heb ik niet veel te doen dus kijk ik een beetje rond en ga ondermeer naar de bank om geld te wisselen.

Anders dan op andere zondagen begon de mis vandaag ( zondag ) om 11.00. Ik was wat vroeger om een zitplaats te veroveren in de eenvoudige rechthoekige bakstenen kerk. Er waren al 40 kinderen, die het koor vormden. Toen ik zat begonnen ze te zingen en te dansen als een soort welkom aan alle kerkbezoekers. De kerk was al snel bomvol met kinderen en er moesten stoelen en banken bij gehaald worden.

De dienst maakte diepe indruk op mij door het vrolijke karakter van de dienst, het grootste gedeelte bestond uit zang en dans van de kinderen. Daarnaast werden er natuurlijk bijbellezingen gehouden. Het was zo overweldigend dat zo nu en dan de tranen van ontroering in mijn ogen stonden. Ik was daar overigens niet de enigste in hoorde ik later van andere vrijwilligers. Met zingen kon ik misschien niet meedoen omdat het in de Amhricaanse taal was, maar meedansen en klappen kon ik natuurlijk wel! En dat heb ik dus gedaan. Als feedback kreeg ik later te horen dat het een leuk schouwspel was om zo'n grote man met die kleine kinderen om zich heen aan de Afikaanse kerkdienst mee te zien doen.

zaterdag was het even spannend. Hoe zouden de gesprekken zich gaan ontwikkelen na de gesprekken van de dag daarvoor. Was die dag bevallen bij de eerste meisjes dan zouden deze gesprekken goed gaan verlopen door het groepsproces. Dit bleek inderdaad het geval. De meisjes waren vrij open, nog niet over emoties, maar wel over andere zaken. Er werden hulpvragen gesteld zoals hoe krijg ik een baan later? Op vragen wat ik nu eigenlijk kwam doen vertelde ik de meisjes dat ik hun wil helpen om sterkere volwasssenen te worden zodat zij straks de wereld met open vizier tegemoet kunnen gaan wanneer ze ouder zijn. Ook maakte ik duidelijk dat als ze wilden praten, ze bij ons ( Alexandra en mij ) terecht konden. Daarnaast is er een verborgen agenda om uit te zoeken of de meisjes de HIV medicatie wel slikken. Tot nu toe lijkt dit het geval met de meisjes die ik heb gesproken.

 Maandag

Voor vandaag staan er 5 gesprekken op de agenda. 2 met tienermeisjes, 2 als begin van de gesprekken met de tienerjongens en 1 met een jongetje die gezichtskanker heeft en 2 verschillende meisjes op het gezicht heeft geslagen. Men weet niet wat te beginnen met de jongen en heeft gevraagd of deze jongen in de begeleidingsgesprekken wil betrekken. Samen met Alexandra ga ik voor dat gesprek nog wat vragen opstellen en dan zien we hoe dat gesprek met het jongetje gaat verlopen.

Gisteren ( zondag ) kwamen er 2 vrijwilligers uit Israel aan waarvan 1 een Nederlandse man  die al 25 jaar in Israel woont. Het zijn kunstenaars die de speeltuin willen verbeteren. We hebben met zijn allen een vrolijke avond gehad waarbij veel gelachen is. Zo zijn de meeste avonden geweest met de vrijwilligers. Interessante conversaties met een humoristische achtergrond.

Nou. Gisteren begonnen. De ruimte die we gereserveerd hadden bleek op slot. De schoonmaakster wilde met haar sleutel de deur niet opendoen want de zusters hadden niets gezegd. Uiteindelijk terechtgekomen in een grote ronde hut waar de vrijwilligers en werkers normaal eten. De meisjes waren wat laat uit school dus ze moesten natuurlijk eten waardoor al met al we 10 minuten later begonnen.

Het eerste meisje maakte de indruk verlegen te zijn, ze gag eigenlijk alleen maar antwoorden van 1 of 2 woorden. De zuster die vertaler was moest er ook nog in komen. Dus al met al een zeer stroef gesprek. Maar dat mag de pret niet drukken want er komt natuurlijk een tweede gesprek waarbij ik haar meegaf dat zij het onderwerp mocht bepalen.

het tweede meisje praatte duidelijk meer. De zuster raakte echter enthousiast en begon zelf hele gesprekken met het meisje te voeren waardoor minstens drie kwart van het gesprek mij ontgaan is. Hoewel het meisje veel praatte bleef ( net zoals bij het andere meisje ) het verleden onbespreekbaar. Ook haar gevoelens hield ze voor zich. Toch een klein succesje qua sfeer van het gesprek. op een gegeven moment zong ze zelfs een liedje voor ons!

Het verleden van deze meisjes is dat beide ouders gestorven zijn. Ze als baby of jong meisje in het weeshuis terechtgekomen zijn met de diagnose HIV positief. Van de groep van ongeveer 30 tot 40 meisje waar ze in kwamen leven er nu nog maar een stuk of 15. In die periode was er namelijk nog geen medicatie. Uiteindelijk is die er wel gekomen zodat deze meisjes een redelijk gezond en normaal leven kunnen leiden.

Vanavond nog meer gesprekken. Ondertussen zijn de oudere jongens ook bij het project betrokken.

Zo al het internet werk zit er weer op en ik ga nu een heerlijk pikzwart kopje koffie met veel suiker drinken voor Bir 1,50. Zo langzamerhand begin ik verslaafd te raken aan dit soort koffie die ik ook in oktober in Italie ben tegengekomen. Ik zit er wel aan te denken om via mijn Italiaanse vrienden een koffieborrelstuk ( koffiemachine? een uit 1 stuk metaal bestaand voorwerp waar koffie mee wordt gezet ) te laten komen naar Nederland als ik daar weer ben.

Morgen is mij nichtje jarig. Gefeliciteerd Noelle!!!

Vroeger als kind las ik Pietje Bell, de club van 5, inspecteur Arglistig en meer van dat soort kinderpockets. Wat ik mij altijd afvroeg was: hoe komt het dat die helden waar ze ook zijn altijd avonturen meemaken? Zoiets vergelijkends heb ik nu ook. Ik krijg de indruk dat waar ik ook ben ik privacy gevoelige en geheime informatie krijg. Ik weet niet hoe het komt of het mij kaaskop is of mijn uitstraling maar ik ga zitten voor een gesprek en dan komt er weer informatie dat mijn oren staan te klapperen. Natuurlijk laat ik op dat moment niets blijken en doe alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hoewel mijn  motto in dit soort gevallen altijd " horen, zien en zwijgen " is, snap ik niet hoe het mechanisme werkt dat dit soort informatie ( zonder in details hier op in te gaan natuurlijk ) altijd weer bij mij terecht komt. Maar misschien is dit normaal en heeft iedereen dat wel. Just wondering.

In getrokken in Asko in een kleine flatruimte op dezelfde verdieping als de zusters. Slechts een metalen deur scheidt ons van elkaar. Ik slaap in de huiskamer, zodat ik meer privacy heb, en de andere 3 mannelijke vrijwilligers slapen in een aparte slaapkamer. Het is een stuik moderner dan Siedist Kilo, de compound waar ik de eerste weken sliep.

Ik heb een tolk, een computer komt er aan, er is een vrijwilligster aan mij toegevoegd. Dat is Alexandra, de Engelse vrijwilligster die een beroep op mij kmam doen waardoor ik uiteindelijk aan dit project ben begonnen. Alexandra heeft al eerder in Afrika gewerkt met name in de organisatie en advocatuur. Zij wil Social Work gaan studeren en hoopt met dit project ervaring op te doen. Op dit moment zitten we samen in een internetruimte om info op te zoeken die relevant is voor ons project. We moeten natuurlijk niet in een positie zijn dat we over nieuw het wiel gaan uitvinden.

Ik heb een programma opgesteld voor de komende  2 weken. Voor vandaag ziet het er zo uit:

10.00 Internet voor relevante informatie en webblog verantwoording.

12.30 Lunch met manager van Asko voor verdere details over computer, gedachtenuitwisseling en lijst met namen van de meisjes.

14.30 Rollenspel om gesprekken te oefenen voor dat we de praktijk in gaan.

17.00 Teamvergadering met vrijwilligers

18.00 Samen met de tolk naar de meisjes gaan om  ons voor te stellen en afspraken te maken

18.45 Evaluatie en voorbereiding voor volgende dag

Ik heb daarnaast een vragenlijst samengesteld. Dus allles gaat volgens de methodiek van:

eerst interviews om probleem vast te stellen

plan opstellen voor aanpak

plan uitwerken in stappen

praktische uitwerking in actie zetten

analyseren en evalueren van dag

agenda opstellen voor volgende dag

door elkaar lopen dan praktische uitwerking, dagplanning en weekplanning plus eindplanning, ook probeer ik andere activiteiten mee te nemen in dit schema. 

Het project is binnen. De hoofdzuster heeft toestemming gegeven voor een project waarbij ik met de meisjes spiritueel en psychisch gesprekken ga voeren voor de problematiek van het niet nemen van de HIV medicatie.

Daarnaast is er nog veel meer onder de oppervlakte maar ik ben al lang blij dat ik toestemming heb voor het begeleiden van de meisjes.

Morgen trek ik in op het weeshuiscomplex.

Voor de rest: er gaat geen dag voorbij of ik zie wel een schermutseling op straat. Even een paar vuistenwisselingen, een paar stokslagen, een steen die wordt opgeraapt en tegen een hoofd gegooid. Het zijn vriendelijke mensen maar maak ze niet kwaad die Ethiopiers!

Het programma wordt zwaarder en zwaarder. Zaterdag kmam een Engels vrijwilligster mij opzoekn om mij te verzoeken naar Aska te gaan omdat ze daar een social worker nodig zouden hebben. Asko is een soort weeshuis voor 450 kinderen in de leeftijd van 0 tot 16 jaar.

Waarvoor zijn ze naar mij toegekomen? Het probleem is dat de eerste generatie die opgevangen is in Asko weigert om de HIV medicatie nog in te nemen. Dit is met name bij de tienermeisjes het geval.

Men zoekt iemand die de Amharic taal beheerst, voor langere tijd wil blijven, en een oplossing voor het niet slikken van de medicatie verzint en daarnaast een behandelplan opstelt voor de toekomst.

Zaterdagavond kreeg ik toestemming van de hoofdzuster van de compound om af te reizen naar Asko. Het is in de buurt van Addis Ababa dus de situatie blijft hetzelfde.

het is natuurlijk een enorme uitdaging om aan te pakken ( ik heb al ja gezegd ) en om op te zetten. Het gaat allemaal wel snel: van masseren naar verband verschonen tot beide activiteiten naar een rpoject voor HIV-tienermeisjes. Vanuit mijn professionaliteit zeg ik echter wel dat het een droomuitdaging is.

Het grootste probleem is de taal als dat niet opgelost wordt dan kan ik nog wel enige begeleiding geven maar niet zoals ideaal is.

Wat ga ik doen?

1. Maandag er naar toe.

2. In kaart brengen van behoeftes en problematiek.

3. Met voorstellen komen voor oplossing.

Vervolg: bezoek aan Asko

Inmiddels kom ik net terug van Asko. Een zeer goed uitziend weeshuis met verschillende gebouwen en een school. Wat mij al snel duidelijk werd was dat het verzoek van de vrijwilligers daar komt en niet van de zusters. Ik zal hard moeten knokken wil ik daar een voet aan de grond krijgen en tegelijkertijd op eieren lopen want het is duidelijk dat de zusters zich gepasseerd voelen en ook een beetje beledigd door het verzoek van vrijwillgers om een social worker. Toch is het ook voor de zusters duidelijk dat er iets moet gebeuren. Dus ik heb met enige diplomatie voorgesteld dat ik gesprekken voer met de zusters, vrijwilligers en Ethiopsiche werkers om de problematiek in kaart te brengen.

Problematiek: het gaat om meisjes in de puberteit. Ze hebben een ideaalbeeld van de toekomst, ze willen niet dik worden door de medicatie, de seksualiteit is ontluikend, dit is een zeer groot taboe voor de zusters, er is geen vaderrol binnen de opvoeding, de tieners zetten zich af tegen de autoriteit van de opvoeders, soms willen de tieners nog geen eens praten met de zusters. Ze worden uit Asko geplaatst op deze leeftijd maar dan? Huis? Werk? Een vriend? Een gezin? voor alle duidelijkheid: ze sterven als ze de medicatie niet meer slikken maar dit lijkt het niet slikken niet te voorkomen. Een soort passieve zelfmoord dus. Ook dit is niet echt bespreekbaar binnen een streng Katholieke omgeving.

Op eieren lopen dus.

Morgen verder praten. Plan opstellen aan het eind van de middag. Niet goed? Ga ik terug naar de compound. Wel goed? Dan trek ik daar in en begin met mijn eerste zeer serieuze project.

Salaam uit Addis Ababa

Vanochtend begonnen aan het verband verschonen. Nog met een kleine kater van de gin ( 18 Bir = 1,50 Euro de liter ) die ik gisteren geconsumeerd had. Toen ik zaal 2 binnenkwam keek ik om mij heen en miste meteen de patient die ik de laatste paar dagen wat meer aandacht heb gegeven. Na rondvragen en rondvragen bleek dat hij gisterenavond om 22.00 plaatselijke tijd overleden is.

Ashes to ashes, dust to dust.

Dus we hebben ratten rondlopen in de keukn en de slaapkamer. Zo nu en dan komen er katten binnen en halen de afvalemmers overhoop. We kunnen na 21.00 niet naar buiten door de waakhonden. Hele grote wespen bouwen een nest op het binnenplaatsje. Maar gisterenavond klonken er opeens luide kreten uit de slaapkamer van de Amerikanen. Ze waren naar een film aan het kijken dus ik dacht dat het wel een goede film was. Toen de kreten aanhielden ging ik toch maar eens kijken. Het bleek dat de Amerikanen volledig aan het doorflippen waren omdat er gigantische insecten op de muur bleken te zitten toen ze besloten om het licht even aan te doen.

Uiteindelijk ging ze met de pantoffel de gigantische insecten doodslaan. Op een gegeven moment zagen we dat ze uit een gat in de muur kwamen kruipen. Toen besloten we er insectenvergif in te spuiten. Zodra dit gebeurde kropen er uit allerlei gaten insecten, groot en klein. Als wilden vertrapten we ze. Maar ze bleven komen. Uiteindelijk werd het wat stiller na nog meer vergif in de gaten te hebben gespoten. Ik had het na afloop vrij benauwd door alle gifdampen. De zusters werden er bijgehaald en besloten werd om de kamer te ontruimen. De Amerikanen kregen een bed in de eetkamer die slechts gescheiden is door een gordijn van mijn slaapkamer. Ze schijnen vrij slecht geslapen te hebben vannacht ondermeer omdat de Dutch man erg aan het snurken was.

Vanochtend bij het verband verschonen had ik even de tijd om rond te kijken naar de andere patienten in de zaal. Mijn blik bleef hangen op een totaal uitgemergelde man die duidelijk nog maar enkele dagen te leven heeft. Ik had het te druk om op hem af te stappen maar zijn gezicht bleef bij mij bovenkomen en ik besloot hem op te zoeken op zondag ( onze vrije dag ).

Al zoekend vond ik hem niet meer en mensen meenden dat hij al overleden was. Dit voelde als een persoonlijk falen. Dat ik geen afscheid van de patient heb kunnen nemen. Toen we de volgende dag ( vandaag ) begonnen bleek dat hij in een ander bed was gelegd. Na overleg met een Nederlandse vrijwilligster besloten we de man te wassen om hem zo nog wat positieve aandacht te geven voor dat hij naar de andere kant van de rivier gaat. De man is totaal uitgemergeld en door zijn  ziekte ( HIV/Aids ) kan hij ook niet meer normaal eten. Het plan is nu om zijn laatste dagen iets beter te maken door hem iedere dag te wassen en even wat proberen te lopen met hem.

Ik had het de vorige week druk met mijn plaats te vinden en met het werk te doen wat op mijn wg kwam. Dat is: verbanden verschonen en masseren. Nu komt er tijd vrij om iets te doen wat ik heel erg belangrijk vind. Stervensbegeleiding. De laatste dagen van AIDS patienten wat lichter te maken en ze een glimlach  geven die hun hopelijk als herinnering wat meer verzoent met de dood. Dat er iemand is die om hun geeft en niet eenzaam en alleen heengaan. Daarnaast positieve aandacht in de vorm van wassen en masseren. Een schoon iemand voelt zich ook beter in zijn vel zitten.

De compound is een groot complex met ruimte voor ongeveer 1000 man. Als je de poort binnenkomt ( niets meer dan een blauw stalen deur ) is er aan je rechterhand het verblijf van de zusters aan de linkerkant een klein wachthuisje. Als je verder loopt vind je de kapel aan je linkerkant en begint het ziekenhuis aan je rechterkant. Het ziekenhuis is een groot betonnen gebouw dat uit 6 vercshillende zalen bestaat die in de lengte naast elkaar liggen met plaats voor ongeveer 50 man. IN de avond liggen er nog tientallen patienten in de hal van het ziekenhuis omdat de zalen overvol zijn. Links tegenover de middelste zaal is het inloopbehandelkamer en de eetruimte. Dan is er ee open plek waarna het gebouw komt waar de vrouwen en kinderen liggen. Het is allemaal van simpel, strak beton.

Er is een keuken die op hout stookt en ook ruimtenm om te wassen, kleding te wassen en slaapplekken voor de Ethiopische werkers. Ons vrijwilligershuis is in een hoek van een complex en bestaat uit 3 slaapamers, een keuken, een eetkamer en een badkamer. De vrouwen hebben ook een slaapruimte maar komen bij de mannen eten. Elke avond is er, tot nu toe, zang van de ethiopische buren. Omdat we al om 21.00 naar bed gaan slapen we dus in met Afrikaanse muziek.

De tijd gaat snel. Eigenlijk ben ik de hele week bezig geweest. Is het niet met werken, dan is het wel lezen, of mediatatie, of samen met andere vrijwilligers ergens eten of natuurlijk...uitrusten. Het is allemaal erg vermoeiend. Vooral in het begin duizelde het mij een beetje van alle nieuwe indrukken. Anders dan in andere banen heb je in het vrijwilligerswerk ( in ieder geval deze ) geen proeftijd van 1 maand. Je krijgt een rondleiding er worden wat activiteiten voorgesteld en dan is het de volgende dag beginnen. Zo niet dan ben je niet op de goede plek. Gelukkig weet ik dat wel en ik stel mij daar ook op in. Aanpakken is het motto.

Zoals deze week er nu uitziet qua werkzaamheden is het 's ochtends verband verschonen. Dit kan de ene dag van ongeveer 8 patienten zijn en de andere dag van 16 patienten. Gelukkig krijgen we dan hulp. Je ziet allerlei wonden. Van gangreen, tot doorligplekken, tot zelfs een  kogelwond van het gevecht in Somalie. Op zichzelf heeft het werk bepaalde standaardroutines. Maar een ding is wel zeker geen wond is hetzelfde en geen patient natuurlijk ook!

Dan is er pauze. Waarin ik wat eet en wat uitrust. Vandaag ben ik uit wezen eten met andere vrijwilligers in een pizzeria. Ze hadden net zulke lekkere pizza's als in Italie. Qua geld was ik voor 2 cola en een tonijnpizza 38 Birr kwijt. Een Euro is 13 Bir dus ik moest ongeveer 3 Euro voor deze maaltijd in een mooi restaurant betalen.

Nu ben ik dus aan het internetten. Daarna terug naar de compound en dan heb ik 2 afspraken om te masseren en dan houd ik het waarschijnlijk voor gezien voor vandaag. Het masseren is natuurlijk ook iets nieuws. Prive heb ik wel  geexperimenteerd met masseren en door mijn sportachtergrond heb ik toch wel wat weet van hoe en waar ik de massage doe.

Gisteren moest mijn collega een wond van een jongetje verbinden. De jongen schreeuwde het uit en was eigenlijk hysterisch. Hij moest beetgehouden worden door 3 man zodat mijn collega de wond op zijn been kon schoonmaken en daarna verbinden. Het was een dieptrieste bedoening die een half uur duurde. Mijn collega gaf later aan dat hij echt moeite had met deze jongen door het gehuil van hem dat door merg en been ging. Ik heb daarop voorgesteld dat ik het de volgende dag zou doen. Ik ben nu eenmaal crissisen gewend binnen mijn werk en zo zie ik deze casus ook. Vandaag was de jongen er echter niet. Hij schijnt naar het ziekenhuis te zijn. We zullen zien hoe dit verder verloopt. 

Voor de rest ben ik mij aan het orienteren op andere activiteiten. Misschien naar de universiteit lessen volgen in Socal Work, het bezoeken van een berg, afreizen naar een spiritueel contemplatiecentrum, mediatie van 40 dagen in een klooster.

Alweer de 4 e dag in addis Ababa. Ik heb gelukkig net een douche kunnen nemen, vanochtend was er geen water. Ook was het vrij koud dus heb ik onder mijn doktersjas mijn gewone sportjas aangetrokken.

Ik ben maandagmiddag eigenlijk meteen aan masseren begonnen. Beetje vreemd toch maar ik pak aan wat mij aangereikt wordt om te doen. Ik stuitte al meteen op het probleem hoe ik vaseline en handschoenen moest krijgen, deze zijn essentieel voor de hygiene en een glad verloop van de massage.

Na afloop kwam een jongen naar mij toe met de vraag of ik hem kon lesgeven en ik heb hier mee ingestemd. Vervolgens kwam hij de dag daarop met de mededeling dat ik dit aan de zuster moest vragen waarbij ik het moest laten voorkomen dat het mijn idee was en niet van hem. Dit deed ik en ik kreeg toestemming van de zuster om hem les te geven. We zijn daarop naar de bibliotheek gegaan om naar lesboeken te kijken en daar had ik al snel een wiskunde boek gevonden dat bij zijn schoolopleiding pastte. Ik stond zelf wel even te kijken of dit voor mij niet te hoog was maar na wat betere bestudering was het wiskunde auit groep 7. Ik werd alleen door de Engels terminilogie op een dwaalspoor gebracht.

Goed. Ik dus dat boek mee om de les van vandaag voor te bereiden. Komt de jongen vanochtend onder het werk naar mij toe en vraagt of ik ook maar meteen boeken voor hem wil kopen en zijn studie betalen want anders heeft de les toch geen zin volgens hem. Nu is dat een bekende truc in India, dat kinderen zich voordoen als studenten, de Westerling betaalt boeken of studie en de kinderen wisselen vervolgens de boeken gewoon weer in bij de boekenzaak of krijgen de helft van het schoolgeld terug met de afspraak dat zij niet naar school toe komen.

Trouwens ook al is het geen truc. Als ik dit betaal voor die jongen zou dat voortrekken zijn voor andere patienten en er zou ontrevedenheid kunnen ontstaan als ik dan andere patienten niet financieel help. Nu al zijn er patienten die het met mij erover hebben dat als zij ontslagen worden uit het ziekenhuis zij op straat terecht komen en of ik geen oplossing voor hun weet.

Maandagavond maakte de Japanse vrijwilliger eten klaar voor de hele groep, dit was erg gezellig. Er was ook even een Nederlandse priester aanwezig op zondag maar deze is maandag vertrokken naar een plek waar moslims de kerk hebben platgebrand. Een Franse vrijwilligster zou met hem meegaan maar miste het vervoer. Met als gevold dat zij om 4.00 's ochtends meekomrijden. Maar zoals gezegd er lopen honden 's nachts los, dus zij heeft hard moeten rennen van de vrouwenslaapplek tot de jeep, achtervolgd door de honden.

Dinsdag

Meegelopen met verband verschonen. Goed gekeken. Toen vanochtend meteen zelf hiermee begonnen. Ik ben wel een beetje huiverig want het is natuurlijk een grote verantwoordelijkheid. Als je het niet goed doet gaat de wond ontsteken.

De vlucht verliep voorspoedig. Zo nu en dan heb je zo'n ervaring die je je leven bij blijft en dit was ook tijdens deze vlucht. Bij het vliegen van de nacht in soedan naar de dag in Ethiopie een wonderbaarlijk mooie dagovergang gezien op 10 kilometer hoogte. Eerst als een vage lichte streep aan de heldere nacht. Dan werd de streep een scala van regenboogkleuren. De nacht ging over in schemer en uiteindelijk brak het ochtendgloren aan. Een vuurkolom verscheen aan de horizon en veranderde binnen enkele minuten in een heldere zon. Een wonderbaarlijk schouwspel.

Na een tussenlanding in Khartoum dus veilig geland in Addis Ababa. De wisselkoers is voordeliger dan ik had berekend, daar staat tegenover dat de taxi weer meer kostte dan ik op had gerekend op basis van de Lonely Planet. De kosten zijn voor de rest laag doordat ik op de compound slaap. Sommige mensen hebben daar problemen mee omdat je met andere mensen slaapt en het nogal lawaaierig is s' nachts op de compound. Ze laten namelijk na 21.00 waakhonden rondlopen op het terrein dus het is zaak te zorgen binnen te zijn dan.

Ik werd hartelijk begroet maar ben al snel het bed ingekropen omdat ik erg last had van jetlag hoewel het tijdsverschil maar 2 uur is. Geen telefoon kunnen vinden toen ik nog even naar buiten ging om het thuisfront gerust te stellen over mijn aankomst. Email is ook moeilijk maar bij het rondopen in de pauze/siesta ben ik op dit emailcafe gestoten en deze werkt goed.

Vandaag eerst een rondleidng gehad. Aids, typhus, tbc en soms malaria zijn de ziektes die spelen. Waarschijnlijk wordt mijn activiteit hier masseren van patienten. Dat was in mijn tienerjaren nog een beroepskeuze van mij om masseur/fysiotherapeut te worden. Nu ga ik kijken of ik een supermarkt kan vinden want daar was ik eigenlijk op zoek naar toen ik op dit cafe stootte.

Het weer: koel 's nachts en in het beging van de ochtend, overdag t-shirtweer.,

Ik zit op Schiphol en ben even de tijd aan het doorbrengen en toen stootte ik op deze emailmogelijkheid.

Het is een stille zaterdag op Schiphol. Weinig mensen, niets van die tafereln die je weleens op tv ziet met menigten mensen. Mijn tickets moesten nog even geregeld worden qua tijd. Maar dit is juist gebeurd en nu is het wachten op het instappen en wegvliegen.

Er is bewolking en weinig wind dus ik verwacht geen enkel probleem.

Voor de rest wat extra pennen gekocht als aanvulling op de 2 extra notitieblokken die ik vanochtend heb gekocht. Ik heb het gevoel dat ik heel wat schrijfwerk ga produceren in Ethiopie.

Ik voel mij goed. heb afscheid genomen van mijn ouders en zussen en neefje en nichtje. Ik heb het gevoel dat er een nieuw avontuur op mij afkomt of beter gezegd tegemoet ga. Ik heb er zin in. Een nieuw land, lekkere temperatuur ( zeer belangrijk ), verwacht ook wat vrienden uit Calcutta in Addis Ababa aan te treffen. Zo komt Jan in december en Hans in januari naar Ethiopie. Ik heb geen gevoel van spanning of nerveusiteit maar we als een soort van ja, hoe moet je dat zeggen, zoiets dat een 100 meter sprinter moet voelen voor de start. Klaarstaan op de start, klaar om te produceren.

Het is natuurlijk een lange tijd 6 maanden maar ik heb het voor mijn gevoel goed ingedeed zodat de tijd op een gezonde manier doordraait. Eerst 3 maanden werken in Addis Ababa, met nieuwe vrienden en vooral een nieuwe doelgroep. In nationaliteit en cultuur tenminste, qua problematiek is het natuurlijk hetzelfde als Calcutta of Dordrecht.

Vrienden, ik stijg zo op voor een nieuwe reis in de " tijdscapsule " en zondagochtend stap ik uit op een ander continent.

Zo na een reis van 5 uur met de trein Venetie achtergelaten en aangekomen in Turijn/ Torino. Ik werd opgepikt door 2 vrienden en vanaf het oppikken om 13.30 tot het afscheid hebben we met elkaar zitten kletsen. Dit afscheid was pas om 1.30. In totaal een gesprekje van 12 uur dus!

Ik ben ondergebracht in een groot appartement hier en al veel nieuwe vrienden zijn langsgeweest om mij te begroeten en kennis te maken. We hebben natuurlijk op zijn Italiaans met zijn allen gegeten. Dat houdt in een pasta in de middag en een pasta in de avond zonder veel franje. Er zit wat olijfolie overheen en wat saus maar dat is het. Al het dure gedoe wat wij in Nederland doen met potten en pannen wordt hier niet gedaan.

Eigenlijk de andere dag ook in het appartement doorgebracht weer pratend en pratend. Naast het appartement hebben de vrienden in Turijn ook de beschikking over een hele grote ruimte voor bijeenkomsten. Ook dit was weer een feest.

Uiteindelijk is mijn grote wens uitgekomen. Ik ben benaderd voor een geheim genootschap. En wel de de Heilige en Meest Verheven Orde van de Hete Sauzen. Hoewel het iets te vroeg dag was voor een inwijding door middel van een maaltijd met diverse zeer heet gekruide gerechten, heb ik als leerling wel pepers gekregen uit Mexico die zo heet schijnen te zijn dat 1 druppel genoeg is om een hele pan eten heet te kruiden. Ik kijk er al naar uit om als ik volgende week in Nederland ben als afscheid nog even een heet potje te koken.

Voor de rest alles OK. Erg leuk allemaal. De vrienden staan op dit moment te wachten op mij en ik hou het dus kort. Komende maandag reis ik af naar Rome om daar nog even afscheid te nemen en dan is het weer naar huis. Dit slechts ook voor 1 week want dan begint de grote reis: Ethiopie.

geschreven op het station van Venetie tijdens de spits om 18.00 

Mensen. Mensen die druk zijn, vol zelfvertrouwen, vol twijfels, vol onzekerheden. Haastend. Van hier naar daar. Van werk naar huis. Eten. Tv. Slapen. En dan van huis naar werk. De ratrace. Wat moet je dan? Buiten de ratrace staan? Je buiten de maatschappij zetten?

Een leven wijden aan spiritualiteit? Is dat de oplossing? Wat draag ik bij als ik dat doe? Mensen die hun leven aan het denken of aan spiritualiteit hebben besteed hebben wel degelijk hun waarde. 

Maar wat is de maatschappij nu wezenlijk veranderd?

Werken voor brood.

Brood uit alle delen van de wereld.

voor sommigen tenminste.

voor anderen zo goed als niets.

Geef het volk brood en spelen.

De spelen zijn steeds vernunftiger geworden.

3.000 tv-kanalen, dvd, computer, videogames, concerten, festivals, drugs, alcohol, cafees, reclame, consumptie, materialisme.

Wat,  wat, wat is er nu anders dan vroeger? De tijd van die uitspraak : geef het volk brood en spelen.

Wordt een maatschappij veranderd door een bijdrage uit de spiritualiteit? Kan die maatschappij eigenlijk wel veranderd worden? Is die niet gegrondvest op bepaalde natuurlijke wetten? Wil die maatschappij wel veranderd worden?

Voor mensen met geld lijkt alles ideaal. Voor de armen onder ons is het overleven. Wat ik echter wel weet: ieder huis heeft zijn kruis. Ook wat ideaal lijkt heeft zijn negatieve kanten.

Ik kijk. Ik observeer. De knappe vrouw. De zelfverzekerde man. De zakenman. Het tienermeisje. Het gezin met de babywagen. Het verliefde stel. De daklozen tegenover mij op een bankje.

Mensen, mensen, mensen.

Hoop, liefde, verdriet, tragiek, lachen, haat, haast.

Schijn ophouden.

Niet teveel nadenken maar je rol spelen.

Wat wil ik?

Vrede

Geen armoede

Geen honger, geen dorst

Iederen een dak boven zijn hoofd

Schoner milieu

Iedereen fatsoenlijke, schone kleding

Het kruis moet minder gaan wegen

Geluk

Hoe kan dit???

Niets doen lost sowieso niets op.

Wat dan?

Aansluiten bij Greenpeace, Amnesty International, Wereld Natuur Fonds, Warchild, werken bij de Verenigde Naties, werken als vrijwilliger bij de zusters van Moeder Theresa.

Ik heb voor het laatste gekozen.

Maar ook dat is geen oplossing. Ik sprak 2 weken terug een zuster in Rome die vertelde dat zij 20 jaar in Afrika had gewerkt. Dan vraag ik mij af. Ga je je dan niet eens het nut afvragen waar je mee bezig bent als je zo lang bezig ben en er nog steeds hulp nodig is.

Ik ben overtuigd dat het antwoord er is. Ik ben ook overtuigd dat dat antwoord niet komt door boekjes te lezen of tv te kijken. Het antwoord is een revolutie. Niet een revolutie tegen de staat. Maar een revolutie tegen de ratrace. Als de ratrace omgebogen wordt van "ik" in "ons" , van "mijn huis, mijn stad, mijn land" in "onze wereld"

Ik zeg niet dat als je een huis hebt met 10 kamers je maar meteen 10 mensen in je huis moet nemen. Ik zeg ook niet dat je je auto maar moet verkopen en het geld doneren aan een goed doel ( als dat geld sowieso goed terechtkomt )

Maar als mensen een dak boven een hun hoofd hebben hoeven ze sowieso niet in je huis. Als mensen geld hebben hoeven ze jouw geld niet ( hoeven in de zin van daadwerkelijk nodig hebben, mensen willen natuurlijk ( schijnt het ) altijd meer geld )

Wat ik zeg: begin met 10% van je vrije tijd mee te denken, mee te doen, mee te werken. Met een oplossing. Iedere oplossing.

Daarnaast: werk aan jezelf en aan de mensen om je heen.

Je kan niemand helpen als je zelf met problemen zit.

Dus:

micro: zelftevredenheid.

meso: een goede gemeenschap

macro: draag bij aan wereldverbetering

Dit is 1 stuk van vele die nog zullen volgen omdat ik donders goed begrijp dat de kwestie niet even in 1 a4 tje vast te leggen is. Maar als je niet ergens begint komt er nooit een antwoord.

Ach zo een verblijf in Ventie is toch anders als je zeeen van tijd hebt. Vandaag de San marco toren opgegaan. Daarna de hopeloze romantische avond doorgebracht met wandelen, alleen. Mooiere luchten bestaan er niet.

Ik geniet en geniet. Wel weer beslissingen moeten nemen. Grotendeels gebaseerd op het noodzakelijke ( geld, natuurlijk! ) Dit betekent dat ik vanaf mei 2008 weer volledig in Nederland zal verkeren om aan mijn plichten te voldoen. Eigenlijk ben ik wel een beetje blij met deze noodgedwongen beslissing. Natuurlijk kijk ik uit naar het werken in Afrika maar dan mag het ook wel weer voorbij zijn. Het ronddwalen heeft zijn charmes maar ook zijn minder leuke kanten. Met name het geen thuis hebben en niet actief deel kunnen nemen aan de activiteiten thuis ( lees Nederland ). Ik heb natuurlijk even mogen proeven in september van wat activiteiten en dat smaakte gewoon naar meer. Pas als je weg bent weet je wat je mist.

Dit gezegd zijnde moet niemand er raar van opkijken als ik toch mijn boeltje pak maar ik hoop een en ander zo te organiseren dat als ik eenmaal weer gesetteld ben: baan en huisje. Dat als ik de reisbug weer te pakken krijg ik dit inpas in mijn schema inplaats van alles weer op te doeken. Daarnaast ga ik ook proberen op het thuisfront actiever te zijn in de hulpverlening dan alleen professioneel. Dus niet alleen verslavingszorg maar ook werken in de terminale zorg of andere uitdagende en vernieuwende projecten.

Nou...net het nieuws gehoord dat mijn stiefvader opgenomen is in het ziekenhuis. Ik ben in staat om direct terug te reizen nu dit nog mogelijk is, maar mijn moeder heeft mij verzekerd dat dit niet nodig is. OK. Vanaf hier beterschap Bert.

Een mooie dag in Venetie voor de rest. Ik leer steeds beter de weg kennen en weet nu 5 supermarkten te vinden waaronder 1 die flesjes colalight van een halve liter gekoeld verkoopt voor 0.90 cent. Een superkoop dus.

Ze hebben in Ventie ook weer iets nieuws uitgevonden. Ik ging zitten bij een restaurant. Had alles uitgerekend maar werd toch weer verrast door de bijdrage voor de service en toen was er nog een onbekende post van 1,65 Euro. Na navraag bleek dit te gaan om een vergoeding van het gebruik van het bestek en het bord. Na een wenkbrauw ophalen werd dit bedrag afgerond op een Euro. Maar toch...

Voor de rest: Het is hier Fantastiiiisch.

Ga zo een ritje in de vaporreta maken. Lekker over het Kanaal.

Het licht is alles en het licht is niets.

Het licht staat buiten onze waarneming en bevatting van het Universum.

Het licht is niet stoffelijk, ook is het niet etherisch, het is niet te kunnen definieren iets.

Iets onnoemeljk groots.

Het is de moeder van ons Heelal.

Het is de baarder van God.

Het is Sophia en het is YHWH.

Het is De Godin en het is God.

Het heeft geen geslacht.

Toch is het niet androgyn of onzijdig.

Alweer: Het is een niet te kunnen definieren, binnen onze woordenschat en bevattingsvermogen, iets.

Het staat boven de Hel, boven de Aarde en boven de Hemel.

Wie liefde kent of heeft gekend heeft een notie van het Licht.

Het Licht is Liefde

Luce e Amore

Nog wat rondgezworven in Rome. Uiteindelijk weer beland op het St.Pieterplein en toen het begon te onweren was de rij zo kort dat ik de tijd gunstig achtte om naar binnen te gaan in de St. Pieter. Hoewel ik in de basiliek van Oudenbosch ben geweest was de indruk van de pracht en praal en vooral de enorme grootte zeer indrukwekkend. Beetje rondgekeken. De Pieta is wat mij betreft het enige vermeldingswaardige. Ik ben een beetje verwend op dat gebied misschien.

Op de volgende dag zo rond 11.45 weer daar beland terwijl het weer regende. Mensen zaten op iets te wachten begreep ik en ja hoor: om 12.00 precies verscheen de paus. het stopte ook gelijk met regenen. Beetje in de zon gezeten daar want ik versta toch niets van wat de man zegt. Toen naar een pizzeria gegaan en prompt probeerden zij mij op te lichten met afrekenen. Na wat heen en weer gepraat toch wat geld in mindering kunnen krijgen maar met een bittere smaak weggelopen. Ik heb de man veel geluk in dit leven toegewenst.

s Avonds bij een locaal tentje een zeer goede en goedkope pizza gehaald. Het kan dus wel! Er was een bijeenkomst van vrienden die in mijn  ogen perfect verliep maar die later uitliep op een grote ruzie tussen de bijeengekomen vrienden. De sfeer was goed verpest en ik werd ook verplaatst naar een andere locatie om te slapen in de buitenwijken van Rome. Niets aan de hand verder, een ruzietje hoort er zo nu en dan bij tenslotten. Zeker met die vurige mentaliteit van de Romeinse vrienden.

Vandaag afgereisd naar Venetie. Ben begonnen met specifieke lichtmeditatie en natuurlijk ook genieten van mijn droomstad.

Arriverderci.

Ik heb vandaag mijn spullen verhuisd van de camping waar ik 4 maanden gewoond en gewerkt heb. Er waren momenten dat ik het werk niet zag zitten maar uiteindelijk was het toch weer een nieuwe opbouwende ervaring. In die zin dat het voor mij nodig was om na India, na alle spirituele ervaringen en ontmoetingen, weer even de Nederlandse grond stevig te betreden met zoiets dagelijks als brood verkopen. Er kwam bij het werk nog meer bij kijken. De afwas doen, bardienst, bestellingen opnemen, een biertje tappen e.d. Wat het mij vooral weer heeft geleerd is dat je mensen in alle soorten en maten hebt. Ik was gewend om alleen met clienten en mensen uit de zorg te werken. Ik meende dat ik hierdoor een verkeerd en eenzijdig beeld kreeg van de maatschappij. Nu ben ik van mening dat de "normale" mensen eigenlijk weing verschillen van de clienten/patienten die je in de zorg tegenkomt. Zij vertonen hetzelfde gedrag naar mijn mening. Alleen is het natuurlijk zo dat clienten op een gegeven moment voor hulp in de zorg terecht komen en de niet-clienten door hun persoonlijkheid, door hun vangnet van familie of vrienden of louter door geluk dat de slagen van het leven aan hun zijn voorbijgegaan, niet in de zorg zitten.

De maand september is aangebroken en het is nog maar even en de reizen gaan beginnen. In deze maand ga ik proberen ergens nog wat werk op te duikelen en daarnaast zoveel mogelijk vrienden en familie te zien voor dat ik uit Nederland vertrek. Zo zit ik de komende week vooral in Rotterdam. Op de een of andere manier lijken relaties intenser te worden doordat je weet dat je elkaar een tijd niet meer zult zien. De gedachte dat het misschien de laatste keer kan zijn vanwege omstandigheden die kunnen gebeuren tijdens de reis, laat ik niet tot mij door dringen. Als ik zou denken dat ik niet meer terug zou keren zou ik natuurlijk niet gaan. Toch maak ik mij enige zorgen omdat Ethiopie verwikkeld is in strijd. Dit is voornamelijk aan de grenzen en in Somalie. Daar ga ik dan ook niet naar toe.

Wat betreft Rome. Ik heb dit weekend op het verzoek van een goede vriend een zegening over hem uitgesproken. De vraag kwam in een restaurant tijdens het eten en overviel mij even. Hoewel zegeningen geven een van mijn doelen is in Rome en daarna.

Waarvoor zegeningen? Hoe moet je zoiets uitleggen? Het is iets waarvan ik voel dat ik iets bezit, dat ik een verbinding heb met het Licht, met God, die ik moet delen met andere mensen. Moet delen omdat het mensen positiviteit geeft. Een positiviteit die soms zo broodnodig kan zijn in deze maatschappij. Je kan er 1000 woorden over schrijven maar dat is het.

Allemaal broodjes gebakken de laatste tijd. Het hoogseizoen was moordend en even zat ik er door heen. Na een peptalk met een vriend besloot ik toch door te zetten. Sowieso wilde ik het afmaken voor mijzelf. Juist omdat ik er door heen zat. Nou ja, ik heb het overleefd maar ik met zeggen dat ik nog nooit in mijn leven zo hard gewerkt heb.

September komt eraan. Hoogswaarschijnlijk nog een maandje in de zorg en dan vakantie. Niet helemaal waar echter. Want mijn verblijf in Rome staat voor het grootste gedeelte in vrienden ontmoeten, nieuwe vrienden maken, bezienswaardigeheden zien, en mijn spiritualiteit, zoals ik die later naar buiten willen brengen, verkennen. Ook bezoek ik de Missionary of Charity in Rome om hun brievan van hun zusters uit Rotterdam te geven. Misschien ontmoet ik de paus dan ook wel, hoewel ik het belangrijker vind om de Zusters te ontmoeten.

Het woord is

RIGHTEOUSNESS of RECHTVAARIGHEID

Het volgend project is afreizen naar Ethiopie. Ter zijnertijd zal ik hierover op deze pagina gaan berichten. Ook zal ik naar Italie afreizen maar dit zal uitsluitend in het teken van spiritualiteit staan.

Ondertussen heb ik een stuk voorbereid waaruit een voordracht kan worden gedaan voor geintresseerden in de reis naar India. De voordracht zelf is ongeveer 20 minuten en bestaat uit tekst en foto's, daarna kunnen vragen worden gesteld. 

Gedachten vanuit het Boedhisme

De mens lijdt. Zoek als sociaal werker de conditie/reden op en los dit op want de mens wil altijd geluk.

In sociaal werk komen wij echter mensen tegen die onbewust/bewust geen geluk willen. Die in de cirkel van lijden verstrikt blijven.

Men moet dan naar de oorzaak gaan zoeken waarvoor de mens geen geluk wil. De sociaal werker kan hierbij behulpzaam zijn. Meestal is er iets gebeurt in het verleden of is er iets in de psyche. Het vinden/streven naar geluk ligt echter bij de client zelf. Hij moet de kracht vinden uit de cirkel te komen als hij weet wat de oorzaak van de cirkel is. Doet hij het niet zelf dan kan er meestal maar weinig resultaat zijn. 

In the afternoon and evening I ate my Nepali chutny.

In the afternoon I went to Kalighat. I took some pictures. Did the normal work and then said goodbye to the patients and to the sisters. It was an emotional moment for me.

So...that's it. Work is done. The door is closed.

Whta more can I say. I cry. You don't see it in my face but inside I'm crying. I have seen it all, had laughs and tears with the volunteers, the sisters but most important with the patients. The poor of the poor from Calcutta.

Calcutta, an enormous, crowded city. Famous for it's poverty and it's pollution. I will miss you, you have become a home for me. Staying in Calcutta while working at Kalighat was a liveimproving experience.

Had my last yoga lesson in the evening. 

So we went in the morning to the Kalitemple. The priest saw us direct and took us to a little room where we could put our shoes. Then he talked about the money it costed. After doing that we went to a spring next to the temple where I had to wash my hands. We went into the temple, did some ritual stuff. Mantra's, throwing flowers at Kali, offering a coconut and flowers and chains to a sacred tree. Then we went to the goat. I had to pet it and under the saying of mantra's I lifted it three times. Then the pries took it to the sacred place and put the head of the goat in a block, he took an enormous sword and hit the neck of the goat splitting it right through. The helppriest took the body of the goat to acorner where it stayed, stil moving, while red, red blood came out of it. A priest put some of the blood on my 3rd chakra and we went to the priarroom of the temple. Some meditation was done and then it was over. A fast photo was made of me with the priest and the temple in the background.

It made a big impression on me. The ritual is something Indian people just do once in a lifetime for the blessing of their family and to be protected from evil.

No yoga today. It rained so we couldn't use the roof. 

Worked in the afternoon in Kalighat. Realized that I have seen now all kind of sizes of penises and balls within the limitation of the Indian race, that is. Allthough there are some coconutsize balls the penises aren't bigger then the average size of the Western culture. This for information.

At the end of work I went to the temple of Kali together with a Southafrican volunteer and we spoke with a priest of visiting the temple a day later. When we went back to Sudderstreet, the volunteer mentioned to me that I had made the impression that I wanted to sacrifice a goat. I had to think about this new twist of faith. I tell you tomorrow what happened when we got there.

This evening I found finally some food ( besides good Momo's ) that I really liked. Besides my hotel is a foodstand, in the beginning we had a little arguement, but now everything is good. Anyway this little stand sells the most variety of food: Korean, Japanese, Tibetan, Nepali. I found between the dishes a Nepali dish. Asked what it was. It consisted of tomatoes, unions and garlick. My favourites. I have ordered it and probably because it tasted like my mothers spaghetthi with meatballs, it has now become my favourite. After writing this blog I'm gonna order it. 

Woke up at 8.45, showered and went to the Fresh and Juicy. There I found Robert with an American friend. We had a talk about videoclips and music and we found out that the American had worked with Little Kim to produce a musicvideo of the song Put your lighters up, he also makes photo's for the New York Times. We talked also about a special retreat which exists of 10 days meditating without saying 1 word. According to the American it's a real powerbooster.

Then went to the internetcafe and did my thing: email, tribe, webblog, tried to get access to Hyves ( new adventure ) but this didn't succeed well this time.

Then went to the clothmaker to let both my jeans fixed. Both of them are a bit worn down so when I get back the first thing I have to do is buy some new pair of jeans. I can wear these two at the moment but normally I would already have thrown them away. But since it is so difficult to find jeans in my size in India I try to have them as long as possible.

For the 3rd time I met Robert that day, which isn't hard at Sudder Street, I pointed out to him that there is a Dutch custom when you see someone 3 times in a day that that person has to treat. He didn't believe me and said that this was probably again one of my made up stories to pull a joke on him.

In the afternoon to Kalighat. Walked with one sister and with Jim, a senior volunteer, around Kalighat to cleanse it with prayer. Normally all 7 sisters of Kalighat do this but today there was only one who asked me to join her and Jim in this ritual. So ofcourse I did. No ritual is safe for me, for that matter.

Felt later that day a little dizzy. And stopped somewhat earlier with work to fill my body with some water with glucose.

In the evening I did, for the first time in 8 days, no yoga. I just had a milkshake and a limejuice. I found out that a limejuice tastes more like our orangejuice then the Indian orangejuice does.

Then I went to sleep. To get in sleep I counted Dutch sheep jumping a fence at a green dyke.

Worked in the afternoon in Kalighat. Did yoga in the evening.

Many people are going away this weekend: Jaan, the Korean volunteer is back to home, Robert, the Englih volunteer goes tuesday back home, Allan goes wednesday to Darjeeling. It's a good time for me to go also. Although there are still many people left that I know.

The yoga on the roof is fantastic. I know that this is something I really gonna miss.

My money is mostly spent at Diet-Coke and Banana-milkshakes. The food is incredibly cheap now I eat at local foodstands. I pay 15 Rps for a plate full of egg-fried-rice. 

Laat ik beginnen eens iets over mijzelf te vertellen waaruit blijkt waar ik vandaan kom.

Op een gegeven moment ben ik in de situatie terechtgekomen in Italie dat mijn schoenen en geld weg waren. Ik liep op blote voeten en daardoor gingen mijn voeten uiteindelijk kapot. Dit deed zo'n pijn dat er een moment kwam dat ik van punt A naar punt B moest en dat ik besloot dit kruipend te gaan doen omdat ik door de pijn niet meer kon lopen. Dit duurde even, maar ik kon niet accepteren dat ik moest kruipen en stond weer op. Dwars door de pijn heen, tegen de waanzin aan, ging ik op die kapotte voeten staan en liep naar dat punt B.

Dit over pijn en doorzetten.

Ook mijn geld was weg. De enigste maniet om aan geld voor voedsel te komen was bedelen en dat deed ik dan ook. Nu moet ik zeggen met zeer wisselend succes. Over het algemeen haalde ik een paar 100 lire ( de Euro was nog niet ingevoerd ) op en dat was net genoeg voor een appel of ( wat het goedkoopste in de winkel was ) een potje vla. Wat echter regelmatig gebeurde was dat ik niets ophaalde. Dan stapte ik een cafe binnen, liep naar de bar en pakte uit de schaaltjes daar een paar pinda's en wat suikerzakjes. Dat was mijn lunch of diner voor die dag.

Dit over armoede en bedelen.

Dat houdt natuurlijk in dat als ik een bedelaar niets geef dat dat een andere achtergrond heeft dan als mijn medemens niets geeft. Het resultaat is echter hetzelfde voor de bedelaar: niets in het handje. Dus moet hij uitkijken naar alternatieven, alternatieven die hem uiteindelijk uit de goot zullen helpen, of niet natuurlijk. Vanuit niets iets zien te verkrijgen is bijna onmogelijk en de hulp van welzijnorganisaties is in de meeste gevallen onontbeerlijk om uit de armoede te geraken. In arme landen zoals India zijn er echter weinig van dit soort organisaties, in ieder geval te weinig voor de vraag die er is. Het lijkt mij dat de overheid hierin een bemoeiende faxtor zou moeten zijn. De overheid met de steun van de nieuwe rijken van India. Deze doen zich op dit moment af van hun schuldgevoel door een paar roepies aan de eerste de beste bedelaar te geven. Dan kunnen de nieuwe rijken weer met een gerust geweten gaan slapen. Wat men niet kan of wil begrijpen is dat de armoede en andere problematieken die hiermee gepaard gaan de maatschappij als rot bestempelen. In de kern rot dus. Een maatschappij is pas gezond als een ieder daar een normale plek in heeft zonder uitwassen. Pas als de maatschappij gezond is kan ook de normale burger, de nieuwe rijke, gezond leven zonder een schuldgevoel te moeten hebben over zijn rijkdom, zonder zelf een paria te zijn. Een paria in luxe maar wel degelijk een paria in de huidige situatie rijdend in afgesloten auto's, alleen gaand naar speciale restaurants, wonend in speciale woonwijken, afgezonderd van de normale wereld.

Maand 1: zekerheid: ik ben op de juiste plaats en doe goed werk.

maand 2: vragen: wat doe ik hier? wat is de zin? wat kan ik tegen het onrecht van de armoede doen?

maand 3; acceptatie: geen vragen maar accepteren van de situatie en hulp verstrekken waar nodig.

maand 4: nieuwe zekerheid: er moet iets gedaan worden. Acceptatie is voldoende om door te kunnen werken maar is niet voldoende voor de oplossing. Ik kan iedere situatie aan en zal dit gebruiken voor verder werk.

IK WIL EN ZAL EEN BIJDRAGE LEVEREN AAN HET VERMINDEREN VAN ONRECHT OP DEZE WERELD.

Ik kan mij haast niet meer voorstellen hoe ik als India groentje ( hoewel voor de 2e keer ) op 7 januari landde in Calcutta. Ik zat mijn ogen uit te kijken. Vastbesloten als ik was, meldde ik mij de dag daarop al aan voor het starten met vrijwilligerswerk. De dag daarop begon ik. Ondertussen is dit nu bijna 4 maanden geleden. Ik heb alle fases meegemaakt en ik denk wat dat betreft dat de periode van 4 maanden een goed gekozen tijd was. Mijns inziens zou een langere periode geen meerwaarde hebben maar een kortere periode zou zeer zeker een afbreuk hebben gedaan aan mijn persoonlijk leren.

Want daar ben ik voor gekomen. Het primaire doel is mensen helpen met vrijwilligerswerk op micro-niveau het secundaire doel is contact te maken met andere hulpinstanties ( NGO ) en hun werkwijze te bestuderen en analyseren hoe men nuttig is op individueel alswel op maatschappelijk niveau meso-niveau het tertaire doel is door persoonlijke groei op menselijk en spiritueel inzicht mensen te helpen door verkregen inzichten en dit te vertalen naar nieuwe en innoverende oplossingen op macro-niveau.

Struikelblokken: de taal, het niet full-time kunnen werken, inplaats van 4 maanden, 3 maanden gewerkt.

Zonnestralen: een coma-patient niet alleen laten zijn, de ontzettend positieve reacties van vrienden en familie, opnieuw twijfel vinden en daar weer uitkomen met vernieuwde en versterkte zelfbewustzijn, het ontzettend fijne contact met sommige patienten, ervaringen opdoen die ik niet zo snel ergens anders zou kunnen opdoen, het verblijf met ontzettend inspirerende personen, wat ik weleens vergeet omdat het gewoon wordt: het werk in Kalighat zelf. Het zijn, het denken bij het graf van Moeder Theresa.

Verder: de Himalaya, Limdung klooster, yoga op het dak.

Wat ik absoluut niet heb gedaan is bedelaars geld geven. Dit vanuit een beslissing die ik in Nederland heb genomen. Ik zie mijzelf als een goed doel dus iedere cent die ik aan een ander geef gaat van dat goede doel af...

Daarnaast heb ik in geen geval gebruik gemaakt van 1 riksja. Ik vertik het hoe moe ik ook ben om gebruik te maken van deze lopende slavenarbeid. De riksjaloper zal daar anders tegen aankijken maar ik kan het voor mijzelf in geen geval accepteren.

 India: ik ga het missen. Er is zoveel te doen, zoveel nog te zien. Maar ik zie Nederland weer. Ik zeg dag tegen mijn niewe vrienden en hallo tegen oude. Tot binnenkort.

I got up and went to my Yoga teacher, Pablo, at his hotel. He had an idea for detoxing the body. It went down like this: I had to drink 1 liter normal water before I went to Pablo. Then Pablo made about 3 liters of warm, salty water. I went to the roof with him and an Indian man and under the supervision of Pablo, me and the Indian man started drinking each 2 full glasses of the water. Then we did stretching excersises to let the water come down in the guts. This we did 4 times so at the end we each had drank 8 glasses of warm, salty water. I had to puke the last time.

Pablo watched at me and was surprised that I was still at the roof after this drinking and strectching. We talked for a couple of minutes and then I suddenly and sternly felt the urge to go to the toilet. I rushed down and litterly splattered down the content of my guts. I had within the hour 3 times going to the toilet and then it stopped. Pablo asked later if the outcoming was clear at the end. This wasn't true. He remarked that next time I must drink then 10 glasses since 8 glasses seemed to be not enough to clean everything.

In the afternoon to the Motherhouse and thinking at the Tomb of Mother Theresa.

In the evening yoga. 

Saturday 21th April, this morning at 2.30 our youngest male patient, a boy of around 13, died. His name stays unknown.

May he rest in peace. 

Worked in the afternoon at Kalighat. Work goes well. I notice that I'm secure about what has to be done without making the mistake of getting to secure leading to arrogance. It's the common made mistake of volunteers who are here only for 1 month. After that, you figure out that you're not the boss of Kalighat but a worker just as everybody else.

Anyway, work goes well. I greet the men. Talk with them. Clean them. Feed them. Do laundry and so on, and so on.

In the evening yoga.

Last shocking thing in  Kalighat: a guy whose guts come out of his anus. A most teribble sight that he wants to see to people so he sometimes lowers his pants.

Do now yoga each evening on a roof at a hotel at Sudderstreet. It's a blast. I definitely going through with this when I'm back.

Date of departure has changed from the 1st of May to the 29th of April. So if ( if, that is ) everything goes right I will be back in Holland for Koninginnedag. I fly from Calcutta to Mumbai to London to Amsterdam all in 1 day. So that's 4 landings and departures in a day. Wish me luck!

I have so much I still wanna see of India, but then again it wasn't attended to be a holiday. Next time, I promise myself.

Thursday was a free day. Just talked to some people.

Worked in the morning. Went to New Light in the afternoon and did yoga ( somewhere else then the usual place ) in the evening.

New Light

Is a 24 hour shelter for working ( in the sex-industry ) women and their children. This is located in the red-light district near Kalighat. There are about 3.000 women working here. Their postion is illegal, so is the customer. The police been quiet on them since the organzition New Light, since 6 years, is there. There are pimps, these are normally also women.

The project takes care of the children and organzies all kind of activities. Like yoga for the children and nursingskills for the women.

There is a medical clinic to look for sexual diseases, like HIV/AIDS and Hepatitis-B, but there is so much more. The women are encouraged to use condoms but they see it as a birthcontrolsystem and when they can get the pill they stop using condoms. That's why the pill is decouraged for the women.

Women can get legal advice. The lawyer is then a kind of mediator who goes to the person that there is a problem with rather then some expensive legal case. There are mostly harssment cases of clients and pimps.

The foundation New Light is a private foundation and started 6 years ago with a startingcapital of 10.000 Rps ( 200 Euro ). They are active in signaling and treating of sexual diseases. It has it's own building where the children of the women are dropped. It's also a center of giving out Micro-credit. Working women are encouraged to start their own little businnes,selling clothes or flowers, to get out of the sexbusiness.

Kalighat is bursting with patients. Beds are placed in halls and on entries. Patients tend to be more mental. Sometimes we tie a pateint to his bed. We also had a Napoleon walking around with the same paperhat as Napoleon. In the middle of things someone fed a young boy spit out food from another patient. I get pulled at my sleeve to clean that patient, then another patient wants water and a third patient wants to tell me something . It's not mayhem but it's getting there. Not many deaths at the moment. IT looks more like a mental instution at the moment. In the middle of things I have to take cover from loose hands after my butt. I spread medication, I give medication, sometimes with some force. Sometimes with real force. 3 of us go to the patient. 2 take his arms and the 3rd takes his noses and closes this. When the man has to breath the medication goes in. The mouth gets closed and is not opened until the man has swallowed. IF somebody doesn't eat and he needs to he gets a few hits from the sisters and then starts eating.

That's Kalighat. That's Kolkata. That's India.

The house for the dying of the poor in one of the biggest cities of India.

Let me emphasize that India is not the only country where this happens. I know all these things also happen in the Netherlands and for that matter in other countries. Only the buildings look better. It seems inevitable that because of the problems of the patients that there is a certain way of handling the patients by the workers.

The docter hasn't said I got diabetis but that I should test for it.

Felt a little depressed. Phoned home and the talk with my mother cheered me a bit up.

When Allan came by later that evening this cheered me some more up because of his dark sarcastic humour.

Went to the hospital for new red dots. The docter laughed and said it was from mosquitos. About the infections on my leg he was more serious and said that he recommended a bloodtest for sugarlevel to test for diabetic.

Didn't feel good so I rested the rest of the day. Went out for dinner and found an ant in it. Put the ant out of the dinner and ate further.

The days in Kolkata go fast. It's already the 12th. Today is a free day from work. I have a lot of talk now with Allan, discussing all kind of topics. Sometimes I notice the pitfall of asking myself things and then I go back in the state of acceptance. I can talk again very long about reasons why I work, why I do things, what are the questions I have. BUt Indian society and contemplation has made me pass that point. It's not a time of wondering, it's a time of action.

So, I work and I work.

I seem to be an Indian Western. I don't know if that is a compliment for me but it's the most practical way to live as a Western in India. People in Holland will see the first couple of days a headshaking man on every question. This is the Indian way of confirming things.

I'm getting used to Sudderstreet and the routine here. There is a group who is very long here. But there is also a very large group who is just passing through. Now I don't have TV, I make easier contact. I do have still periods that I am alone, but since I'm for the rest of the day with people around me this is not a bad thing.

53 % ( yes, fiftythree ) of the children of India are sexually abused. This happens more to boys then to girls. It was on the news yesterday.

This most probably means the same for yesterday-children, the adults of now.

And...the abusing is done by someone.

These figurs are enormously shocking. This means when I go to the metro, I walk on the street, I go to a store: more then half of the people has had something to do with sexual abuse.

Silence, speechless.

No eggs today. Worked in the afternoon. Sat the most of the day with a patient who tries to get up the whole time but isn't allowed this because of some medication.

Went to Jan, to check up on him. He just had left his hotel when we asked about him. So we thought that this meant it was good with him. Later I met Jan at a restaurant and we talked a bit about his plans.

Seems that I have said to early that I have no red dots since there are appearing some on my arms. I already mailed my mother if she knows if he had the chickenpoks already. I hope it's false alarm. I gonna change now all sheets and hope they are fleabites.

Went to Kalighat in the afternoon. Got taken in the genitals again by the patient of the day before. Again had a good talk from him. Decided that I will not give him any attention anymore since this seems to incuorage him.

For the rest it was a routine day.

Went in the morning at Kalighat. Sat next to a coma-patient and talked to him. His family got him at the end of the morning and went with him to the hospital.

A patient touched by my butt so I gave him an answer Indian style, a couple of good punches.

In the afternoon I went to yoga.

At 19.15 Allen, Jan and me, went to the Motherhouse for SaturdayMass. It lasted 3 hours and began by lighting the Eastercandle with a fire that was on the square of the Motherhouse. We gathered around it while the rest of the building was dark. This was the best part of the Mass. The rest was the normal routine.

When we went back to the hotel 3 Indians came running out of a n ally and wanted to be on the picture with me. I did this ofcourse. Jan was in his usuall dreamstate after a Mass and the Korean volunteer and me tried to keep up with him. We finally reached our hotels where the nightwatch had to let me in. 

Since it is Thursday, I'm free. Nothing to do then reading a book. First read a book on tantra and then traded this for a book over Christian mysticism.

In the afternoon I went to Sri Aurobindo Bhavan yogaschool. I got an intake. Then went to a room where I got my first official yogalesson. It existed out of breathingexercises and postures. Most of the postures were familiar from a big poster that was in my trust from Sno.

Felt after the lesson very good and also realised that I was in bad shape.

The yoga is 3 times a week. 

Worked in the afternoon in Kalighat. It looked like there had to be done more cleaning of clothes than usuall.

I did an inspection of my body. No red dots. No blisters. No open wounds. I had a little infection on my leg, but this has healed. No coughing. No pain in my eyes. Black boogers. NO breathingdiificulties. Bit of loss of appetite.

I got a new hotelroom. This one is much cooler then the shack on the roof with the iron roof. My new room is on the groundfloor.

I went to the barber before going in to Kalighat. He began cutting and charged me after this 7 RPs ( 14 Eurocent ) Can it get any cheaper?

Worked in the afternoon in Kalighat. Just normal routine. I was invited, like the other volunteers, to attend adoration for this Holy Week at the chapel of Kalighat. I accepted, the rest declined. It lasted 1 1/2 hour and it was nice. Just sitting in a little chapel with 4 sisters who do adoration by candlelight, is an experience on it's own. Then all the light fell out from the surroundings and it went pitchdark besides the candles on the altar.

Many differences, but also many same things in attending a Buddhist puja or a Catholic adoration 

Went in the afternoon to Kalighat. First did the laundry and then when this ready I went to the Maleward. As luck would have it, Allen ( a Dutch volunteer ) just had discovered someone totally covered in shit who thus needed cleaning. We took the man with his plastic blanket up and lifted him to the showers. Normally the cleaning gets done in the maleward but this was too much. In the showers Allen poured water on the man while I got clean clothes for him. I dried him and put the clothes on. I was careful with this since he had open wounds on his bottum. After that me and the patient walked back to his bed and immediately we tried to get him swallow a pill against diarrhea since we don't like to do this of heavy cleaning. He wouldn't swallow it so we got the final resource: a sister. She came with a syringe with medication , got the patient by his arms, put the needle there and that was that. The patient didn't dare to say one word.

At 16.00 we normally get food from the kitchen upstairs and the men eat their dinner. Mostly some rice, with sauce and vegetables. No such luck this time. Someone had ordered food outside and had given the wrong time so dinner came at 17.00. The men didn't complain, they just waited. When dinner cam it was a fest: a little box with pancakes, sauce, 2 sweets.

In the meantime someone had walked in with a bleeding head. In between waiting for the food one of the sisters took care of the man's wound and also gave him some food when this had arrived.

Last task of the day for me was carrying a man with a hipfracture out of a taxi together with an American volunteer. We carried him to an empty bed. He was really thankful that we did this.

Anyway... walking back at Sudderstreet some guy came up to me and asked if I was a Jew. I had to decline this and asked why he asked me this. It turned out that today is the first day of Jewish Pesach ( easter ) and the Jews were trying to find each other to throw in a party. There was, according to this man, a Jew who looked like me so that's why he adressed me.

Later that evening I was on the roof with some hotelguests and we talked and talked. At 22.00 I went to bed to give the young people some space.

What is a terrible frustatration for me is that I can't play my music, especially the song All for love which I put purposely on the webblog so I could find it easy. They don't have the right computer to play this song  which is an absolut shame since it is a big motivation for me.

O yeah. I almost forgot.

What a heat!!! 

This week was in the sign of the last days in Sikkim and going back toi Kolkata. I think the goodbye from Sikkim was good with the going to Tschongo Lake. A most beautiful sight and what a contrast with Sealdah station in Kolkata where the many poor are laying down on the konkrite just waiting for a little money. I went away from Sikkim with some pain in the heart but got a warm welcome in Kalighat and saw my friend Jan again and made along the way some new friends in my hotel ( where I have by the way room nr. 13 ) and in Kalighat.

This is also in contrast to my staying in Kolkata in february, where at some point I only talked to the staff of my hotel and didn't know anyone else outside them. All my new friends were gone or stayed somewhere else. I think this contributed to my feelings that I had then.

I observed myself yesterday in Kalighat and am very satisfied with how I turned out after Sikkim and the monastery. I feel secure about myself and my workings.

The contrast for my doubts couldn't be more clearer then the difference between my visit at the tomb of Mother Theresa before and after Sikkim.

I was before almost in tears there and now after that travel when I visited the tomb I just feel grateful and good. Grateful for this process that is going on inside of me in a very positive manner.

What a heat!!! IN the afternoon when I had lunch I saw a familiar face walking by. I shouted at Jan, the Dutch volunteer that I have met in january and who went to Birma. We made an appointment to go together to Kalighat that afternoon.

I was welcomed at Kalighat and met 2 other Dutch volunteers, we have a little Dutch colony now at Kalighat.

My first job at Kalighat was showing my neighbor of Hotel Maria around. I gave him the roundtour. Later that day he expressed that he got a real warm feeling when one of the men tok his hand and said some words of gratitude to my neighbor.

When I was done with that roundtour a Japanes young man came up to me and asked the same from me. I found out that he was only for one day at Kalighat so I not only gave him the roundtour but let him be in my surroundings the rest of the afternoon. I showed him how I touched the people who are terminal and show little live. I do this like this: I walk slowly up to them, then careful touch take the hand of them and sit silently beside them. Some of the terminal patients can't express anything so this is the only thing you can do. For patients who have the strength to say some more I try to communicate with them. This communicating is helped because all the patients around the man I'm at that moment working with help with signs and words to get me to understand what the patient tries to tell.

After dinner, one man got breathdifficulties. We opened his mouth with spoons and tabbed him on the back this made him breath in a more normal way. When we changed his clothes, because there was shit in it, I saw for the first time a hermaphrodyte ( being: a man with female genitals ).

Later that evening I spend time on the roof with some new guests of the hotel. We thought we had a pretty good time until one of us watched over the fence to the other hotel next to us and found out that there was a party of 30 people going on.

We talked about spirituality, ashrams, yoga, and I talked about the EGC, ofcourse there were tales of travelling. My compognions had been everywhere in India, but also in South-America and Africa. You find out a lot by talking like this. So is there a boat which takes you for 1500 RPs in 4 days to an heavenly islandgroup whit fantastic beaches and nature. So is there an ashram were you have silentmeditation for 10 days, no talking, no shwoing emotions, no smoking, just little to eat.  

What a heat!!! I made some contacts in the hotel with a couple of people who came up to the roof. In the afernoon I went to the Motherhouse and praied by the tomb of Mother Theresa. It was a big difference how I feel now, then compared to a month ago when I parted from Kolkata and also praid by the tomb.

In the evening me and a couple of guys gathered at the roof, were I thus have my room, and we spent the evening talking. I found out that everybody from that group, outside one person, was leaving that same evening or the day after.   

I just have arrived in Calcutta. Have checked in in Hotel Maria at Sudder Street for a room on the roof. Th only further news is that there was a bit of panic in the internetcafe because a giant cockroach showed up.

I went from Gangtok to NJP station with a taxi and when I saw the end of the mountains I was glad. This changed within 5 minutes when the landscape was as always the same and I saw the first beggars. I thought what am I gonna back to? The shock is now already gone again.

I had to wait for the train for 4 hours since I was to early. Has luck had it the rest of my compartment was filled with 2 pair of parents each with 2 children. When they started to occupy my bench by doing all a picnic on it,forcing me to sit somewhere else I said that I needed my sleep and got them to pull the beds out. I rested well enough to be now on my feet.  

Couldn't load the photo's on the webblog except this one from the monastery.

Ik can't move more then one finger since I have absolute muscleache from climbing to the top of a little mountain at the side of Lake Tschomo. It was only for me I would have stopped during half of the climbing but the guide dragged me with him and I managed, huffing and puffing, to reach the top. It was defenitely worth it though. I try in a moment to put some photo's on the webbblog.

My face is burned. I had an headache, just took a pill. But I feel that I have done very good " work"  today. 

There is not much to do in the city of Gangtok itself. I just wander around and face the same problem as in Kolkata. I have seen everything so there is nothing left to do.

In the evening a volunteer of Kalighat came in at the hotel. She stays one night and travels further to Nepal.

I have for tomorrow planned a visit to Tchongo Lake. This is a lake at great height and it is now still frozen. The day after I will travel to NJP station and take the train in the evening to Kolkata. If everything go as planned I will arive at Sudderstreet the 30th and will begin to work the 31th of March.

The days I have spent in the Gompa were centered around the afternoonpuja. In the morning I got up at 8.00, had breakfast and then made a walk or went down to the garden with books and a notebook. At 12.00 I had lunch and then waited for the gong for the puja from 13.00, sometimes I made a mistake and then there wasn't a puja at 13.00 but around 15.15.

At the puja I performed my yoga. I sat in meditationsit. This sit was first normal sit while my feet were under my knees. At the end of my staying I could stretch my legs and knees sofar that my knees were stretched outside while my feet were at the height of my cross. The Boeddhameditationsit, were you put your feet on your legs, is still to difficult at this time for me. The puja always lasted for about 2 hours. Normally I strectched in the first hour every 10 minutes my legs and in the 2nd hour every 5 minutes. The forlast day I concentrated myself on a puja that lasted 2.30 to not strechting for 15 minutes in the 2nd hour. This succeeded!!! It was a physical test for myself.

I have concentrated during my stay solely on myself. Not on philosophical thoughts about social, political or religous matters. As I have learned in all that time that I am active in Social Work, I wrote down on paper what moved me, what were my thoughts. I tried to do this in an analytic way.  In the form that it made it ready for a meditationsession. Such a session is just sitting or laying and just let your thoughts go about one subject.

At the last evening of my stay a Tibetan teacher of the monesatry who is a political refugee, came to my room. We had a long talk. He confirmed what was told to me in a previous conversation with a monk. I took his advice to go further on the path I am going.

Besides that he asked my support for a free Tibet. I said yes to this. I already was for this, but now I know personally people who fled for the Chinese occupation it's more in sight.

I have written 11 pages of notes in the monastery and now will put them all on the internet ( joke ).

It was fantastic. I had some extatic experiences. Besides that, I put on paper what moved me and what were my doubts. What made the decision in my futureplans was a talk that I had with a Tibetan teacher on the monastery. He gave me a reassurance to go after my goals. This means I'm back on track. More solid then ever. What you must understand that I don't do it just to travel a bit or just to look around or to experience some intresting things. I feel ( and I am being very melodramatic now ) the future calling. That's how it is.  

Ok. Whatever the case. I have a goal. I have a plan. The details have to filled in but the plan is there. I'm gonna walk my path.

Greetings from Gangtok, India

till may everybody

Erik

Now there I am at room 207 of the hotel from the Lingdum Monastery ( Ghompa ). When I this morning arrived with the taxi I had a little stress because they first wouldn't have me, and then they asked an outrageous price. When they found out I really and genuily wanted to stay there they lowered the price considerably.

The first day at around 13.00 the monks began with a puja ( a priar ( mantra ) session ) I attended this in mediationsit and I promised myself that whatever the time would be from the puja I would sit this out. It lasted this time till 14.45. The puja had it's effect though I felt myself go in higher spheres. Doing 4 types of mediation during that time. The 4-fold breath, the chakra mediation, mediation pure on sound, meditation pure on one point ( which was a picture of the Boeddha in meditation opposite of me )   

I feel myself during this first full puja in 7th heaven. So what will be the effect, I ask myself, when i can concentrate better at these puja's?

On the 2nd day I do some reading  and attend another puja ( this will be the spine of my staying, every day attending a puja ) When I'm there I feel so good and secure and the feeling arises that I hope I can hold this feeling and get it back with me to Kalighat. I bend in gratitude that I'm there and can have this experience.

On the 3rd day I spaek to a munk about Boeddishm and my plans in the future.

On the 4th day. I almost immediately am in higher spheres. I feel overwhelmed over the feeling. After a time I bring myself back. The trick ofcourse is controlling that feeling, becoming the master of it .

I have another talk with someone whereby I come to the conclusion that I strive to be one with my body and soul and that again one with the Universe, Earth and surroundings. Just be in complete sinc with everything. The ground I walk on, the air I breath, the people I meet and talk to, and so on. 

For those people wondering if I become now a converted Buddhist, I can say that the time of wondering which angle of religion I should take and thereby being open for influences of the diverse religions is behind me. I doing my own thing within  my religious frame, which is Eclestic Gnostic. I have had within this search all kind of converters on my path from Jehovah's witness to Islam and ofcourse the Buddhist tries this also a little.

Anyway. I'm getting answers. I'm feeling very well  spiritual.  I'm feeling stronger by the day. The only question that really puzzles me: where am I gonna be in the future?

Comes time, comes council

Well. I have extended my permit for Sikkim till 3 april. I will go tomorrow to the hotel next to Lingdum Gompa: the Zurmang Ratna Hotel. I will stay there from the 13th till 25th. I will then not be in the neighbourhood of internet. Only on the 17th when I will be back in Gangtok to get some supplies.

According to the computer this is item 93.

Greetings from Sikkim and we speak again, the 17th.

I have made 136 photo's of Darjeeling and Sikkim. Due to lack of room I only place 10 of them.

For Julia: I will post more photo's of the travel on Tribe.

Monday

I went to a ghompa in Ghoom which has the statue of the new Maitreya. Further I arranged a taxi to Gangtok.

Tuesday

I got pickupped at the hotel an went to Gangtok. A magnificent travel through the mountains for 5 hours. I had to take a carrier when I arrived in Gangtok to my hotel. There I met Peter again, who I had met in Kolkata.

Wednsday

We ( me and Peter ) went to several ghompas in the area, also to the Tibetan Institute. Was very intresting. I make plans to stay at one of the monasteries.

Thursday

Up to Lachun ( La-tsoen ) in North Sikkim. A travel along narrow paths, deep ravins, and narrow bridges, waterfalls and wild rivers. At 16.00 we arrived in Lachun. We rested a bit and then were invited by the people we slept with. We had already ate goatmeat that afternoon. And now got Yakmeat and a traditional drink in a wooden cup with a bamboo straw.

Friday

We went up the mounatin to the snow and walked a bit there. The sun was shining so we had a clear view. Then we traveld to Lachen ( La-tsen ) where we arrived at 15.00. We walked to thge ghompa but there was nobody there. We found out that all monks where to the house next to our room and where helding a session for goodluck of one of the neighbors. There was music till 21.30.

Saturday

We went back to Gangtok. On our way back we got yaktea in a ghompa. Not my cup of tea ( to salty ).

All in all a magnificent and very beautiful travel.

Got up early and walked up the hill to a Japanese peace pagode. When I came there a monk was drumming while chanting a mantra. The pagode was beautiful, all white with 4 big goldcolored stateus of the Boeddha. The stood for Nirvana: Buddha laying, Birth: Buddha coming out of a Lotus, Meditation: Buddha in ceremonial sit. The part of walking up the hill instead of going there with a jeep made it far more spiritual. The physical work that you must do before getting there gets you in a better spiritual mood.

I walked back to the center of Darjeeling only to find out that people still were celebrating Holi. I went back to the hotel but didn't want to spend again a day in the hotel while I was hiding for Holi. I took Lonely Planet and saw that there a monestery at the back of the hill/mountain of Darjeeling so I didn't have to walk through the partypeople. I went on my way and found already soon many Holipeople on my path but they didn't bother me. I walked and I walked in a fanastic scenery of trees and mountains and fog on this ongoing path. Finally  reached the monastery to find it closed.

I went back and passed again on my way a very little building which said Choling Ghom. I thought this meant that it was some Buddhist school for children. Normally I would have walked on but now I heard music playing. The music was from a CD that I had bought almost precise 5 years ago in Nepal: Om Mani Padme Om. When I heard it I just had to go in to see what was going on. When I entered the premises a woman and a man came up to me. They showed me the building which turned out to be a very little monastery, about 5 X 5 meter with an enormous statue in it.  I looked around and saw a photo of somebody which got my attention. The pair explained that it was the founder of this monastery who died in 1957. I recognized the clothings and the rosecroix of the lama.

So now I can wonder a lot of fate or of karma or of Will. I'm not going to do that in this webblog. I had already enough thoughts when I got back in the hotel. 

Whatever the case. I feel suddenly spiritual stronger. I can finally concentrate again with reading the books that I have with me. The combination of walking, nature and spirituality is in my opinion a very good and synergizing combination. I begin to accept the happenings in Kolkata

What has happened in this little monastery I will take wih me.   

Got up at 3.30. Washed my hair, clothed myself and at 3.45 I left my room. The hotelowner had explained to me how to open the gate. It was already open though. I went down to the meetingplace of the jeeps and when there were enough people we departed to Tiger Hill. It was all cloudy and foggy and you coudn't see any sun. I told the driver of the jeep that he didn't had to wait for me and then the jeep left. When I walked down Tiger Hill there was some more view. I firts went into a tiny Hindu temple to be blessed. Then I went further down and came to the gate where I wanted to meditate. Somehow there was a better spot and when I looked through the gate I saw a little hill wich formed an excellent spot outside the mainroad.

I got on the hill. Did my thing and left at 9.00. It took 1 hour to arrive at the bottom of the mountain. There I took a jeep/bus to Darjeeling which costed 12 Rps. We were with 14 people at the same time in 1 car.

In the evening I went to the Park restaurant and had some excellent chicken with cashewnuts. I got back in the hotel and asked for a bucket of warm water. When I was in the showerroom ( no shower ) I begin washing myself but then the light fell out. I just started bathing further because I enjoyed the warmth and didn't want to stop it just to get my flashlight, naked and in the cold. I felt really tired after the bathing and went to bed.

Went to Tiger Hill. There was a lot of clouds and fog so there was some sun to see but not much. Didn't go back walking, went with jeep.

After arriving in Darjeeling again I made arrangments to change hotels since the one that I had chosen on my first day was 550 Rps. I got a taxi and went up the hill with my lugage and got a room for 160 Rps in the hotel the girls also stayed. The difference with the other one is: no shower, no hot water, as less flussings of toilet as is possible, no tv. The same: both have a broken window where the cold gets through. But I just take an axtra blanket and curl up in bed like I'm used to in Holland.

In the afternoon I went to a movie: Rocky Balboa. I liked it. Good movie, with all kind of sentiments.

In the evening I had a cup of tea for 40 Rps. Some exclusive mountaintea, which I don't taste. A cup of your cheapest tea will have the same tastefor me. Bit I'm sometimes a snob so I had to try this exclusive tea in the heart of teacountry.

I have started here to eat from streettenst because it's so cold that the bacteria can't survive it. It's good food and very, very cheap.

Although the weatherreport said that it snowed here and that it was -19 C I can tell you this is not true. It is cold but nat that cold. There are puddles filled with water not with ice and there is absolutely no snow. On the other hand I have bought gloves and a cap for warmth.

After talking with a volunteer who is also in Darjeeling ( same guy I wrote earlier about who together with me feed a starving men ) we both came to the conclusion that we needed to find a space to meditate in nature alone. I have thought about that and came to the conclusion that if I wanted result in this my best bet was a place on Tiger Hill. So tromorrow morning I'm getting upo at 3.30 again to catch the jeep to Tiger Hill

Took the taxi from the station. It was a 2 1/2 hour ride along foggy mountains on narrow streets.

I'm in Darjeeling now and the Magick is already at work. I just had my 1st cup of Darjeeling tea like I did it when I was only a teadrinker in my younger years. I can't go further into what happened at that moment without getting to personal but I know I have made the right decision now. Things fall in their place without doing effort for it, they just happen and I feel relaxed now.

I am going with some other people ( ofcourse volunteers I knew from Kolkata ) to the sunrise tomorrow with a shared jeep and the plan is then to walk back trough the mountains.

Did do much was working at my depart to the station. The employees from the hotel where I stayed almost invaded my taxi when I went away for Baksies ( tip ). I gave them something, but since they behaved like that not near as much as I wanted to first.

Got at the station. No difficulties there. Outside the normal beggars and shoeshine people.

The train came at the right gate and we left precise on time. My bed was next to the entrance of the wagon. I slept good all things considering.

Average week. Worked and did recreation. It's time to go away from Kolkata for a time to think about what I have experienced in work and in my feelings ( mental as well as physical ).

I have pleasure in my work but I have to be in peace of what is happening around me. It is difficult for me to help people in Kalighat and then to ignore the beggars. Especially if you read news about a woman who died while she was begging at Dum-Dum-station of sickness and starvation, while she had a 1-month old baby girl. Have I also walked past her when I was at Dum-Dum last friday. Just ignored her, like I do all the beggars? I came here to help. Work stops now when I go out of Kailghat . Is this the right attitude? Is this the only possible attitude to survive? Need I give more? Can I give more? Is Kolkata the goal? Must I stay here to begin with real work? Or must I go further in the world to know what's going on?

Further I hear and see people pray and say all kind of texts that come from deeper seeings in the Bible. It doesn't say that much to me ( I notice ) then it does to them. I do have a good feeling of connection when I try to get in connection with Mother Theresa but for the rest it doesn't say that much to me. I don't get the inspiration from the Bible like the other people seem to get it.

With the trip of monday to Darjeeling and Sikkim, I hope to restore my selfesteem. Going back to my normal spiritual roots. I don't want to insult goodwilling people but the Bible alone is just not it for me.

Enough talk. I go and restore myself.

Was free today. Walked in the afternoon to Sealdah Station to look of which isle I was leaving on coming monday. Also I wanted to know if the station was dangerous because I heard rumours about that. It looked fine though, there were some streetpeople but they didn't bother other people. Went back with a taxi.

In the evening I ate something at a Chines restaurant ( unfortunately they don't have peanutsauce ).  

Worked in the afternoon in Kaighat. First did the laundry and then went to the Male ward. Greeted some men and went in the back to talk to the coma-patient there. Only he wasn't there. I asked around and found out that he had died that night. That was a bit of a shock ofcourse. The rest of the afternoon I gave people food and cleaned them. 

In the evening I ate some vegetarian food but I couldn't eat it all. My appetite is gone and I can't eat as much as in my first days in Kolkata. 

Paul and Andre are friends and meet each other in the morning on the streets. A conversation starts.

P: What do you want?

A: I want it all.

P; Why?

A; Why?

P; Why?

A; Because it gives me a good feeling.

P; Why?

A; Why?

P; Why does it give you a good feeling?

A: Well, I'm rich then

P: So

A: So?

P: So what that you're rich

A: If you were poor you would understand

P: I was poor and I was rich

A: So

P: So?

A: So you give the answer

P: When I was rich I served the big Mannon: Money. I only wanted more and more. The more I got the easier it was getting more. It gave me also more power over people which was also a big thing for me.

I saw life as a game, and winning could only be done by having the most things.

I couldn't stand losing a game.

A: So if you have nothing you have lost the game.

P; Yes

A: Which game?

P: The game called life

A: What is the purpose of life?

P: Live

A: Getting back: So if you have nothing you have lost the game

P: No

A: First you said yes

P: The game called life is played by living

Possesion is just an angle of living

A: So what must I do to win this game?

P: I told you

A: Live?

P: yes

A: How?

P: Just do it and it will bring you Victory

Worked in the afternoon in Kalighat. First did the laundry, as normal alsways barefooted because there is so much water and the floor is very slippery. There was a needle of a syringe laying on the floor which I just missed with my feet. Nobody made a point of it though but I was very shocked of this incident.

After the laundry I went to the male ward and talked with some people. I had decided that one man who is in a coma would be my special project. So I went to him and just started talking to him. As I understand it if someone is in a coma he still can hear what is going on around him. Nobody else is looking at him only if the bag with liquid food has to be changed only then he gets a little attention.

After that I started talking with another patient who is disabled. He counted for me from 1 to 100 in English. When he was at the end of that I felt suddenly that my but was wet. I looked behind me and saw a puddle of water where I was sitting. I smelled at it and it hadn't any smell so it was very probably water. But still I had a wet spot on my but which looked as if I had done something in my pants so I decided to go back to the hotel and change my pants.

In the evening when I went out to eat some dinner I met again a teacher who asked me for money. This teacher however didn't want it for his pupils but he said that he had lost the ticket for going back to his house outside Kolkata.

About the bars in trains. I think there could be 2 reasons. These bars are everywhere in India in houses and also in hotels. It's maybe a cheap way to avoid open windows because the temperature is high and the windows are always open to get some cool air and the bars are a kind of windows. Besides that it keeps people from getting in somewhere, so this could also be a reason.

The news goes further: now a ferry has gone down with many children drowned.

Some serious news when I turned the TV on. Bombexplosions on a train. About 66 dead. Part of this comes because of the bars for the windows on trains so you can't get out if there is a fire.

For the rest a relaxed day ( for me, that is ). Phoned my mother to let her know everything is well.

Had something to eat and was joined by Japanese people. One of which had made the news by appearing on a photo over the article on Sudder Street.

Then had a talk with the receptionist who asked me to be his sponsor. I didn't understand what he meant at first. Someone else had asked this earlier and then I just had said no because I thought the man was speaking about giving money for the travel. But this is not what sponsor is about. For Indian people if they want to go abroad someone must "sponsor" them to get a visa from India. Which means say that you trust this man and look after him when he comes to your country ( you vow for him, is I think the right expression ).

First I wanna say that although I'm working here with the sick and dying my mind also goes out to those friends who have difficulties with their health in Holland. I know some of them are in serious trouble. Take care friends and I hope you will get well. All the best.

Second I wanna thank all my friends for the messages they have send me in my email and on this webblog. It's a big support for me. Thank you!

This week was fine. I worked and spent some free time. Every day is a new day with new experiences. The thinking that I had of what I'm doing in Kalighat when it is really busy has faded away. I feel I have a purpose in Kalighat, by looking good who is in need of a talk or just someone sitting next to him. Latelt I' being called more and more by the patients if they have a need for something. It's a good sign that they know how to find me.

I have seen for my feeling everything that's worth seeing in Kolkata. I'm getting sick of the beggars around Sudder Street and Park Street. Today ( sunday ) the local paper hade a 1-page story about crime on Sudder Street. It was because a Frenchman was robbed and his throat was slit by robbers. They dumped him in Sudder Street. According to the paper there was a crimewave which they proofed with naming 5 incidents in the last 3 years. I don't call that a crime-wave but according to the paper it is al locally organized by gangs. Well probably the drugtrafficking and the bagging is. According to the paper prices for drugs are extreme cheap overhere. A couple of days ago there was broadcasting about the making and selling of hasj in India. Ofcourse Holland was also named as one of the buyers. According to the TV 1 gram of hasj is worth 25 Rps overhere and in Holland 3000 Rps. Which is according to me bullshit. In the paper it said that 1 gram of cocaine is 150 Rps, I'm not going on a stakeout but this also doesn't look right or the cocaine is really cut good ofcourse.

I bought two sweaters in the wintersale for Darjeeling. Togethet with two polo's I paid 845 Rps. They are the biggest size but still  a bit tight. But this doesn't matter to me: better warm and looking as a fool then cold while looking cool.

Today I found out that I had forgotten the birthday of my mother. Sorry Mum. The phone here is occupied thus from this place a  HAPPY BIRTHDAY. 

Worked in the afternoon. Got the job of bouncer from the sister and carried a patient out of the door who didn't want to go. He was just being transferred to another place but the patients have it that good in Kalighat that some of them just don't want to leave.

At the end of going around with the food a patient attended me on another patient. I looked at him and saw that he was chooking. I didn't push my finger in his throat because he should be an epileptic and then my finger would been bitten. I turned to one of the male hospitalworkers and attended it to him. He made the man go lay on his side. I got some clean clothes for him because he was all wet. When I turned back the workers were beating the man on his back. I said to them to use the Heimlich manoevre. This made him throw up a very big piece of bread. We found out that somebody had feeded the man, but was a bit in a hurry. Anyway the man had to go on a oxygenmachine, but he survived.

After work I had something to eat with a Korean volunteer. It is today Korean newyearseve. 

Took the day off. Wandered around and about 15 begaars cameup to me asking for money. They all didn't get a roepie. But at the end somebody spoke to me who was carrying a bag and introduced himself as a teacher working for Unesco. Before I knew it we were in a taxi on our way to the Bootanical Garden home of one of the largest trees. The tree existed out a whole bunce of roots.

When we drove back the man asked some money to buy some candy for his pupils and then he let me alone in the taxi with a considerable bill.

I still am hesitating if he was a fraud or not but because he didn't send me a message which he would do I tend to think he is a fraud. Well, he was a good one.

Anyay have seen everything there is to see no in Kolkata except for the temple of Kali at Kalighat which I saving for the last. 

So what are the things that move me mentally and physically.

1. Serotonin

2. Orgasm

3. Adrenaline

4. Mystic experience

5. Kundalini

6. Electrical feelings

7. Messages in dreams

1 Is made when under longterm being of pain ( min. 2 hours )

2. Obvious

3. Is made when there is a fight

4. Last time I had this was in Venice in the Jewish area the Ghetto. I saw everything being involved with everything. The sun, the wind, the flight of birds, the talking of people, the movement of people and so on. I can get this when I want through a kind of technique I have found. It is a beautiful and overwhelming experience because of the overwhelming part I don't do this much.

5. I had a kind of spontaneous Kundalini experience in december. It was a feeling that my spinearea was really warm and I also was very aware of my chakra's especially the 6th. I was a fantastic feeling but as said it was spontaneous. I hope to do more yoga so I can get control over this feeling.

6. Since 20 years I get with certain thoughts ( insights ) an electric feeling all over my head. I knew it was a question of time before I would get this feeling all over my body. This finally happened when I was in a hall at volunteersday and I heard the voice of Mother Theresa when they played the documentary. Also an overwhelming feeling, but very nice. When I described what I had felt to other volunteers they said it was the Holy Spirit. Be it what it was, I anxious to get this feeling again. I only don't exactly know how to do this. Experience will tell.

7.Since 4 or 5 years besides the controlling of dreams ( which is another chapter ) I get to read books in my dreams. In the beginning I only saw the page and directlygot out of the dream. At the moment I can read a few lines but I still forget what their content is when I get awake. I think when time comes I will get to remember what is in these pages. Besides that I had 2 days ago the asking in adream to do an Adoration for somebody and the words justcame up in me in this dream. When I talked about these 2 seperate dreamexperiences some people describe it as enlightment, others say it is the communication with your Guardian Angle.

These are the feelings that I have throughout this life. It's a wonderful scala of feelings and I have hope for most of them to develop in feelings that I can control. Besides trying to get control these feelings and just experience them now and then, I just lead my normal life. For the moment that is living in Kolkata.

Well, I'm counting down for going to Daarjeeling and Sikkim. I have seen Kolkata. I know what it is and I know what the work is.

Today I bought a cigar and let my hair cut. I let my hair also wash with shampoo because it was very dry. Well...going to yoga this evening.

Didn't receive any Valentinecard today. Didn't expected this also. Worked in the afternoon in Kalighat. Went back with Paul ( an American volunteer, that I know from the beginning that I'm here ) we got something to eat and talked with some other volunteers. A beggar woman came up to Paul and asked for money and when Paul refused this she said he had a bad heart. Paul got angry and wanted to go into this remark but I said to him that he shouldn't do that. Don't get yourself at the level of professiol beggars. 

The other morning a beggar made the same remark to me so I think the beggars came together for a new poltic to people who don't give anything to them. I just let him talk for now. Next time I want to know what he feels when he's saying that to me. It's probably no use going in to discussion with these people. 

Went to Kalighat in the aftrenoon. 2 People have died, some others have left. One of the men that have died was " handtaker". He was the man I first talked to on my first day in Kalighat. Later I found out because he was seated next to the door and he always struck out his hand eveybidy felt he should take his hand. This didn't stop me though from taken his hand every day. He is also the man that I wrote about who we could finally let something to eat. This wasn't enough: he has died.

The other man was 40, leaves a woman ( his wife? ) with an half arm and a little baby behind.

And life goes on. For some of us that is.

It rained hard today. The receptionist gave me his umbrella so I didn't get wet. 

Went in the morning to Victoria Memioral Building which ofcourse was closed. This was due to a visit of the Italian prime minister. I met a girl there and we went together to St. Pauls Cathedral. Which was also closed. Then we went to the cenetary of Park Street which was about an hour to walk and we stayed there an hour in this beautiful cenetary with graves of the 19th centrury with beautiful goodbyetexts. Many people that died young and many young children.

We spent the evening together and we talked about that she was considering marrying a Indian boy. This was because she was in love with him and he had taken her for a ride on the back of his bicycle. According to her this made her his girlfriend and now she must marry him. I told her that she always could marry him but that she first must go back to London to see things in perspective. If this man really loves her he will wait. 

I am not unsatisfied with this week but also not satisfied. Could have done more but on the other hand have done something. Still haven't been to university and yoga. Probably drop yoga. Tomorrow ( monday ) go to university, if this doesn't work out I have an adress in Sikkim of a monastery where they teach philosophy so then I will get that goal.

Got in contact with helpdrugaddictionorganization. Expect some more and other contacts this coming week. This is good.

Have worked in Kalighat but could have worked more, especially in the morning. Other volunteers say that I must work in my own pace  since I was recently sick.

So from the goals there are fewer and fewer to stay: no to yoga, no to language, yes to volunteerswork, yes to drugaddictionwork, probably yes to schooling, a big yes this week in discussion and talking about life.

Got up, had breakfast, went to the internetcafe and paused for a lttle back in my room. Then went to Park Street to have a chocalata milkshake. It tasted good, when I went out I had to push myself to go somewhere because my feet were hurting. I went further and went to Chowringhee Road, a shopping boulevard. Just wandering around I found a little windowstore which sold cigars. Because it was already a month ago that I had smoked a cigarre I bought a loose one for 30 Rps. Immediately on my right a beggar turned up and on my left a shopowner. I walked 5 meters smoking my cigar and the beggar left. No suck luck with the shopowner who followed me along the road offering me everything that is for sale, and I do mean everything.

I politely declined from all of his offers. When we walked upon a big crowd he left me with the words that these people were going to the cricketmatch of India - Sri Lanka. I walked in the crowd still smoking my cigar and looked around. I saw after a few minutes that people had cards in their hands and were trying to sell them. I had stumbled on the black market of the tickets!

Now normally I wouldn't have even thought about going to a cricketmatch since I then had to find out where the stadium is and wait in line for a ticket. This is normally to much trouble for me, but since the cards where there for sale 2 metere from me it was no trouble. So I stepped up to one guy and asked him how much the tickte costed. He asked quite a lot so I turned him down. When I got another guy and asked him the same question he asked about the same amount.

Now I knew that I wasn't being frauded. Anyway I bought the ticket went up to the stadium which turned out to be just 1 kilometer from where I was. I just followed the crowd and the signs and this brought me directly to my gate of Eden Garden Stadium which is according to Indian people the 2nd largest stadium in the world with a capacity of 90.000.

I had a very good seat. So the card was worth it's money. I sat up front on the first floor. The match began and I watched it. While I watched it I began to understand the game. Although I still haven;t found out when India will begin to bat, because Sri Lanka was the first to bat and made the score 102- 2 and then it started to rain. No just a bit, it poured.

Since it is an openairstadium, everybody took cover. Although I had in the beginning some cover of a roof, when the wind started to begin I also got wet.

When the rain had formed enormous poodles on the field I knew there shouldn't be a game this day anymore so I left the stadium. This is more diificult then it sounds. There were 90.000 people who all wanted to get out. When I entered in the crowd I got visions of the stories about people trembled to death in crowds. Luckily my size is good for this type of action and I pushed myself through the crowd and finnaly could leave the stadium.

I had a return ticket for the rest of the match but I must say although cricket is the national sport of India it didn't appeal to me. But I liked to see it once in such a big match and with such an enormous atmosphere.

After talking with the teamleader and 2 workers we went to a groupgathering. I was set in the middle and had to introduce myself. Then they asked me to ask questions to the patients. I hadn't prepared for anything like this but I found a few questions. After that the group had to do a roleplay. One of which was that a family found out about the druguse of their son and confronted him with this. The leadplayer made his own story and showed how he bought and used drugs. He got an intervention from the teamleader who told him this was typically addictbehaviour.

After the roleplay I had some time to relax and we ate something. Then it was further again and me and a worker went to the womenhouse. It was a small house with 6 women. We talked a bit and they told how important they felt that the workers all were experience-experts. I can agree for a part, in my opinion there has to be a balance between experience-experts and theoretical workers since if there are only experience-workers there is a tendency to fanatism. I haven't seen this at my visit though.

After the womenshouse we went to the detox. This was a house with bars and locks. I had the chance to talk to the patients in the detox ( detox: department were patients come first after their last use of drugs ). Most of them admitted that if there wouldn't be bars they already would have walked away.

They are there because family has ordered them to go. The family also pays for the stay.

After that I went to a nightshelter. Again I was in the middle of attention, was introduced to the patients and was aked to ask questions to the patients. Then they played a song for me.

At 17.00 we went back with the bus and I managed to be in time for an appointment with some Indian friends. 

I had the choice of going to a goodbye of Evelyn, the Luxembourg volunteer or going to a drugaddictionprogram. Because it was clear for me that this was a good oppurtunity from the Calcutta Samaritans I went for the day in the drugaddictioncentre. First I went to bible study in the Presbyterian Chaple and then we went with a small bus to the country of Kolkata. It took us about an hour and then we were at a building surrounded with a small wall and with a beautiful garden. Several workers made time to explain to me what they were doing there with addictive people.

This place is called a rehab and it's special for people who give a contribution ( in Holland we would say that it is a private centre instead of public ) The contribution is mostly paid by familly of the patient. They follow something what is called the 12-step program which basically is a program that keeps the patients busy for whole the day.

The thought behind this is a psycho-spiritual approach. Psycho means in giving the patient new responsebilities, learning to deal with the addiction. Spiritual means that if the addiction is solved the reason of the addiction, the negative things wherefore people grab to drugs or alcohol, must be dealt with by having a new sight on life. This can be seeking the help of God or something else.

Went to the office of Sikkim to ask for a permit. After filling a form I had to come back at 16.00. Then went to the Samaritans where I first was asked about my background and references before they wanted to talk to me. Luckily I came prepared to India and so I had an English CV with references and this confinced them that I was a serious person. After some more questions about my motivation I was invited to go tomorrow to Rehab. I gladly accepted the offer.

At 16.00 I got my permit for Sikkim. I didn't feel that good and went back to the hotel where I trough up. I feel now better and try to eat something if this goes out also and tomorrow also I go to the docter again. For now I feel good.

Week 1 & 2 : work

Week 3 : sick

week 4 : recovery

When thinking over my activities in this last month I found out that from my plans not all have come true. I didn't go to University and yoga and can't get myself to study for language. Also I don't have any contacts with other helporganizations.

Made some decisions:

1. Stop language learning. Forget about Farsi, Hindi or Bengali. This doesn't work out for me and is a negative stream of attention.

2. Stop working, when better, for more then 4 days in a week. Only work will not give the expected resut. To be a complete Social Worker with innovative thoughts I gotta live here by experiencing live from different angles.

3. Get in contact with University, yoga and helporganizations. Laid some contact already, now.

4. I'm probably only once in a lifetime in this area. 5 years ago I was in Nepal and the Himalaya made a very big impression on me. I made a promise to myself that whenever posiible I would visit the Himalaya again and then see it better. I forget about this, but when I was sick I remembered this and found out that I only was a rainride away from the Himalaya, Darjeeling. After further invetigation I found in Lonely Planet that there is even a further remote area that is avalaible when your in Darjeeling and that is Sikkim. This will be my end goal.

The way I see things to get the full picture I have to work from 3 angles.

1. Practice: work in the field

2. Theory: intervision, discussion, study

3. Spirituality: contemplation, meditation, experiencing live as divers as possible.

These 3 things together must make me a complete Social Worker who has innovative ideas. The angle of spirituality makes it a bit different then then normal jobdiscrition of Social Worker. But I think in this day and age spirituality can be a foundation of the Worker as well as the Thinker. 

Idea  

Result up till now: There are diverse helporganizations who each work on their own island. That's not only in Kolkata, it's everywhere I noticed this in Rotterdam also. It looks like there is enough activity for fighting the problems only the activity and moneychanells are scattered around because of ( mostly ) religious reasons. The idea is to get a central organiztion who coordinates this all. Money as well as workers as well as the using of buildings and so on.   

This week was about recovery and getting better. I did some fun things instead of working. I made the decision to put this into the program because my journey is a studytravel and only basic work will give some insight in the problems but it's only one angle. If I want to know Kolkata and it's problems I must approach it from diverse angles. Besides that all work and no fun make a sorry worker.

Tried to get into the work though and this happened for some part. More then working a part of the day instead of two whole day parts didn't happen. 

Worked in the morning in Kalighat. Went to lunch with some other volunteers and then went to the Samaritans for talking with them about involving in help for drugaddicts. I have an appointment coming monday.

Then went back to the hotel. Rested. And now I'm in the internetcafe behind the computer. Going out to eat something and have for the rest no plans. 

Slept in. Got breakfast and then ordered a trainticket to Darjeeling for the 26th of February. Bought a copy of Lonely Planet and this made that I have plans after going to Darjeeling I will travel further to Sikkim. A state that has as boarders Darjeeling, Nepal, Tibet and Bhutan. It has some monasteries and a few nature reservations. These plans come after I made an monthevalution over my stay in Kolkata for the last month.

In the evening I went to a couple of new Indian friends. They had the adress of an instution that gives help to drugaddicts. Further more I have now the adress of the Kolkata University. Further more I must get a permit for Sikkim at the touristoffice of Sikkim which is also in Kolkata. All of which I plan to visit coming monday. 

Haven't found the adress of a good yoga school yet. But I'm in contact with an Irish volunteer who goes to one and I try to go with her. 

What better then a rollercoaster, what better then bungeejumping, what better then surfin? To get a kick.

Well..rent a car with driver in Kolkata for 18 Euro all inclusive ( meal, parkingfee and tip ) and have the ride of your live for 8 hours in vibrating Kolkata. Nothing beats this, besides maybe driving on the back of a motorbike in Kolkata. Traffic everywhere, every minute, yes almost every second a near-accident. What a thrill!!!

Well as you can see by this message I got out alive.  

Today is a Holy day for Islam. So they have a big parade in Kolkata. One in the morning for the Soennits and one in the evening for the Siits ( or the other way around ). Any way in the morning they have as slogan: live like Ali, die like Hoessein. So maybe an Islamexpert can tell me if they were Soennits or Siits.

I went with the taxi to Sealdah Station where the parade would come. I was there at 9.15 and already people were waiting there for the Parade. At 11.00 AM there still wasn't a sign of the Parade. There were some truks with drummers and food and water was handed out but no sign of the Parade. So I thought I better walk to them. After 2 km I finally found the Parade which didn't make fast progress. They stopped every time for the mainmenu. Islam people who were whipping themselves with knives. The blood was dripping from their bodies on the ground. I have made some excellent photo's of this ritual. I was deeply impressed by the fanatism of these men.

Every time you heard the voice of the Iman and then the whips went in the air and the knives hit the back or the breast of the men. It was something that all the videos of Faces of Death didn't prepare me for.

Anyway the Parade went further. And if you see it once you have seen it. But the were some nice pulls of blood on the street. I made also here some pictures from and then young people came up t me to ask what I was doing and what I had to do in this place. Well, better not argue with fanatic young people so I said goodbye and grabbed the first taxi.

Got up at 9.00. Had breakfast and then? I already forgot, while it's just 31 hours ago. Well, can't be something important.

Went in the afternoon to Kalighat. Things went better now and I didn't feel to weak now.

In the evening I got something to eat with an Israelian Volunteer. It was good but I couldn't eat the whole plate. It was kababs in spicy sauce with rice.

Then got back to the hotel watched some music and that was that for that day.

Got up late. Made some pictures and put them on DVD. Then put some of them on the computer. Went in the afternoon to Kalighat. Sweated enourmlously while I spread the medication, gave the water and gave the medication to the patients. There were no volunteers for this to do so I had to do it all. Then the others were ready with their work in the laudry and we gave the food. I feeded one man. After that I was totally wet from the sweat and felt quiet weak. I went outside and got an energydrink. Then I went above to the veranda to rest.

After work I went to Sudder Street, went to the hotel and tried to sleep. But some texts came to me that I just had to write down. Did this and then fell asleep.

Infinity

Since out of nothing came everything

Since there is more nothing then something

There is infinite space and infinite future possibilitie

Can we comprehend infinite?

No, we can't even comprehend the beginning of All

How can we then comprehend the infinte future?

Infinite universals

Infinite dimensions

Infinite timezones ( whereby, by the way, we can create our first beginning of our Universe, thus creating ourselves )

What we describe in our spiritual books, about the All, is just a glimpse of a future.

A future which we get a tiny taste from in our spiritual and religous thinking.

This is just the beginning of the infinite. What we see now is what we are able to understand.

Study the defintion of infinite to understand the future to be.

Study the definition of nothing to create that future.

Since every problem has at least one right answer, it's just a matter of time and effort to find this answer.

God is God

What does God want ?

Everything

What is God?

Everything

So God wants to be God

God is God

What does God want?

Nothing

Nothing, or to be nothing?

If God is everything then he also is nothing

If God is nothing then he has nothing

What does God want?

God is God

Sometimes I get inspired and something comes up that I just have to write down. These are the results of such an inspiration. For what it's worth.

Life is one big joke

So laugh about it

Laugh,

          Laugh until you cry

This week was in the shadow of my sickness. I hope the medication will give good results but as it looks now, they will.

Sr. Katrina said when I said that I felt useless that I must see this sickness as a blessing so I can experience what the patients feel. She has a good point there. A comment on this is ofcourse that I don't want to experience all that the patients go through since they have the most terrible diseases sometimes ending in death. Death is an experience I still want to avoid if possible although this doesn't make me an experienceexpert in all things. Being an acknowledged ( by myself acknowledged, that is ) experience-expert I sometimes wonder if I haven't experienced too much. I can't say if it makes me a better Social Worker. And even if it does I wonder if it's worth all the trouble. Ofcourse most things in life just happen, but other things could have been avoided.

My motto was: life live to the fullest. I have done this, but at what cost?

It made me the person that I am today. That's true, and I'm OK about myself.

But on the other hand I feel often like a clown in this life. I carry my pains wirh me. But I feel that the things that I have learned with cooping with these pains, made me this person. A person who makes jokes and just chit-chat but can teach concrete things to other fellowmen if they are willing and able to listen.

What is the purpose of life?

Live!

I don't understand.

Just accept life.

Is there no deeper meaning than living then?

Living life is the deeper meaning of life.

The anwers are there, right before your eyes. You just have to open them.

Open your eyes and look in the mirror and there you see the wonder of a living human being.

A human being cooping with the problems of life. Just getting through the day. Getting up, thinking what to do, talking to other people, living with family and friends in one synergetic proces that lift society and world as a whole, up.

Felt better at standing up. But I knew that this was temporarily so I got up and took a taxi to the Mothershouse. Sr. Katrina told me where I to go: from Boas Street you go to Park Street and then the first street on the right is an hospital. I went there and the receptionist took me with her to another reception where I had to fill a little form with name and so. Then I had to pay 70 Rps and I had an appointment. Because I was early, about 8.30, I was the first in the line of about 9 people after me when it began at 9.15. The docter heard about my complaints, took my bloodpressure ( this was good ) looked at my temperature ( which was fine ) and then prescribed some pills. O could get the pills at the pharamacist of the hospital, ot costed 93 RPs. I took them and had only eaten a candybar and 2 hours later there was a perfectly good turd. I'm on medication for the next 5 days. Have to take 1 pill before breakfast and a pill after each eating.

Then went to Jan's hotel. We talked a bit and said goodbye to each other as he will go tomorrow to Birma.

Still felt a little weak and had a bit feeling of hallicution, could be the medication, so I went to my room and rested the rest of the day.

Stayed in bed. Started to throw up everything that still was inside me. Tried to get some rest. Music stopped at 23.00 because now it was a national festday, then the neighbors of my room started to talktill 01.00

Finally they stopped and I could get some rest.

Stayed all day in bed. English girl came by with some food and Jan came by with some medication. In the evening everything went out on the bottum.

While I'm laying sick in bed the neighbors are having a party and they play all evening long Bollywood music. Thank God I don't have a headache!

Got a really bad cough this morning with slime in it. Decided that I was too weak to go work at Kalighat so I stayed at my room. At the end of that day I also got a really bad case of diarrhea: all water.

Jan came by and told me 2 patients had died. These were  men that I had nourished a bit, so this hitted me more then previous anominous deaths.

Went to mass this morning. After that I got on the bus with an israelian volunteer to Prem Dan. This is a kind of hospital. It looks far better then Kalighat on the outside, also on the inside. There are about 100 men on the male ward. Which is a big hall filled with beds. We began with washing the dishes and cups. Then we cleaned the matrasses and gave them clean sheets. After that I spend some time with the patients outside where most of them were. At 10.30 we had a break with the usual cia and a biscuit. Then at 11.00 it was time for lunch for the patients. There are so many that they think that there isn't enough food for all of them. So in the beginning it started with a neat waitingline so the volunteers could get food on the plates for the men that were in bed. But at the end the men were almost fighting over the remaining food.

In the afternoon we ( me and Jan ) went to Kalighat. I began spreading the medication. Then stayed with some men and then it was already time for dinner. This had to be improvised at the last moment.

Because there were so little volunteers and the normal senior volunteer, the German Andy, wasn't there I did the blankets for the patients. These people come from the streets were they are used to lay in a blanket like a mummie packed in.  So this is what I did.

Then me and the other volunteers went to Sudderstreet with the metro. because it was a festival day it was very busy. The Indian  people had their best looking clothes on.   

2 Things:

1.I see very serious things and don't know the effect on me. On the other hand I have seen some serious thing before so I'll probably will give it a place.

2. I'm doing supervision/intervision with my collegue-volunteers. I talk with them about the work, What they feel, What it does to them. How they coop with it.

I'm also giving answers to questions that they have about the meaning of the work they do. Of the purpose of their work, of the purpose of their presence.

These are serious conversations and people mostly start crying when we talk about this. They get tears over the feelings of hurt they have when they loose patients. But also get tears when anwers have been given on questions that come from the heart,

I say to one volunteer: don't always look so hard for answers, sometimes the answers will find you.

Just be patient and persistent and results will follow. Don't expect them in one day or one week. Some people don't even get the answers they seek in this lifetime. If you aim high with your questions you may expect that the answer won't come immediately, if it comes. But the people that are here aim high with their questions on life, on religion, on society. So if you aim high, seek and you will find. But only if that's meant to be. If you don't find the answers on your quenstions in this lifetime that this isn't meant to be. Accept this and you will accept life itself. Accept life itself and there you have your answer finally about the meaning of life.  

Went to Massin the morning. Worked in the morning. Mass at Kalighat. Stayed in the pause at Kalighaton the roof sleeping on one blanket and using my bag as pillow.

Went away early because I had an appointment for dinner with a couple of volunteers. I was invited by the Luxembourg volunteer: Evelyn. Because the bus didn't show up I took a taxi. He didn't know the way but asked a few times and we finally got a the Motherhouse. We walked as a group to the appartment of Evelyn. It was a nice place and very clean. The Indian women who was the owner of the place let her servant serve the food. It was excellent. All kind of different food with different tastes. Got home at 22.30, I walked with a volunteer to Sudder Street, it was very bust on the street. Then went to sleep.

Worked in the morning and the afternoon. Someone who I saw living 15 minutes before, died. About 7 to 8 people have died since my working in Kalighat. It sometimes looks as if there is every day a death. A blanket covering the whole body of a man. A brancard with a body covered with a sheet going out of Kalighat.

It doesn't come through me. I see it but don't have an emotion with it. I see the sister praying next to a body one second, and a second later she throws a female beggar out of Kalighat.

I see the most awful wounds. Open wounds, deep stabbing wounds, man that are walking skeletons. Open wounds on the bottum, on the shoulder, on the head.

Men that have one feet left. Men that have no feet left. Men that can't eat anymore.

Then after working at Kalighat I walk past the beggars. I don't give them anything although some are pretty handicapped and/or poor. I see that even Indian people give some money to them but I don't give anything. It's the instruction of how to handle with this that I follow.

Then I come in my room. Put on VH1, drink some cold Dieet-Coke and go to sleep. resting for another day's work.

The normal free day for volunteers. I got up at 10.00 and had some breakfast and went then to the Indian Museum that is right on the corner of Sudder Street. There were a lot of rocks and stuffed animals. In the back of the back there was a fanastic collection of Nepal and Tibet statues, very beautiful. The rest wasn't that intresting in my opinion. To find the Nepal and Tibet collection you go to the collection of stuffed fish to the most right, go there in a door to find a clothesexhibition, walk past these and there you have it.

Went to volunteersday at 14.30 at Mothershouse and walked with a few other volunteers to a school on Park Street. First we sang. Then there was a play. After that there was documentary about Mother Theresa. The voice of Mother Theresa gave me an electric feeling over whole my body. Someone said that that was the feeling of the Holy Spirit.

Then Mass ofcourse. Some singing. After that finaaly dinner at about 19.00. The sister gave some extra noodles together with some rough french fries.

Went with Paul back to Sudder Street. 

Had the day off today. Still went with to mass with Jan. After mass went to the tomb of Mother Theresa downstairs and praid for a moment.

The Luxembourg volunteer had made me an compliment yesterday how I treated Indian people who tried to get my attention. Most Western people just ignore them but I always wish them a goodday and look them in the eyes then. Today this paid off. While I was leaving a supermarket a riksha said something to me. I went my head to him and wanted politly say no for his offer. But he attended me that I just had lost me hotelroomkeys and pointed them for me. I thanked him for that.

Went back to the hotel and slept till 10.30. Then had lunch and went to the internetcafe. Phoned my mother from there but didn't have a good connection. I just started walking after that and met some volunteers from Kalighat who asked if everything was well because they had missed me today. I went further and met Harry and Paul and some other volunteers who invited me to go along with them to get something to eat. Harry who comes originally from India knew a restaurant where they served South-Indian food. It was fine: a panecake filled with spiced vegetables. Then Harry let me taste some kind of yoghurt with some dough. It just tasted like normal youghurt with bread, There were all spices in it though but I didn't like the combination.

I already had said goodbye to Harry that morning so we did this again very shortly. Harry comes every year for 1 week in Kolkata and then goes to his mother in India.

Went to bed again. At 16.00 I got up and went to Kentucky Fried Chicken. Got a bucket with 8 pieces and a coke. The KCF is just an oasis of Western culture where they have ofcourse the Western chicken and play Western music., it's also very clean. After this I went to Musicshop and bought a tape of Enigma for 2,30 Euro. I played it on my taperecorder that I have with me for languagelessons. I had put the local batteries in it and it only played one and a half site of the tape and then the batteries went down.

Slept all day and night. Probably needed my rest. Had some dreams that all played in Holland. India isn't playing a role in my dreams just yet. 

Went to mass with Jan who was precise on time for our appointment at 5.30 before his hotel. Jan explained that this came because he normally works in the airport so time is important for him. We walked together with Paul to mass and a priest runned besides us while he was in a hurry. We walked further and again met the priest who was drinking some cia on the way> he just had finished it and again rushed away to be in time to mass. After mass we went again with a chartered bus to Kalighat. It was a schoolbus who just had dropped the children to school and had decided that he would pick up a group of volunteers to Kalighat. It's better then a public bus because you got the bus all for your self and the bus doesn't stop but goes directly to Kalighat.

First thing you do when in Kalighat if possible you take part of the morningritual which is prayer and singing. Then you put your bags in the volunteercloset. After that you take an appron and then you're ready for action. I began this day with drying of the dishes but was called very fastly to do the laundry. Mostly the laundry was about wringing the wet wash to as dry as possible. Then spread the medication together with a brother. A oung sister came up to me and asked me to explian to me how one must do this. So the next half hour I made free to learn her how the medicationbook had to be read. Ofcourse this is important because the sisters are supposed to do all the work at a certain time.

Got some food. Then folded the laundry and went downstairs. The woman out of Luxembourg was with me in the pause between the morningshift and the afternoonshift. We went to a shop where they sell cards which are made in an honest way. By that I mean that a percentage of the money goes to the makers of the cards. I have the adress somewhere and will put it on the webblog.

Met Andi, a German volunteer who works and lives in Kolkata for many years, and we went into Kalighat. He put me direct to work and I had to do the laundry. After this I did the medication. Then it was time for the food. My task this time was to feed a man. In the beginning that wasn't a problem. He just put out his hand and I gave him a piece of bread of some vegetables in it. At a certain time he began to be difficult and I made all kind of attempts so that he would eat. I saw that he wouldn't eat from me anymore but still wanted food from others. So I got up, walked away and then turned. For him I was new now and he again ate some food. After two or three bites he again refused to eat. I hold on and he ate some more but when he threw the food on the floor I knew it was time to stop. I had to pressure this man because he else wouldn't get enough food in his stomach to stay alive.

Went back with an Australian volunteer and wanted to take a picture of her because we had talked several times and I had something to remember her by then. But the batteries were down. The local batteries aren't good enough for my camera, he doesn't work then. She said it was Karma then that I shouldn't have her picture. Could be but I think it's the fault of the batteries!

When we said goodbye to each other she pointed the foodstand out for me where she had eaten for 8 Rps.

Slept sometime and then went outside because I was invited for the birthday of Sara, an American volunteer, who was today 22 years. I went to Hotel Maria and together with a couple of Koreans, Sara and her friend we went to a restaurant where they played live-music. The music was that loud that we almost couldn't hear ourselves. After 20 minute it stopped. We had a very pleasant time mostly taking pictures all of the time. All the Korean guys had a camera with them and they all wanted to take pictures. Besides that the Indian people in the restaurant were taking pictures of us with their mobile phone. I had bought a postcard and let that sign by everybody with messages and then gave it to Sara.

The Korean guys had bought a cake for Sara and let the band sing Happy Birthday for her. She was really happy with this and I think that the celebration of her birthday so far away from home turned out very well for her. Altough I thought a saw a little tear in her eye when she thought about home that is so far away but that could be my imagination.

Went directly to Kalighat with metro from Park Street. Got there the same time as the rest of the volunteers. Did the laundry. Gave medication together with a brother of missionary. Went upstairs with Samir but got corrected by a sister who said that this was too dangerous because other people had to walk beside us on this narrow stairs and we could fall. Then put Samir down the stairs and let him walk the floor next to it holding the stairs.

Eat some food and folded the laundry. Then I went back with metro, got to the internetcafe and went back with Jan to Kalighat. Washed the laundry. Spread the medication. Talked to some men and went back to Sudder Street with Jan and another volunteer by metro. Said goodbye to Jan and we made an appointment to go to Mass the next morning. 

Got up at 5.00. Cold shower and went to the Motherhouse. was there a little late so Mass had already started. Had to go to the toilet during it. First time shitting Indian style but I had to take my pants out to shit without getting shit on me. Then flushed it with a can of water and did my ass with the toiletpaper I have on me. I thought Mass had ended so went downstairs again to go for breakfast but because it was sunday it now took a little bit longer. Got breakfast but had again to go to the toilet. I hoped that this wouldn't go on whole the day. Luckily it didn't but I bought an extra roll of toiletpaper anyway in the Mother Theresashop near the Motherhouse. Got on the bus and went to Kalighat.

W hen I went in I immediately got to go up the stairs with Samir. I went one time and then the sister called me to spread the medication. I did this together with an Indian dokter. After that Augustin called me to put me to work. I gave me a shavingknife and shavingcreme and that said that I should begin with shaving the men. I have shaved myself but ofcourse never anyone else. I followed the example of Augustin and did some water on my hand and wetted the cheekes of the man. Then I put some soap on his face. And then I put the knife on it, it was a throw away shavingknife model Gilette 2. The man didn't make a sound but commented on me that there was dropping water on his bed from the knife each time that I had cleaned it and had began again shaving his face. The 1st amd didn't have further complaints. The 2nd mand didn't complain either although I made a not so good shaving of his face due to the formes of that. The bones stuck really out of it instead that it was a smooth face. The 3rd man got impatient and grabbed the knife from me and then did it himself. I just sat and watched.

Because it was sunday there was also a Mass in Kalighat. We all sat on blankets on the floor and some of the volunteers sat on the stairs. i didn't take communion but could go forward with my arms crossed to get a blessing. Ofcourse I did this, I can use all good luck that I can get on this journey.

It was time for the food. I spread some plates and served the water to the men. Then it was finally lunchtime, it was later than during the other days. I went back with Harry and another volunteer with the bus which stopped at Park Street. It was only a 5 minute walk then to my hotel. When I went to the internetcafe I met Jan and we made an appointment for 14.15 to go together to Kalighat.

In Kalighat my task was again to spread the medication. This time under supervision of an Australian docter. Albert and the sister took the medication and gave it to the patients. Then we talked some time there was not much to do for me because there were already so much volunteers of the group of Australia.

I did some laundry, some wssh, spread the food and water and talked to some men.

Then jan and I and a Korean girl went back to Sudder Street with the metro. Jan took me to a very little restaurant near my hotel. It was 3 X 4 meter and had 4 little tables. Jan had told me about this restaurant that he had seen rats walking in the little kitchen and how he saw the chef doing his spit in the water while doing the wash. Jan was telling a lot of stories but suddenly stopped and laughed out loud since on another table where a Korean volunteer sat a cockraoche came walking out of his food. This didn't stop me from eating my food: a steamed chicken-dough. I hoped the steam made the food clean. Now that I paid some more attention to the restaurant I sa some cockroaches walking on the walls too.

We went to a coffee-shop in Parkstreet and had some excellent chocolatedrinks.

After I got back to my hotel I had a talk to the receptionist who told me the staff of the hotel was all Islam people. I praised myself that I hadn't talked bad about Islam in an earlier talk with him. I normally don't talk bad about any religion but sometimes people talk you in a angle of thinking so you can talk about something that can be wrongly interpretted.

My sheets were cleaned and I went to sleep.

No real problems. Lugage was gone ofcourse for a couple of days. I'm sitting now and thinking about this evalution cause the last days haven't got much time to come at rest to really evaluate things.

I do know one thing: I meet here the most fantastic people who all seem to respond on a call. Some of the come for a day, some for a week, some for a life time. They all feel it as a calling. The people are drivven and there is a real good vibe overhere. People are very positive.

I feel very good. No health problems. Thougt I would have some this morning but I'm fine now. Not feeling sweaty, no high temperature, no coughing. A couple of red dots on my hand but nowhere else probably a mosquito, malaria wouldn't be in Kolkata so that mustn't ne a problem. 

When the noise and the crowd get to me I just walk to my room and put VH1 on and listen to some good old Western rockmusic.

I sleep good, I think I'm getting used to the noise in the hotel. Some rooms are even open on the ceiling so you hear every sound.

Today, I feel good. I'm getting into the work and that's why I came here.

People think they are here for a reason. What reason? We all are looking and hope to find answers to this question.  

Got up at 5.00. Waited if an English girl who stayed in my hotel would come with me, but she didn't come. She already said that that could happen because she felt sick. At 5.45 was at the Mothershouse and got a free spot on the bench instead of the floor. For the Mass of 6.00 there came suddenly out of nowhere a new very big group out of Australia who you could recognize by their white sweaters. At 7.00 breakfast, same as usual. Then went on bus 402? to Kali Ghat. I talked to a couple of men. Then I went with Namir ( number 39 ) up and down the stairs for 4 times. Hold the hand of man for a very long time and then went upstairs to get something to eat. Folded some laundry and then the morning was over. Went back with the metro. It's the 4th stop from Kalighat and you can see this because the isle is the only one on the right as are the others on the left.

Back at Sudderstreet I bought a yoghurt banana and a lassie at my usual place. Bought a paper for 2 Rps, which I didn't read. Got back to the hotel and got a message from the English girl that she had moved to another hotel due to the noise in my hotel and that we probably would meet in the Motherhouse if she felt well. By the way she just came from the ashram of Sai Baba, I didn't get the chance to got to know much about it.

When I was in my room I felt that at any moment I could fall in sleep so I set the alarm. It was too late when I woke up to get on time at Kalighat. But nevermind I went anyway. Went left to Sudder Street to go there left to the end of the street and then again left to the metrostation. During this walk I met Jan who walked the opposite direction to go to the same metrostation. I turned around and we went to the metro. Jan wanted to get out to the 5th station instead of the 4th and we walked a route I didn't know whoch was really quite.

Got to Kalighat and was put imidiately put to work. Jan introduced me to the afternooncrew. I already forgot now what I did then but at a certain moment I was introduced to Albert who does the medication. He asked how long I would stay and when he heard my answer of 4 months he said: Ok, then you have a new task. He explained he would go very soon on a holiday and that they needed somebody to replace him then.

He explained what I got to do and how I should read the book with the medication in it. It's just two old papermaps with handwritten receipts of all kind of medication. Well, I started doing this and had 2 helpers. I got the medication out of the boxes and did them in a special little medicationbox. Handed this down to my helpers and said the number of the bed. The sister came up to me and said that I better couldn't make a mistake because the patient would die then. A big responsibility! That's what I wanted, now I've got it. Hope I don't make mistakes like I used to do in my first days at my normal jobs. Now it's about time that that person that I should be according to the Enneagramtest namely the perfectionist is coming out.

When our shift was over Jan, a nurse out of America and me went into a taxi to go the Mothershouse for adoration. Ot costs normally about 60 Rps, sometimes more, sometimes less depends on the traffic according to Jan. When we went to the taxi Jan pointed the prostitutes out that are standing there. As it turns out one street to Kalighat is a redlight district.

After adoration Jan was a lot more relaxed and we talked and talked. Jan showed me the little streets where you could go from the Mothershouse to Sudder Street. We went to a big building next to New Market and got the 9th floor with a little elevator. On the roof there was a restaurant where you had a good sight from the surroundings. Ofcourse not that far away because of the polution.

I got the lambmeat shwanese and Jan and I split a beer ( he, we're Dutch ) It was good to eat some meat again. But with the meat and the sauce there were also some peppers. Which I only found out when my mouth was burning. The next morning I had a little bit of diarrhea and my ash burned. I bought directly some more toiletpaper. People told me that if I came to India that I should whipe my ash off the Indian way. With water and my lefthand. Comin in India I saw that there were at some point European toilets where you could sit normally and throw the paper in. But also on the toilets that you must sit over an hole there is mostly a bin where you must put the paper in. Don't throw it in the hole since it gets stuck then.

It was ofcourse a saturdaynight but I was so tired and I made an appointment about going to Mass the next day so I went to bed at 20.45. Just watched some TV, to VH1 where they played the musicvideo of Ali B and Yes R with Akon. I couldn't believe this I heard Dutch rapping on the TV of India!

I feltl asleep at 21.00 and didn't wake up anymore. Normally in my own house I would wake up at least 4 times a night to piss. But I slept like a rose.

Too tired too write much. Worked in the morning and for the first time in the afternoon. Got immediately promotion to spread mediaction. But this also means I got to be there more often then I had calculated. 

Went with the other Dutch volunteer Jan to the 9th floor of a building to a restaurant. My mouth is still burning from the food. Got a beer to drink for this fire.

Go now to bed. Due to responsibilities I have to work all day tomorrow.  

Got up at 5.10. Went to Mass. Was again that early that I now got a place on the benches instead of sitting on the floor and getting cramp. Again the room got filled. Breakfast at 7.00. Same as before. Talked to the Australian people. The girl was better now, they went to the disabled children. Hats off for them, I find that a difficult thing. You meet people here al the time that are disabled but certainly with children it's even more painful to see. Especially in a country like this.

By the way, when I walked to the Motherhouse I saw some rats going through the litter. The afternoon before I had seen them in broad daylight at an eatcornerstand.Now I'm certain I'm not gonna eat there. You also see a lot of dogs wandering around. In the morning you see them curled up on the boardwalk sometimes laying beside people. They don't bite, they even don't bark. They just walk around and the traffic goes around them. There are also many crows. They are very brave. When I ate this morning at the veranda of Kalighat the crows came and when I looked away they stole the food of my plate.

OK...message again gone...luckily I save now short messages so no harm done.

Did the dishes for a short time. The Korean crew was gone so I was needed at the laundry. Stamped some wash until I was tired and then went pushing the water out of the laundry ( wringen ). Got again musclepaim in my belowarms. It's a terrible practice for these muscles. When I rested I noticed that I had an open blister on my thumb. I was immediately send to the nurse who gave me a plaster and forbade me to work in the wash with this wound. Diseases and bacterias are running around ofcourse in India and especially at Kalighat, They even have diseases that aren't known yet.

So I got reassigned faster then I thought. I had the task to walk up and down with a man to revalidate him. He couldn't hardly stand becuase he had a bad leg. But one way or the other he did it. What made such an impression on me is that he didn't complain once. He only looked the whole time to a big picture of Jezus that's hanging there. I can only imagine what that means for an untouchable in India to be helped in getting better again by people who in his mind wouldn't normally even touch him. Well I did it that good that I put him on our sportingbike. Nobody said this to me but I thought that this was good for the man. He even looked that he was enjoying it. Then he was put back to his bed. Number 39.

Then I sat with two other man. The left man touched my arm and started talking and talking. Touching my arm whole the time. I didn't mind that but I washed it very well when the talk was over. The other man gave a sign to me that the guy was crazy. OK, no problem. I'm there also to the mental patients.

As you now probably understand Kalighat is not only for the terminal patients. It's for everybody the sisters think they need it. So you got a mental case, you got disabled people, ypu got starved people, you got people that had an accident.

A little correction on the number: there are about 50 men and 50 women not 70 and 70.

When the morningshift was over I walked back with another volunteer. We talked and talked and she showed me the shortest route to the Motherhouse from Sudder Street. It took us 3 hours to arrive but then we had also made 4 pitstops for eating and ofcourse drinking cia.

In the streets I made a beautiful photo of a slaughtered cow's head. You see, the cow is holy for the Hindus but ofcourse the Islamic people don't give a shit about this.

Erik

Air India had said that they would call at 10.00 AM so I was awake at 8.00 and waited but because the TV was gone to be repaired I thought I better spend the time going out. I had some breakfast at Sudder Street, just a pineapplejuice and a strawberryjam toast. Got back and waited at my room. When they hadn't called at 10.10 I went downstairs to the reception to call myself. At the moment I sat there Air India called that I could come and get my bag. I ordered a taxi with the hotel so I could arrange a fixed price and went with the taxi to the airport it was a ride of an hour. Since I don't have a car it's always a feast to have a ride and a especially if there is somuch to see.

Got on the airport and couldn't come in. First had to go to an office to get an stamp ( can't find the correct English word, I mean ofcourse "stempel" ) for going to the airmanager. Then went to the airmanager who gave me another stamp. Then could get in at the airport and went to the office of Air India who gave me another paper with ofcourse a stamp. Went to the arrivals and got at the enrty another stamp. Then was at the reception of the arrivals. The man there took me to a big room full of lost bagage, I imeddiately saw my bag. I picked it up and wanted to walk away with it nut the wheel were gone. I had to carry it on my shoulder. Had to sign two forms and some other papers before I could go with the bag.

Got to the taxi who had some kind of argument with the airporttaxidrivers and some sinister looking policeman. So he gave the policeman some money and we went away.This time less trafic and it took about 45 minutes to arrive at the hotel. 

Opened my bag and it was a mess but luckily nothing was gone.

First thing I did was clothing myself with a clean old Reebok T-shirt. When I went outside to eat something I realized that Reebok overhere is a very expensive brand. Went to internetcafe on Suddder Street and sat for nearly 2 hours.

Before 18.00 I went with another T-shirt to Boase Road to buy a Hindu-course and to buy a pair of sandals. Yes, my little sister, I finally have done what every social worker must do: I got some Jezussandals.

Then went to bed. Watched some TV to local Musicstations and the news.

Newsflash

Millions of Hindus go every year to the bottom of a mountain in the Himalaya on a pelgrimsjourny to see a divine light miraclously start at night at the top of this mountain.

The National TV researched this phenomenon and discovered that this divine light is a fire that is lighted by local policemen. 

Another miracle gone. 

Got my lugage and am typing now for 1.45 to keep my webblog updated. I'm gonna stop now and tell all about it the next time.

Newsflash.

My shit is still good, now diarrhea. My boogers out of my nose aren't green anymore their black of all the airpolution here. My eyes are hurting a little bit.

OK. Work tomorrow. Have an appointment with a woman out of Luxembourg to go together to a bookstore for getting a languagebook of Bengali.

I was at the Motherhouse at 6.30. The door was closed so I waited for a couple of minutes and then it was opened. Breakfast, again 1 banana, 1 peace of white bread and 1 cup of cia. I went with the other volunteers with a special bus. It costed again 5 Rps but it there were only volunteers for Kalighat inside so it didn't stop anywhere else then the bus the day before that stopped at least 30 times.

I dried the dishes again and talked to some other volunteers. They come from all over the world: Australia, Argentinia, U.S.A., South-Korea, China, Luxembourg and ofcourse the Netherlands. After this I started stamping the wash with my feet. I got a bit weak in the knees when I did this because I didn't had my usual strenghtfood ( chocolate and cola-light ). Besides I have a poor condition, but it was fun stamping the wash.

Then I went into the hall and talked with some men. It was difficult to talk with them and I decided to go on a languagecourse for Hindi and Bengali. The Bengali are the original people of Kolkate and the Hindi are out of the rest of India. The are separate languages. At the end I talked with a nurse who gave me a new task the next time. We talked and he asked me how long I would stay. I told him it was for 4 months and then he said that they wanted me to help with the patients instead of doing the wash and laundry. The patients need to be helped to do some walkin because they only lay in their beds all day and this makes them more sick. Getting them do some walking is better for them.

As I understood it the sisters of the Motherhouse already told the others that are working more permanently in Kalighat about me and my stay. The volunteer in Rotterdam had already told me about this. That if I stayed for a long time they could make some real use of me.

At the end of that morning we walked to the metro this time. When we came on the mainroad I discovered I forgot my bag. I quickly got back and told the other volunteers to go ahead without me. I found the metro. It costed 4 Rps to go to Parkstreet, this is on a 5 minute walk from my hotel. While the bus which is so very busy stops near the Mother House which is about 25 minutes walking.

What I don't understand is that I have read that the metro is for the upperclass of India and the bus for the commn man. But you pay less for it.

When I got home the receptionist said Air India had called that the lugage wouldn't be there todat but tomorrow because the airplane was delayed. This was a disappointment. Today ( 11-01 ) I read that there was a new terroristhreat so there were new safetyrules. In India they sentenced a terrorist to death a supposedly his comrades now want to revenge him or free him by an action against an airplane of India.

It was a big disappointment because this was day 5 that I was in the samen T-shirt. I already had used a lot of deodarant to cover the smell. Luckily I haven't got the ith from the bed.

Ok. Tomorrow is the day off for volunteers. 

3rd attempt to set this on the webblog.

So I got up at 4.30. Got a quick cold shower and went walking to the Motherhouse on Boase Road. I was there at 5.30 and went to the 1st floor to a bog room where the sistere already where in progress with a gathering. At that moment I was the 4th volunteer there. When the Mass was down there where about 70 volunteers and some 1540 sisters in the room. At the end of Mass there was communion but on the briefing they expressly said that if you weren't Catholic that you mustn't take communion then Well they never told that in Rotterdam at the Hildegardischurch where I always was happily eating the hostie. But Ok, so not now.

At 7.00 I went downstairs to the gatheringroom and had some breakfast: 1 little banana, 1 peace of white bread and one cup of cia ( tsjai, tea with milk and sugar ). I talked to some people and got in contact with two American girls who worked at Kalighat. Together we took the bus 45 B to Kalighat, it costed 5 roepies for a drive of 15 minutes. I was fastly called to the back of the bus because men have to sit on the right and the back and women on the left and the front. On the way back we also took the bus but this time it was so busy we had to push ourselves into the bus. I was corrected in going in the bus by the conductor who pushed me back to let the ladies go first. When I finally could go in I only could stand on the last porch of an open busdoor with one hand holding me in the bus and my body out of the bus. This lasted a couple of minutes till the next stop and then some people got out. I didn't think about it at that time but it was certainly a risk a that moment.

Kalighat.

I went in to the building and came immediately in the hall where the men lay. There about 70 of them and they lay in 3 rows next toech other on britches. In the back is the room for women, also about 70. And in the middle is the washingroom. On the 1st floor is the kitchen and a veranda where they dry the wash and the volunteers eat,

First task of me was drying the washed dishes. When I was finished with that I went to the crew who was doing the laundry. It's all done with hands and feet. The volunteers wash with their feet by stamping it in the water. The others try getting the water out then by pushing the clothes very hard. Then it gets on the veranda and 2 hours later it's dry. So when this was finished I went to the patients. I talked to three men. The 1st just shortly. My approach was introducing myself and shaking the hand and then just sit close to the patient. Then I try to talk about age, name and birthplace of the patient. The 2nd wanted that I holded his hand. He didn't say anything but just looked me in the eyes with a very sad look. At 2 times I thought that he felt that it was enough and got up but he pulled me back again. Then the nurse came with hi medication and asked me to give it to him because the man normally would bite your hand then. Well thank you very much I thought but the man gave me no difficulty and swollowed his medicin without any problems. The nurse gave me a compliment with this.

Then I went to a 3rd man who in gestures made it clear that he had pain in his ribs. I stroke the ribs and tried to give him in this manner a bit of relief.

At about 10.25 it was time for a pause. The volunteers went to the roof and some lunch which was macaroniboodles and cia. I talked with a senior volunteer who said that he hadwatched me and thought a was a little angle the way I worked with the men. A very nice compliment ofcourse.

Then work again. We folded the dry laundry and I showed to some other volunteers how to do this in the right manner ( I hear my mother laughing very hard now ). Then it was time. We took the bus and headed back to house. Back at Sudderstreet I decided to treat myself on an expensive lunch because I saved so much on the free meals of the sisters. So I spend 1,08 Euro on a pineapple yoghurt and a bananapancake. Yeah I was a big spender there for a moment.

When I got back to the hotel they gave me another room. Now a 1-person room also with television. It was 250 Rps a night but I managed to get it to 225 Rps a night by promising the hotelowener that I would stay at least 1 week. You probably think why I'm trying to get a deal for 25 Rps which is 50 Eurocents for day. Well one volunteer told me that he had boight a whole meal for 8 Rps on the streets. So for a native Indian 25 Rps is worth 3 days of food. On the other hand that may seam cheap but his friend went sick so that's a decision you make. Do you take the risk eating cheap from the streets but you can get really sich then or do you stay in the somewhat more expensive restaurants but stay healthy. I have been sicj once in India, rather have this experience not a 2nd time if posibble so my decision is clear.

OK. Still no lugage. Tomorrow work. 

I have already typed the text 2 times telling about Kalighat and it just has vanished. I tell it tomorrow.

Erik

Hi, so yesterday evening I tried to sleep and the electricity went dead. So the hotel started the aggregate, which wouldn't be a problem if it didn't make such a loud noise and was next to my room. It was on for 45 minutes and then I finally could sleep.

I slept till 6.45. Got up, asked for a towel and got a quick ( cold ofcourse ) shower. Then I started walking to the Missionary of Charity. Just walking led me in the right way, and this brought me along a friend of a friend, Fred Masters, who lives at Park Street, just at a 5 minutes walk from my hotel. He invited me to come around in a month or so to meet some friends of me. Also he showed his house which was very big and historical beautiful.

On the way to the MOC someone guided me and tried to get me in a side street. When I noticed this I walked fast to the mainstreet. He still then tried to get money from me for an operation for his arm. He also had sold his kidney he told. Anyway...I got with the MOC at Bose Road and they said to get back at 15.00.

I went back to Sudder Street and on my way I bought a botte of lice-shampoo because my head itched like crazy. For that matter I still wear the same T-shirt for three days now in this heat. So I'll try to wash it this evening to have something clean. Oh... I hope my bag is in Kolkata tomorrow.

At 15.00 I was there again and there were about 14 people and we all had to fill out a small paper with our name. Then we got a paper teling about childabuse going on at Sudder Street and that you mustn't give something to a child or touch it. Like giving the child a hand or stroking ot on the head. Well, I don't do that anyway, but I expressed my feelings about that news while the MOC had recommended staying there. The man who explained this said that for the rest Sudder Street is OK, but don't get fooled.

A woman explained that these children and also women even get houses from tourists but they still keep begging.

The mainreasons for Mother Theresa to get volunteers involved are 2.

1. Most of them are paria's, untouchables. Because we are from Europe and that is in their eyes Heaven. We by touching them, touch them as is an Angel touching them.

2. By getting to know the pour in India we will get an eye for poverty when we get back in our country.

Well, th guy mentions the projects we can work for. One is especially for abonded children, one is for disabled, one is a school, one is just for women, one hospital for the sick and one for the terminal patients.

Work exists out of washing, cleaning, doing the dishes and then talking. If you come in don't bother a sister, but ask another volunteer. Don't jusr do something, but wait of instructions because evrything is arranged.

The sister called me and we talked. I showed my letter and that I wanted to be there for 4 months. She asked what I wanted to do. There was already explained that Khaligat ( an old Kali-temple and now the hospital for the terminal ) is very popular under volunteers and that there are even sometimes too much. I didn't want to impose so I said that if there was room I wanted to work at Khaligat but else in the hospital was also fine. But the sister made room for me and now I'm on the schedule to work at Khaligat in the morning and the afternoon.

I immediately bought a alarmclock for 1,36 Euro. Also had breakfast for 0.68 Euro and Lunch for 0,30 Euro.

So, now I'm getting diner somewhere and try to find a T-shirt in my size and a deodorantbottle.

Tomorrow. Getting up at 5.00. Shower. Walking half an hour going to mass. Getting a ( free ) breakfast. And then work. I hope Air India calls for my bag.

I'm leaving from a rainy Schiphol. Very soon the airplane is surrounded by clouds and the the dark of the evening. Half an hour later the clouds are away for a moment and I see the suburbs of London as beautiful orange spiderwebs in the night. The plane goes in the clouds again and 10 minutes later when the plane goes down the first thing I see of London o the Big Ben in all his glory ready to greet me. Then I arrive at Heathrow. I'm rapidly leaving the plane to catch my connection so I follow the arros for connected flights. Nobody follows me of the flight in London and I feel myself at bit alone in this moment. The bus is standing in front of terminal 4 and brings me without delay to terminal 3 where I have to take  my shoes out again to be searsched.

Well, I didn't need to rush. The plane to Calcutta has still to arrive. At 20.40 English time the plane is finally landed but it takes amother 2 hours before we depart. When I board they ask me where I will go and I answer Calcutta but the answer had to be Kolkata for the Indian people. The plane of Air India is covered with pictures of flowers and the service is excellent. I try to get some sleep while I'm dlying over Europe, Turkye, Irak, Iran, Pakistan and then finally India but even then it's still about two hours to get to the side of Kolkata.

When I'm at the airport my bag doesn't show up and I'm now without my clothes and the rest. Luckily I have had the common sense to save my papers with me in my hand bagage so I have that left. I buy a ticket for the taxu and it brings right through Kolkata to Salvation Army at Sudder Street. I look my eyes out. What a country! A description comes another time but it's a real worldcity. And the traffic!!!

Well, I have bought now 2 pieces of underwear and I'm staying in the Timestar Hotel where the bedbugs bite me good. I had a special shet for this but again this is still in London. I hope that my bag will be in Kolkata next tuesday.

Already in the taxi people came up to me to ask for money but I just say No. Also all kind of people come up to me ro sell stuff and again I just say No. It's not that bad like I expected. The people are friendly and you can just walk around wothout getting to much harrassed. That's my first impression. I'm going to bed, didn't sleep that much on the plane and want to go tomorrow to work. I have been lazy enough the last 3 weeks.

Greetings out of the far east of Kolkata, India

Erik 

Fears: being robbed, that all hotels are full, that I can't get in touch with the Missionary, that I can't make new contacts with the other volunteers and tourists, that it doesn't work out out between me and the patients, that it doen's work out between me and the Sisters. Getting so much emotionnaly involved that I can't handle it. That I can't go anywhere with this feelings and have to handle these for myself.

Getting sick, getting really, really sick. Getting homesick.

So much of fears, quite enough I should think.

What will happen: I will find a hotel. I will get in contact with the Missionary. I will make good appointments with them about work. I will use my best contactabbilities to make new friends. I will get sick, no question about that. The most difficult part will be that I will be emotionally touched by the patients and they will die. So...I will be moved, probably even will cry. 

It will be a lifechanging experience.

Erik 

The last year was mostly working and preparing for my travel to India. But I had also the time to make new friends and to make better the old friendships.

Highlights: February: starting as ambulatory worker. May: BA Social Worker and deciding to go to Calcutta. For the rest work and work.

Sunday, 24th of December was my last night in Rotterdam. I had it scheduled that I could attend the Christmasmiss  in the Hildegardischurch, which is a Catholic Chruch just 50 metres from my house. I was there at 23.05 and it lasted until 1.45. As always it was a special Chrismascelabration.

Christmas itself with parents and sisters and litle nephew.

Wednesday to Amsterdam to go to the bodyexhibition overthere. It was very insightfull.

Then back to my parents and the other day I left to go to Amersfoort to meet some friends. We had a absinthnight. The morning after I runned to the bathroom to pucke and spend the rest of the day sick in bed. I'm feeling better now.

This evening I'm going to Amsterdam to celebrate the newyear.

I want to wish everybody a good Newyear!!!

The day of my departure is getting nearer and nearer. That meant that there were some goodbyes to say. Yesterday, friday 15th December was my last day at work. The week before I had said goodbye to all my clients. One at a time. Together with my collegue Monique, I brought my last client, after a trip to Cityhall to get some documents, with the tram to her house. Sitting in the tram, my mind wandered about what I was planning to do in the future and what I was leaving behind. I was thinking about all those fascinating people that I have met during my work and of which I had the luck to be a part of their life. When we got out the tram I shook hands with my client and wished her well. 

Friday, the day didn't appeared to end. In the morning I first went to the GGD of Rotterdam to get a mantouxtest for TBC. They asked if they could test a new test on me. And ofcourse I said yes. Before the injection was injected, I made a joke by screaming out loud from pain. It didn't hurt but I'm more relaxed lately so I tried to fool the sisters.

Anyway, after that I went to the userroom in the Vijverhofstraat where I used to work before. I had a good talk with the colleagues there, Arianna, Johan and Bas, and then left to say the final goodbye.

I did some computerwork and finally it was 16.00, colleagues came in and we gathered in the sittingroom. They had bought me a book about India, cigars, snickers and angelcards and there where 2 cakes and a goodbyecard. After 2 years working at Bouman GGZ my colleagues know me too well, I was very glad with these gifts. Then it was really time to say goodbye.

Bye: Rene, Silvia, Elveira, Claudia, Astrid, Monique and ofcourse Jeroen and my other colleagues of the Pijnackerstraat. For those colleagues who weren't there also a big goodbye.   

I see you when I see you

So friday I went to the Indian embassy in the Hague to get my visa. I was reasonbly early because it opened at 10.00 and I was there at 10.15. Still there were 26 people for me. There used to be a service in Amsterdam where you could send your passport to and three days later you got it back with the visa. But rules have changed and now you must go personally to the Indian embassy. After 1.15 hours it was my turn. I gave the woman behind the counter my passport and then found out I had to come back at 15.30. That meant that I had to reserve the whole day only for getting that visa. But I know that without it you get real diificulties with customs when you arrive in India. So it had to be done.

Anyway I went to the beach in Scheveningen to pass the time. It was a darkclouded day and the wind was blowing. Real weather for a beachwalk.

At 14.30 I was back at the Indian Embassy. This time I was one of the first in line. An hour later at exactly 15.30 the doors opened and it was my turn very soon. I got my passport with the visa and went home passing the line of about 80 people who were waiting behind me. 

Noach is drunk and took all of his clothes off. His sons find him and put a garment on him.

Statue at the South-East-Corner of the Dogepalace in Venice.

When I was going today through my administration I found out that I was four days too late with sending in some papers that are important for selling my house. They probably gonna give me a kind of bill for this and it got me a little depressed. But then I thought: what is the reason for this negative feeling? It's just something that can be repaired. 

Reading through Tribe where I have contact with my American friends I saw 2 messages about positivity that got me pumped up again.

One of a guy who told that you yourself make the decision of being positive in life. If something bad happens you can see it as failure or as an lesson. If you get up you make the decision am I in a bad mood today or in a good mood. Make the decision for the good and you're world will change.

 The other message was a video that showed a guy with a poster in the street that says: FREE HUGS. For 6 minutes you see him going through town with this poster and people respond to it!!! 

These 2 messages made me almost cry of the love that it was saying. Cause life today was difficult. I met my clients in the addictionwork and as always talked with them about their problems. Sometimes I get tears in my eyes from their stories of failure. But now and then something works out and then I get also tears in my eyes of shared hapiness this time. Don't think I walk around crying all day but I must say: the more I just do my work the more I feel really, really involved with my clients. I know that's not the professional attitude that I have learned at school. What can I say? I used to be streethard, but the clients got my heart in the process of working with them.

Greetings

Erik de Groot

Yesterday I received a longawaited confirmation out of India.  Soror  M. Karina, MC the Volunteers Coordinator  has received  my letter  in which I introduced myself and asked if I could work as a volunteer in Calcutta ( Kolkata ) with the Missionairies of Charity better known as the Sisters of Mother Theresa.

She writes: I want you to know that you will be most welcome to come and participate in the Mission of Love that Jesus has entrusted to us here in Kolkata.

A list of hotels was included in the letter since volunteers must find their own accomodation. The cheapest for a single room are the Modern Lodge which asks 90 Rs and the Salvation Army Hostel which asks between 100 Rs and 270 Rs. Ofcourse a dormitory is cheaper but to tell you the truth I sleep better with a little privacy. Also I think in the very overcrowded India where a foreigner sticks out in the crowd, some privacy is a very important thing overthere. 

Well OK, the preparations go further. Till D-Day: 6 january 2007

Erik 

Today I have set the first step on a long journy with the opening of this blog. Keep reading and you will see where the way leads to.

In old Dutch words: Ter leringh ende vermaeck. Which means: for study and entertainment.